Week 42

‘Pad door de wildernis’ van Noordwijk aan Zee richting Zandvoort (Waterleidingduinen, 17 oktober).

Deze week een mijlpaal: voor het eerst sinds half mei weer een 25-plusser! Met een mooie ronde van 25,3 km door de Waterleidingduinen ben ik dus weer terug op het niveau van de ‘lange duurloop’. Onderweg geen last gehad van klachten en ook de conditie voelt weer goed. Dat wil niet zeggen dat ik al fantaseer over 30 km en langer. Het is beter om te proberen om dit niveau met ca. 60 km per week de rest van dit jaar te handhaven. Daarmee zou ik dan met het volume van vóór de blessure erbij misschien toch nog op een jaartotaal van 3000 km uitkomen. Dat zou dan de 12e keer in successie zijn. De laatste kans op een marathon, de Ronde Venen marathon op 15 november, is nu trouwens ook afgelast vanwege de Corona. Laten we maar realistisch blijven. Want zo heel af en toe is er rond die Achilles noch wel enige gevoeligheid, bijvoorbeeld na veel traplopen.

Mooie regenboog boven de Marina van IJmuiden op zondag 18 oktober.

Week 41

Gehavend door een loslopende hond

Langzaam maar zeker keer ik terug naar het niveau waarop ik weer zonder belemmeringen kan lopen. De halve marathon afstand geeft geen noemenswaardige problemen meer. Twee maal per week een loop van 21 á 23 km behoort weer tot de mogelijkheden, ook wanneer dat grotendeels  over trails met geaccidenteerd terrein gaat. De vorm wordt daardoor ook weer wat beter, hoewel een marathon nog te hoog gegrepen zou zijn. Daarvoor zou ik eerst weer gemakkelijke 30-plussers moeten kunnen lopen, terwijl het nu na de halve marathon afstand toch wel een beetje op is.

Maar juist nu het met lopen weer wat beter gaat steekt in dit bizarre jaar de coronacrisis weer dusdanig de kop op dat verstrekkende beperkingen (tweede lockdown?) op de loer liggen. Wat dat gaat betekenen voor de bewegingsvrijheid buiten zullen we waarschijnlijk deze week te horen krijgen.

Van de week ben ik aangevallen door een hond. Er lijken steeds meer honden rond te lopen, vaak ook los. Met name in de zogenaamde ‘losloopgebieden’ in de stadsparken is ongestoord hardlopen nauwelijks nog mogelijk. Dus zoek ik maar weer wat vaker de duinen op, daar mogen die beesten niet in. Zo heb ik gisteren een prachtige route gelopen door de oude bossen aan de oostelijke duinrand van het NPZK naar IJmuiden en weer terug. Dat het daarbij plensde van de regen kon me niet deren. Hardlopend kun je heel wat hebben, behalve honden dan.