Blessure

Bloeiende heide in de Schoorlse Duinen

Zo’n anderhalve week gelden wilde ik iets van de grond oprapen dat de kat van de tafel geduwd had. Daarbij maakte ik een onverwachte beweging waardoor ‘het in mijn rug schoot’. Dit wordt ook wel een acute rugklacht op ‘spit’ genoemd. Het is niet zozeer een beschadiging maar een uit balans raken van de samenwerking tussen de rugspieren, de gewrichten of de banden. Het gevolg is een nog steeds voortdurende  pijn in de onderrug. Vooral ’s ochtends bij het opstaan en bij het gaan zitten en weer opstaan van een lage zitplaats, zoals de bank. Ook bij lang zitten treedt het op. Regelmatig bewegen is dus belangrijk. Dat is ook niet erg, maar juist goed, omdat de oorzaak zoals gezegd geen beschadiging is maar een onbalans. Door beweging kan deze balans zich weer langzaam herstellen. Ik ben ook even bij de fysio langs geweest en die constateerde een overbelasting van het sacro-iliacale gewricht (SI-gewricht). Ik weet niet of dat hetzelfde is als spit. Zijn advies was om bepaalde oefeningen te doen, spanningen te vermijden en bij voorkeur niet hard te lopen maar te wandelen of te fietsen. Natuurlijk heb ik dat opgevolgd (want ik heb echt een goede fysio die veel ervaring met sportblessures heeft). Dus heb ik gefietst en gewandeld in de duinen. Maar dat wandelen ging helemaal niet lekker en ook het fietsen niet met al die verkeersdrempels en hobbels in de weg. Al wandelend kreeg ik steeds de neiging om hard te gaan lopen en bovendien kreeg ik juist spanning omdat ik elke dag dat de pijn aanhield moest aftikken als een dag dat ik eigenlijk had willen (en kunnen?) rennen. Dus ben ik na een dag of vijf toch weer stukjes gaan hardlopen. Zo’n 10 km op vlakke wegen. Dat ging heel redelijk, alleen scherpe bochten maken en plotseling moeten afremmen was wel pijnlijk. Op gang komen ging wel. En eenmaal stabiel lopend had ik helemaal geen last. Bovendien nam het een hoop ‘niet-lopen-stress’ weg en kon ik de resulterende rustpijn wegstrepen tegen het prettige gevoel die dag weer gerend te hebben. Daarnaast doe ik wel steeds de oefeningen. Inmiddels heb ik vijf keer hardgelopen en wordt er enig herstel merkbaar. Maar dat gaat wel langzaam. Bovendien was ik vandaag wat al te enthousiast door 15 km door de Schoorlse Duinen en het Noord-Hollands Duinreservaat bij Bergen te lopen. Dat zijn zo’n beetje de hoogste duinen van Nederland met veel oneffenheden en zand op de route. Ik wilde natuurlijk de bloeiende heide al hardlopend ervaren en dat is gelukt. Maar helaas ben ik daardoor qua rugklachten wel weer een beetje teruggevallen. Ook onderweg voelde het niet helemaal lekker. Dus nu weer een paar dagen rustig bewegen en komend weekend weer twee rustige loopjes. Mochten de klachten aanhouden dan maak ik een nieuwe afspraak met de fysio. Ik zal dan wel mijn ongehoorzaamheid moeten opbiechten…

Trainingsloop Schoorlse Duinen 15 km
Route

Kattenstaarten aan het Vogelmeer

Het Vogelmeer kleurt paars door talloze bloeiende Kattenstaarten

De oevers van het Vogelmeer in het Nationaal Park Zuid-Kennemerland zijn prachtig paarsrood gekleurd door duizenden bloeiende exemplaren van de Grote Kattenstaart (Lythrum salicaria). Ik kom hier al tientallen jaren, maar dit verschijnsel heb ik nog nooit eerder gezien. Vele fietsers en wandelaars nemen even de tijd om dit te bewonderen en foto’s te maken.

Zomer!

Het is na het koele voorjaar nu eindelijk fraai zomerweer geworden in Nederland. Droog hogedrukweer met heel veel zon en temperaturen van rond de 25 graden. UV-factor 7 dus insmeren is geboden. Hardlopend in de duinen kan het dan behoorlijk warm aanvoelen, dus op dagen als deze ga ik bij voorkeur in de ochtend lopen, dat is een stuk aangenamer. Deze foto’s zijn gemaakt in Duin en Kruidberg, bij de Olmenberg (Olmenpad).

140 maal 300 plus

In de laatste week van mei kreeg ik last van een vervelend griepachtig virusje (nee, geen Corona!). Lichte verhoging en ongelooflijk lusteloos en moe. Het begon op eerste Pinksterdag, toen we in Noord-Brabant waren. De geplande loop in de omgeving van Overloon heb ik toen nog wel volbracht, maar dat kostte al heel wat moeite (zie vorige bericht). De dag erna, weer in Haarlem, was het mis en heb ik vooral in bed gelegen. Op dinsdag had ik ’s ochtends 37,8 en dat wat reden om toch maar een Coronatest te laten doen (met negatief resultaat). Op woensdag was de verhoging weg maar de vermoeidheid niet. Toch heb ik die dag alweer een loopje van 17 km gedaan, hoewel dat afkeurende reacties bij mijn vrouw opriep. Maar ja, die 140e 300-plus maand lonkte… Donderdag weer rust genomen en gelukkig had de (te vroege) inspanning op woensdag geen nadelige gevolgen. Zo kom ik op vrijdag t/m zondag de resterende 50 km volmaken in drie loopjes (18, 22 en 10 km).

En nu is mei 2021 met 301 km dus de 140e maand waarin ik een totaal van 300 km of hoger heb gelopen. De eerste 3 maanden vielen in 2006. De rest tussen 2009 en 2021, met in die periode 9 jaren waarin het elke maand raak was. Daarvan waren er 53 maanden met 350-plus, 11 met 400-plus en 1 met 450-plus. Het totaal aantal kilometers over deze 140 maanden is circa 45500.

Zo, dat waren wel weer genoeg cijfertjes!

Saillant detail: vorig jaar op 30 mei liep ik een ernstige blessure aan mijn rechter achillespees op waarvan ik vier maanden last heb gehad. Ik moest daar nog aan terugdenken toen ik gisteren vrijwel dezelfde route liep als waarop het een jaar geleden gebeurde. Ook nu zal ik weer op de grens van mijn reserves na dat virus doorgemaakt te hebben. Laat ik nu maar even wat meer rust inplannen. Verstandig zal ik wel nooit helemaal worden!

Neus aan neus met een wisent!

Een wisent van wel héél dichtbij…

Een wel heel bijzondere ontmoeting vandaag en niet helemaal zonder risico. Want daar stond ik ineens oog in oog (of moet ik zeggen neus aan neus) met een wisent! En dat is toch wel een wat woester wezen dan die tamme Schotse Hooglanders…

Hoe kwam dat zo? Natuurlijk ben ik niet gaan hardlopen door het wisentenreservaat zelf, want daar is alleen wandelen toegestaan. Maar ik loop regelmatig een rondje door Middenduin en daar heb je bij het Meertje van Burdet een uitzichtpunt aan de oostzijde van het afgeschermde gebied. Daar was niets te zien, alleen maar heel veel mensen met spelende kinderen. Ik zag echter dat er vanaf het begin van het paadje naar het uitzichtpunt een trail liep die de grens van het wisentengebied over zo’n 500 meter volgde, in de richting van de spoorbaan Haarlem-Zandvoort. En omdat ik van trailtjes hou ben ik daar maar eens langs gaan lopen. En wat denk je? Na nog geen 100 meter sta ik plotseling tegenover een hele kudde van zes of zeven wisenten! Ze waren rustig aan het grazen en helemaal niet schuw. Er waren dan ook geen kalfjes aanwezig. Wel meende ik een stier te ontwaren. Al grazend kwam één exemplaar recht mijn kant op wat bovenstaande foto opleverde. Het ziet er nogal dreigend uit, maar tussen mij en die grote gehoornde kop liep nog wel een afrastering met schrikdraad. Hoewel die er zo kwetsbaar uitzag dat het dier er gemakkelijk dwars doorheen had kunnen stormen… Gelukkig bleek hij meer geïnteresseerd te zijn in het malse gras dan in een hardloper met een mobieltje! Het was in elk geval een unieke en indrukwekkende confrontatie.

Wisenten foto-album (inclusief video)

Aprilkoelte

Hagelbuien boven de duinen

April 2021 is een koele maand. Tot nu toe, en we zitten al op twee derde, gemiddeld ruim 3 graden onder de normaal. Dat mag in deze klimatologische periode best wel bijzonder genoemd worden. Al weken lang blaast de wind uit het noorden en voert lucht aan die afkomstig is uit de poolstreken. Als gevolg daarvan is het al een paar keer wit geweest door sneeuw en hagel. Het komt bijna elke nacht tot vorst. Maar deze lucht is ook glashelder en dat levert mooie vergezichten op met prachtige kleurcontrasten.

En ondanks dat de natuur een paar weken achter loopt beginnen de bloesemknoppen nu toch voorzichtig open te springen en staan bij de Zilk de eerste bollenvelden in bloei.

Ja, en er kan weer ingeschreven worden voor marathons in het najaar. De versoepelingskalender van de overheid staat, mede door het snel toenemend aantal vaccinaties, vanaf de zomer weer evenementen toe. Hoewel nog steeds onder voorbehoud grijpen diverse organisaties deze kans aan om de inschrijvingen weer open te zetten. Doldriest als ik ben heb ik me meteen ingeschreven voor de Ronde Venen marathon in november in Amstelveen en… de Brocken Marathon in oktober in Duitsland.

Tulpen bij de Zilk

In één week van de Sahara naar de Arctic

31 maart 2021: Marathon des Sables?

Nee, de kop van dit bericht duidt niet op een nieuwe uitdaging voor de wat snellere ultraloper. Je kunt er bovendien gewoon voor in Nederland blijven. Erg handig in deze Corona-tijd. De uitdaging is mij gelukt, dus je hoeft er ook niet snel voor te zijn.

Op woensdag 31 maart liep ik namelijk door het warme zand bij ruim 25 graden en een stevige zuidenwind. Een week later, op woensdag 7 april liep ik alweer dik ingepakt door sneeuw en hagel recht tegen een harde noordenwind in die arctische lucht vanaf de noordpool in mijn gezicht blies. Temperatuur 2 graden, voor het gevoel ruim onder nul.

De arctische kou-inval op de weerkaart

Niets bijzonders. Want dit is gewoon april in Nederland. April doet wat hij wil. Halverwege deze periode, op eerste Paasdag 4 april, heb ik trouwens mijn 67e verjaardag gevierd. Bij een gemiddelde temperatuur natuurlijk.

7 april 2021: Stormachtige koude noordenwind met hagelbuien in IJmuiden

Winter

De winter is binnengevallen, en hoe! Hieronder het verslag van drie winterse trainingslopen op 7, 8 en 10 februari.

7 februari

Zand op het ijs in de Hekslootpolder bij Haarlem

In januari was er sprake van een ‘Sudden Stratospheric Warming’ waarbij de temperatuur hoog in de atmosfeer boven het noordpoolgebied plotseling enorm stijgt. Vaak luidt dat ongeveer een maand later op lagere breedten een winterperiode in. Dus we waren gewaarschuwd! Maar de ijzige, gierende oostenwind waarmee de kou vandaag binnenviel was toch wel huiveringwekkend. Bovendien ging hij gepaard met langdurige sneeuwval. Een heuse sneeuwstorm met  forse windstoten deed wegen en daken ‘roken’ en wierp forse sneeuwduinen op. En het is niet voor één dag, want het lijkt er op de we nog zeken een week en mogelijk langer met matige tot strenge vorst te maken krijgen. IJs en schaatsen dus! Maar ik denk dat ik het bij  hardlopen houd, het risico op blessures bij schaatsen vind ik te groot. Gisteren was het al behoorlijk koud tijdens de 27 km lange loop door de Waterleidingduinen naar Hillegom. Vooral toen ik door een uitgevallen trein bijna drie kwartier op vervoer terug moest wachten. Op het kale perron in Hillegom was nauwelijks beschutting te vinden. Gelukkig kon ik in een snackbar in de Zilk even opwarmen. Maar de koffie moest ik wel buiten opdrinken!!

Sneeuwjacht bij de Stompe Toren, Spaarnwoude, 7 februari 2021

Vanochtend was het in de Hekslootpolder en boven Spaarndam echt ijzig. Oost 7 á 8, dik onder nul, stuifsneeuw en een gevoelstemperatuur van -13. Landelijk Code Rood vanwege de sneeuwduinen op de weg. Maar met de extra dikke ‘Brocken’-outfit en de Yaktrax onder was het goed te doen. Die zal ik de komende week nog wel vaker nodig hebben. Er zijn zelfs plannen om weer een keer de Amsterdam-Marken ‘ijstocht’ langs de Gouwzee te gaan lopen…

8 februari

Brederodeberg, Kennemerduinen

Na de ‘sneeuwpolder’ van gisteren was het vandaag de beurt aan de ‘sneeuwduinen’. Nou hoef ik daar in dit geval niet ver voor van huis, want voor de deur lag al de eerste sneeuwduin van een halve meter hoog. Maar ik bedoel natuurlijk de echte duinen. Het was al een hele krachttoer om er te komen, want het was vier kilometer lang door opgewaaide sneeuwhopen ploeteren. Soms lag het heel hoog opgestuwd, op andere plaatsen was het wegdek nog gewoon te zien. Maar eenmaal in de Kennemerduinen was er sprake van een dek van minimaal 5 centimeter. Het was bitter koud met nog steeds een harde noordooster en 5 onder nul. Het stijgende pad tussen de sparren door naar de Brederodeberg deed me denken aan de andere grote ‘Br’, ja inderdaad die. Naar de Harz kunnen we dit jaar niet en kennelijk als troost is de Harz dan maar naar ons toe gekomen. Prachtige contrasten tussen de donkere stammen en de witbesneeuwde flanken van het duin. Indrukwekkend waren ook de sneeuwjachten over het Grote Vlak. Op het pad omlaag richting de Dronkendel lagen enorme stuifbergen tot wel anderhalve meter hoog! Gelukkig was de bovenlaag van de sneeuw hard bevroren en trad er geen ‘Schneebruch’ op. En rustig dat het was! (op het loeien van de wind in de bomen na dan). Doordat er gisteren en vandaag nog nauwelijks goed berijdbare wegen zijn hebben nog niet veel mensen de duinen weten te bereiken. Bovendien werden de paar wandelsporen die er waren meteen weer onder gestoven. Daardoor heb ik grotendeels door de maagdelijke sneeuw gelopen, alsof ik de eerste mens in de duinen was, een ‘Adam in de sneeuw’. Geen wonder dat allerlei oerinstincten weer boven kwamen. Ja zeker, het toendralopen is weer terug van weggeweest.

Het Grote Vlak, Kennemerduinen, gevoelstemperatuur -13

10 februari

Klein Olmen, Kennemerduinen. Voetpad richting kuststrook.

Opnieuw een ware sneeuwtocht. Het heeft alweer twee dagen niet meer gesneeuwd, maar er lagen nog bergen sneeuw in de duinen. In de buurt van de ingang (Bleek en Berg) waren de paden door de vele wandelaars helemaal platgetreden, dus die waren goed beloopbaar. Maar verderop richting het westen, bij Klein Olmen en op de trail van De Blink naar Klein Doornen lag het op veel plaatsen 30 tot 40 centimeter hoog opgewaaid, soms nog hoger. Hier hadden duidelijk nog niet veel mensen gelopen, maar waar ze hun voeten hadden neergezet waren diepe kokers in de sneeuw ontstaan. Verder alleen maar sporen van reeën en klein wild. Ik heb geen sporen van de grote grazers gezien. Waar zouden die zich ophouden of zouden ze naar de koraal bij de Zeeweg gegaan zijn waar altijd voeding klaar staat? De hele entourage deed me sterk denken aan het tweede deel van de ‘Entsafter’ van de Brocken Challenge, het diepbesneeuwde traject van de Jagdkopf naar Lauschebuche. Ploeteren door de sneeuw, telkens wegzakken en uit balans raken. En toen ik op het effen, platgetreden pad naar de uitgang groepjes langlaufers tegenkwam kon het niet anders of er kwamen  herinneringen  op van de loipen tussen Königskrug en Oderbrück. Een mini-BC in de Kennemerduinen bij Haarlem! Zie het fotoalbum voor veel mooie foto’s!

Trail door de Blink, Kennemerduinen

Fotoalbum Winter 2021

Plannetjes

Dit weekend heb ik, en ook dat is al weer geruime tijd geleden, weer eens binnen 24 uur een marathonafstand gelopen. Zaterdagmiddag 31 km en zondagochtend 12. Het begint er dus weer een beetje op te lijken dat ik een (trainings)marathon kan gaan lopen. Qua vorm zou dat nu zo langzamerhand moeten kunnen maar het blijft spannend hoe de Achilles zich zal houden.

Laat er nou op 13 februari een ‘Virtual Brocken Challenge’ gehouden worden waarbij je kunt kiezen uit verschillende afstanden. 80 km is natuurlijk (veel) te hoog gegrepen. Maar 49 (‘Rhumequelle bis Brocken’) en 38 (‘Barbis bis Brocken’) kan ook. En dat allemaal tegen 1 euro per km. Die laatste past op dit moment het beste bij mij, en als ik daar dan nog 4 km aan toevoeg heb ik op een leuke manier een marathon ‘in Corona tijd’ gelopen. Ja, daar voel ik wel wat voor, het geld gaat helemaal naar een goed doel en het resultaat wordt op de website vermeld inclusief het recht op een oorkonde. ‘Barbis’ zal wel ‘huis’ worden, nu nog eens nadenken waar de virtuele ‘Brocken’ dan zal komen te liggen.

Sneeuw!

Waterleidingduinen, Middenveld

Het kan dus nog wel, sneeuw in Nederland. Vandaag trok er een kortdurend sneeuwfront over ons land dat een paar centimeter sneeuw achterliet. Op zich niet veel, maar in het ‘nieuwe klimaat’ is een landelijk sneeuwdek toch iets bijzonders geworden. De laatste keer dat dat het geval was is twee jaar geleden. En toevallig kwam het zo uit dat de sneeuw precies tijdens mijn zaterdagmiddagloop viel. Zo kwam het dat ik voor het eerst de Waterleidingduinen in het wit zag. De krachtige zuidwesten (!) wind zorgde ervoor dat de temperatuur van amper 1 onder nul aanvoelde als -7. En dat is fris. Diezelfde ZW-wind brengt overigens ook vannacht alweer de dooi zodat er morgen niet veel terug te vinden zal zijn van het witte tapijtje. Maar het heeft wel een paar winterse foto’s opgeleverd!

Omgeving Stokmansberg
Rozenwaterveld (Appelenberg)

Trainingsloop Amsterdamse Waterleidingduinen
22 km
218 phn