En weer die Achilles

Klussen in het nieuwe huis van mijn zoon

Wat een standaard loopje naar IJmuiden had moeten worden werd al na enkele kilometers een pijnlijke onderneming. De rechter Achillespees begon op te spelen. Doorlopen lukte nog wel, maar de zeurende pijn hield aan. Een slecht teken. Bovendien moest ik de Brederodeberg nog over en daarna nog het hobbelige stuk door het Grote Bos aan de oostrand van Duin en Kruidberg voordat ik een minder belastend deel van het parcours zou bereiken. Met af en toe rekken, strekken en stukjes wandelen bereikte ik min of meer heelhuids de Heerenduinweg bij IJmuiden. Toen had ik al besloten om niet linksaf richting de pier te gaan maar rechtdoor te steken naar de sluizen en dan rechtsaf langs het Noordzeekanaal over de oude spoorbaan terug naar de pont bij Velsen-Zuid. Daar zou ik dan op de bus naar Haarlem kunnen stappen.  Het goede nieuws was dat de koffietent aldaar weer open was. Het slechte nieuws was dat er om de een of andere reden geen bussen reden. Dus zat er niets anders op om met die pijnlijke hiel voorzichtig langs de kortste route naar huis terug te lopen. Ook onderweg geen enkele bus, wel een mooi pad naar Santpoort-Noord en Santpoort-Zuid. Daar trof ik mijn zoons aan die weer aan het laminaat leggen waren zodat ik met hen terug naar huis kon rijden. Ruim 20 kilometer gelopen en een behoorlijke blessure.

Wat is er aan de hand? Op 16 april, na een ‘marathontraining’ van 42 km, speelde die rechter Achilles ook al op. Na een paar dagen rust was het weer OK maar nu is het probleem dus terug. Indertijd weet ik het aan een plotselinge verandering in de loopfrequentie doordat ik vanwege de Corona-crisis thuis ben gaan werken en daardoor veel vaker aan lopen toekwam (korte loopjes aan het eind van de middag in combinatie met de langere duurlopen, tot wel zes keer per week). Nu heeft het waarschijnlijk met een andere vorm van overbelasting te maken vanwege het klussen bij mijn zoon die verhuisd is naar Santpoort. Zwaar werk, behang afweken, muren schilderen, laminaat leggen. En dan ga ik er hardlopend naar toe en weer terug. Kennelijk heb ik daardoor te veel van mijn lichaam gevergd. Tja, 66 jaar is niet meer zo heel jong.

Een dag later heb ik nog een testloopje gedaan van 1 km. Nou, dat voelde nog niet lekker! Vervelend, maar desalniettemin is de maand Mei afgesloten met een totaal van 330 km, inclusief een (trainings)marathon op de 6e. Een goed resultaat.

Maart 2020: 354 kilometer

De Pinksterbloemen bloeien weer in de polder

In deze bizarre, door het Corona-virus geteisterde tijd waarin de hele samenleving min of meer tot stilstand is gekomen, is hardlopen een van de weinige mogelijkheden die de mensen hebben om nog iets aan sport te doen. Zolang er een afstand van minimaal anderhalve meter wordt aangehouden en je het individueel doet is het toegestaan. Ja, het had weinig gescheeld of we hadden ons alleen nog maar mogen verplaatsen naar de dichtstbijzijnde supermarkt en weer terug. In sommige Zuid-Europese landen is dat al zo.

Maar hardlopen mag in Nederland nog en veel mensen, meer of minder geoefend, doen dat dan ook, zeker nu we een periode van prachtig zonnig weer meemaken. Het is een aparte ervaring, want je moet voortdurend zigzaggen of in de berm springen om tegenliggers en wandelaars op afstand te houden. Er rijden nauwelijks auto’s en er vliegen geen vliegtuigen waardoor de omgeving een onnatuurlijke (of misschien juist wél natuurlijke) rust uitstraalt. ’s Avonds zijn de straten spookachtig en verlaten en dan zijn er ook geen hardlopers te zien. Iedereen moet thuisblijven of thuiswerken, dus door het wegvallen van de reistijd is er aan het begin of eind van de dag altijd wel een uurtje te vinden om te gaan rennen. ’s Avonds is het een beetje ‘spooky’, het nodigt niet uit om naar buiten te  gaan.

Alle horeca is dicht, dus bij een lange duurloop is er onderweg geen koffie te verkrijgen. Rugzakje en voldoende water meenemen dus. De duinen zijn (nog?) toegankelijk maar het is ‘not done’ om daar massaal heen te gaan. Dit alles heeft ertoe geleid dat mijn loopgewoonten veranderd zijn. Geen extreem lange duurlopen meer (er zijn geen trainingsdoelen, alles is afgelast) maar wel veel meer kortere loopjes van een uurtje of zo. Op woensdag en zaterdag soms wat langer, een uurtje of drie. En net als vroeger weer vaker de polder in, waar het ruimer en rustiger is dan in de natuurgebieden.

Geen marathons dus in de afgelopen maand, maar door het vaker lopen wel een kilometrage van boven de 350 kilometer. Dat is voor het eerst sinds december 2018. En een totaal van 21 loopjes, dat is het hoogste aantal in één maand sinds meer dan 10 jaar (januari 2010).

Maar goed, het is allemaal betrekkelijk in deze tijd waarin we elke dag weer nare berichten horen. Hoe lang de beperkende maatregelen zullen duren en of ze mogelijk nog verder aangescherpt zullen worden zal afhangen van hoe de situatie rond het virus zich de komende tijd ontwikkelt.

We moeten ons maar taai zien te houden en ons er doorheen slaan.

66 jaar. ‘Verjaardagsloopje’ op 4 april. In het Westhoffbos.

Hardlopen tijdens de Corona-crisis

De beperkende maatregelen tijdens de huidige Corona-crisis hebben vanzelfsprekend ook de nodige invloed op de hardlooptrainingen. Eigenlijk zijn het helemaal geen trainingen want tot zo’n beetje tot de zomer zijn alle wedstrijden in binnen- en buitenland afgelast. Het lopen is echter een effectief middel tot ontspanning in deze stressvolle tijd en bovendien helpt het om het lichaam fit en daarmee de weerstand op peil te houden.

Het is echter wel de vraag hoe lang dit nog mogelijk is, want langzaam maar zeker worden de lock-down maatregelen steeds strenger. Vandaag was er een NL-alert om de mensen ervan te weerhouden om massaal naar de stranden en de natuurgebieden te trekken. Omdat alle evenementen stilliggen en in de steden niets te beleven is trekken de mensen met dit mooie weer (het is strakblauw en zonnig) en masse de natuur in. Dat is niet alleen slecht voor de kwetsbare natuur, zeker nu het broedseizoen begonnen is, maar het bevordert ook de overdracht van het virus. Als dit zo doorgaat ligt een afsluiting van de natuurparken en de stranden met name in de weekends in het verschiet.

Ook het OV is drastisch beperkt en men wordt ontmoedigd om ervan gebruik te maken. Voor mij heeft dat tot gevolg dat ik niet meer via de Waterleidingduinen naar de Zilk of Zandvoort kan lopen om van daar uit met de trein terug te gaan. Hetzelfde geldt voor de ‘pierloopjes’ naar IJmuiden en dan met de bus terug.

Dus heb ik maar weer de oude routes door Spaarnwoude, het Houtrak en het Westhoffbos uit de kast gehaald. In het Houtrak, waar ik eigenlijk al tijden niet meer geweest ben, blijkt een mooi natuurgebied met goed beloopbare paden aangelegd te zijn. Daar is ook het ‘Groene Schip’ verrezen, een hoge kunstmatige heuvel aan de Machineweg nabij het Noordzeekanaal. Er loopt ook een pad naar boven maar dat is helaas (nog) niet toegankelijk.

Omdat er nu van huis uit gewerkt wordt heb ik vaak aan het eind van de middag nog even gelegenheid om een rondje te lopen. Daardoor maak ik toch nog behoorlijk wat kilometers. En tsja, voor het geval we onverhoopt helemaal niet meer naar buiten mogen heb ik maar alvast een loopband aangeschaft…

Het Groene Schip in het Houtrak

Crisis

De wereld lijkt te worden overspoeld door het Coronavirus. Het openbare leven is op slot gegaan. Evenementen zijn afgelast, er wordt gehamsterd in de supermarkten, het OV wordt gereduceerd en bedrijven sturen hun personeel naar huis. En elke dag komen er alleen al in Nederland zo’n 200 ziektegevallen bij. Een crisis van een orde die de meesten nog niet eerder meegemaakt zullen hebben.

Bijeenkomsten met meer dan 100 mensen zijn verboden. Nagenoeg alle sportevenementen zijn afgelast. Geen marathon van Rotterdam en Utrecht, geen Lentemarathon in Amstelveen, geen Sallandtrail, geen Harzquerung en ga zo maar door. Een streep dus door de hardloopkalender. Alleen ‘Sjravele door Limburg’ staat nog overeind, hoewel ook deze wankelt. Zo is er geen accommodatie beschikbaar en het is nog maar de vraag of op 28 april niet heel Noord-Brabant en Limburg op slot zijn.

Dan zit er niets anders op dan maar weer een privé-marathon te gaan lopen. Maar ach, dat zijn allemaal luxe-problemen. Gezond blijven is nu het belangrijkste en hopen dat het met een maandje of wat weer overgewaaid is.

Wat waaien betreft, het lijkt dat we eindelijk verlost zijn van de stormachtige wind en de regen die al weken aanhouden. Van windkracht 7 of 8 kijkt niemand meer op, alles went. Elk loopje is het opbeuken geblazen tegen die wind. Het is wat. Zolang hij dat virus maar wegblaast is het prima.

Overstroming bij Kattendel

Schrikkelmaand

Hoge waterstand in de duinen, 26 februari 2020

Terwijl anderen voor de uitdaging stonden om 500 km door de modder en de sneeuw van de Ardennen te ploegen (Legends500) kwam mijn ‘worsteling’ er er op neer om deze maand de 300km-grens weer te halen. En dat viel niet mee, deze februari met zijn 4 stormen (waarvan Ciara, die van de 9e tot 11e woedde, met Bft 10 de zwaarste was) en zijn onophoudelijke regenval. Ik heb het water in de duinen in tijden niet meer zo hoog zien staan. Tussen alle onstuimigheid door was het tijdens ‘Sjravele Limburg’ net even een mooie dag, droog en wat zon. Maar na die succesvolle 50km ultra bleek ik een gemeen ontstoken blaar aan mijn linker kleine teen te hebben die me ruim een week parten heeft gespeeld en waarvoor ik uiteindelijk bij de dokter belandde. Daarnaast had ik die hele week gewoon nodig om weer van mijn vermoeidheid af te komen, zodat ik weinig animo had om te lopen. En daar kwam aan het eind van de maand nog de zorg voor een van mijn zoons bij die met een keelaandoening in het ziekenhuis belandde. Inmiddels gaat het gelukkig weer beter met hem.

Maar ‘eind goed al goed’, gelukkig had deze schrikkel-februari een (zater)dag extra, zodat ik op deze 29e februari, vlak voordat het zoveelste front met zware windstoten overtrok,  via een mooi 25 km loopje door de Waterleidingduinen op het nippertje op de 303 km uitkwam. Bovendien weer uitdagende nieuwe paadjes ontdekt!

Een nieuw decennium

Het afgelopen jaar is een goed ‘loopjaar’ geweest. De ervaringen en belevenissen zijn terug te lezen in de verslagen op deze site. Het is moeilijk om deze in een paar regels samen te vatten, daarom laat ik de ‘droge’ cijfers maar voor zich spreken.

Met in totaal 3819 kilometer is de limiet van ’10 km gemiddeld per dag’ ruim gehaald. Ten opzichte van vorig jaar (3901 km) slechts zo’n 80 km minder. Sinds 2016 (4256 km) is er wel een dalende trend, maar dat is logisch bij de oplopende leeftijd. Elke kalendermaand van 2019 is het totaal boven de 300 km uitgekomen, met als hoogste december (338 km).
In 2019 heb ik 8 marathons en 3 ultra’s (>50 km) gelopen. Opvallend was mijn eerste DNF bij de Brocken Challenge. Dat was mijn 10e deelname. Voor 2020 heb ik me niet meer ingeschreven en daarmee lijkt er een eind gekomen te zijn aan een illustere reeks van jaarlijkse BC-deelnames. Een mooi alternatief heb ik gevonden in de Brocken Marathon vanuit Wernigerode.

Met ingang van 2019 ben ik aan het verschuiven van de langere ultralopen naar de marathon. Dit jaar zaten er enkele nieuwe marathons tussen, zoals de Ronde Venen Marathon en de Spark Marathon. Een mooie prestatie (en leeftijd-PR) was de 3:51:30 tijdens de Leiden Marathon. Erg leuk was ook de Steamtrain Trail op de Veluwe: met de stoomtrein heen en lopend terug over een parcours van 44 km. Het was een memorabele loop vanwege de hitte (ruim boven de 30 graden op de Posbank). Over  hitte gesproken: op 25 juli werd het 40,7 graden in Nederland. In de avond van die dag heb ik een duinenloop gedaan. Het was toen nog boven de 35 graden! Wat de ultra’s betreft blijven ‘Sjravele door Limburg’ (50 km) en de 11-strandentocht (60 km) ook in 2020 op de kalender staan.

Behalve marathons en ultra’s heb ik nog 6 kortere wedstrijden gelopen (10 km tot halve marathon). Leuk om te doen en een goede manier om te testen welke snelheid er nog in de benen zit. Met al die lange duurlopen waarbij ik 8 á 9 km per uur loop is een gemiddelde snelheid van 11 km/uur al een hele uitdaging geworden!

Het fenomeen van de 42 km-plus trainingslopen lijkt passé. Is ook niet meer echt nodig omdat ik geen hele lange ultra’s meer loop. De lange duurlopen (veelal in de Amsterdamse Waterleidingduinen of in het Nationaal Park Zuid-Kennemerland) liggen tussen de 25 en 35 km. Ik train 3 á 4 keer per week met een weekgemiddelde over het hele jaar van 73 km. Het hoogste weektotaal was 115 km.

Blessures en andere gezondheidsproblemen zijn mij niet helemaal bespaard gebleven. In maart had ik flinke darm k hamstringklachten en in december sloeg het verkoudheidsvirus toe ondanks het feit dat het tot na de kerst uitzonderlijk zacht is gebleven.

Dit jaar vormt de afsluiting van een decennium dat zich kenmerkte door heel veel kilometers: in totaal 41494. Het topjaar was 2010 met 4401 km. Over het gehele decennium levert dat een gemiddelde op van 11,36 km per dag! In de afgelopen 10 jaar heb ik 123 wedstrijden van 42 km of langer gelopen.

Wat 2020 gaat brengen zullen we wel zien. In elk geval begint er een nieuw decennium waarin ik het hardlopen zal moeten gaan afbouwen. Maar ik ga nog niet bij de pakken neerzitten, want  voor komend jaar staan er nog diverse mooie loopjes op het programma.

Filmen in Zeeland

Zonsondergang boven de Westerschelde bij Zoutelande, 30 december 2019

Net als de afgelopen jaren heb ik de hardloopkalender afgesloten met een ‘rondje Walcheren’. Dit jaar was mijn zoon Bruno erbij om een docu-film op te nemen. Daartoe heb ik 5 geselecteerde ‘tracks’ gelopen: bij Neeltje Jans, Domburg, Westkapelle, Zoutelande en Vlissingen. Omdat de opnamen natuurlijk tijd in beslag namen zijn we met de auto van de ene naar de andere locatie gereden. De totale loopafstand (23 km) was daardoor minder dan in de voorgaande jaren, maar daar staat hopelijk een mooie hardloopfilm tegenover. Al met al was het een leuke dag met prachtig (wel koud) weer en mooie impressies van de Deltawerken en Walcheren.

Opnamelocatie bij het lage licht van Westkapelle

30-12-2019
Filmopnames in Zeeland
Gelopen routes

December

Verlaten strand tussen Kattendel en Parnassia

Het is december en het zou zo langzamerhand winter moeten zijn. Maar het is eerder herfst. Vrijwel dagelijks regen en een wind die net tegen stormkracht aan zit. Vandaag was het een keertje droog met een flets zonnetje. Het water stond echter erg hoog vanwege de stevige zuidwestenwind en het smalle strand lag er prachtig en desolaat bij. Koud is het niet, een graadje of 7. Het is nog steeds goed te doen om in korte broek en thermoshirt te lopen.  Vreemd genoeg waren op het strand met tegenwind wel handschoenen nodig maar voelden de benen niet koud aan.

Op de Lichtbakkeet.
11 december!

Ik heb weer de nodige lange duurlopen gedaan en hoop klaar te zijn voor de Spark marathon a.s. zondag. Het belooft een regenachtige en tamelijk winderige editie te worden. Alleen de linker knie sputtert al een tijdje (Pes Anserinus klachten). En alom heerst de griep; er ligt een hoestende en proestende kleinzoon op de bank. Hopelijk slaat het niet over.

Duurloop van 27 km in de Amsterdamse Waterleidingduinen afgelopen zaterdag

(Aanvulling 14-12) Toch een beetje last gekregen van een virusje, wat koude rillingen en minder fut. Maar geen reden om niet naar Spijkenisse te gaan. Vandaag nog even een kort duurloopje van 10km gedaan (in wind en regen, tsja…), wat het jaartotaal tot nu toe op 3601 km brengt. Daarmee is een ‘hardloopdoel’ van 2019 gehaald, namelijk een maandgemiddelde van 300 km.

Op het Hubertuspad

Loopbewustzijn

De herfst is aangebroken. Het wordt weer nat en donker, de wind steekt op. Hier en daar hangt in de tuinen alweer de eerste kerstverlichting. Koud is het nog niet. Prima omstandigheden om de trainingsloopjes af te wikkelen. Nog één marathon en dan zit het er qua wedstrijden voor dit jaar weer op. Dat zou dan de tiende marathon/ultra van dit jaar worden, een prima resultaat.

De eerste week van november is ook de week waarin ingeschreven kan worden voor de Brocken Challenge. Na tien jaar heb ik besloten om daar een punt achter te zetten. Vorig jaar heb ik de finish niet gehaald (zoals bij enkele grote componisten was ook voor mij de 10e een ‘unvollendete’). Misschien mis ik in 2020 wel dé heroïsche editie, maar ik heb er vrede mee. Bovendien heb ik met de ‘Brocken Marathon’ in oktober een mooi alternatief gevonden. Minder kilometers, maar evenveel ‘Harz en Brocken’. De eerste 42 km van de BC gaat immers nog niet door de Hochharz. En wat de Harz betreft, als het allemaal volgens plan verloopt komt volgend jaar ook de ‘Harzquerung’ op mijn kalender te staan. Deze ultra van 51 km gaat zoals de naam al zegt dwars door de Harz, maar niet over de Brocken. De start is net als bij de Brockenmarathon in het mooie en gezellige Wernigerode, dat in tegenstelling tot Göttingen overal de Brockensfeer in- en uit ademt. Al was het alleen maar omdat je die vanuit de stad kunt zien liggen en de Brockenbahn er begint. Bovendien kan ik er weer in mijn favoriete pension terecht.

Qua kilometers ben ik dit jaar de 3000 al ruim gepasseerd. Oktober was met een ultra van 60 km en een marathon plus een kleine 220 trainingskilometers een goede loopmaand. Eens kijken of we dit jaar weer de 3600 km (300 gemiddeld per maand) kunnen halen.

Lopen is een vreemde ervaring. Je bent je bewust van je beweging, van het weer, het landschap om je heen, de bomen, de wolken, de wind, je adem en je inspanning. Dat alles vloeit samen tot een intense ervaring, een versterkt bewustzijn van het nu, het moment, het bezig-zijn. En je denkt: wat mooi, wat indringend, wat verruimend en verhelderend is dit, dat vergeet ik nooit meer. Maar het vreemde is, dan je na afloop als het ware weer uit deze toestand ontwaakt. Je voelt nog de geleverde inspanning in je lichaam, je voelt nog de gelukshormonen in je bloed. Uiteindelijk zakt ook dat weer weg en lost alles op in een soort van vergetelheid. Het is als bij het ontwaken, je weet dat je gedroomd hebt, maar de details van die droom kun je niet meer te voorschijn roepen. Je bent ontwaakt uit het loopbewustzijn. Je herinnert je de intensiteit van de ervaring, maar de details zijn verdwenen. Wat je wel zeker weet is dat je weer terug wilt keren naar die wereld die je alleen kunt beleven in het loopbewustzijn, vol verlangen denk je vooruit naar de volgende training in weer en wind. Het is een eenzame wereld, want net zo goed als je je droom niet kunt delen met iemand anders kun je ook de loopervaring niet delen met iemand die nog nooit in het loopbewustzijn geweest is.

Temperatuurrecord Nederland!

Het strand op woensdagavond 24 juni

Ja, en toen werd het in Nederland voor het eerst warmer dan 40 graden. Donderdag 25 juli: 40,7 graden in Gilze-Rijen en eveneens 40-plussers op diverse andere KNMI meetstations in het oosten en het zuiden. Het moest een keer gebeuren. Woensdag de 24e werd met 38,8 graden in Eindhoven trouwens al het bijna 75 jaar oude temperatuurrecord van Warnsveld (38,6) verbroken.

Absoluut geen hardloopweer natuurlijk.  En toch heb ik in de avond van beide dagen een loopje gedaan. Woensdagavond door de duinen naar IJmuiden aan Zee, toen viel het eigenlijk nog wel mee omdat er een frisse zeewind was opgestoken. Maar dan die donderdagavond! Het plan was om te gaan picknicken op het strand en natuurlijk wilde ik niet op de fiets daarheen. Maar op 18 uur was het nog steeds 35,9 graden. Het idee was daarom: heen met de bus en terug lopen. Maar die bus van Haarlem naar Bloemendaal aan Zee was stampvol en warm. Bovendien liep hij bij Overveen vast in een file als gevolg van een aanrijding op de Zeeweg. Dus ben ik er bij de Zandwaaier uitgesprongen om vervolgens zo’n 6 kilometer door de bloedhete duinen naar Parnassia te rennen. Misschien wel mijn warmste loopje ooit, want op de witte zandpaadjes was het ruim boven de 40 graden! Alleen de Navacerrada in Spanje was misschien nog heter. Maar daar ben ik dan ook flauwgevallen. Nu gelukkig niet, door veel te drinken en regelmatig even te stoppen als er ergens schaduw was onder een paar bomen. Toen ik langs het Wed in looppas voorbij kwam werd er hier en daar natuurlijk wel vreemd opgekeken.

Zonsondergang in de Kennemerduinen. 25 juli 21:30. Temperatuur: 33 C

Bij het strand aangekomen heb ik meteen een frisse duik genomen. Na een uurtje volgde dan de terugtocht van 9 km naar huis en zelfs toen, om een uur of tien, was de warmte enorm. Ik kwam tamelijk oververhit aan, en ondanks een koude douche lukte het de hele nacht niet om te slapen. Geen wonder, want het bleef tussen de 30 en 25 graden met rond 3 uur een onverwacht knetterend onweer zonder regen. Bizar.

Fotoalbum hitterecord