Een nieuw decennium

Het afgelopen jaar is een goed ‘loopjaar’ geweest. De ervaringen en belevenissen zijn terug te lezen in de verslagen op deze site. Het is moeilijk om deze in een paar regels samen te vatten, daarom laat ik de ‘droge’ cijfers maar voor zich spreken.

Met in totaal 3819 kilometer is de limiet van ’10 km gemiddeld per dag’ ruim gehaald. Ten opzichte van vorig jaar (3901 km) slechts zo’n 80 km minder. Sinds 2016 (4256 km) is er wel een dalende trend, maar dat is logisch bij de oplopende leeftijd. Elke kalendermaand van 2019 is het totaal boven de 300 km uitgekomen, met als hoogste december (338 km).
In 2019 heb ik 8 marathons en 3 ultra’s (>50 km) gelopen. Opvallend was mijn eerste DNF bij de Brocken Challenge. Dat was mijn 10e deelname. Voor 2020 heb ik me niet meer ingeschreven en daarmee lijkt er een eind gekomen te zijn aan een illustere reeks van jaarlijkse BC-deelnames. Een mooi alternatief heb ik gevonden in de Brocken Marathon vanuit Wernigerode.

Met ingang van 2019 ben ik aan het verschuiven van de langere ultralopen naar de marathon. Dit jaar zaten er enkele nieuwe marathons tussen, zoals de Ronde Venen Marathon en de Spark Marathon. Een mooie prestatie (en leeftijd-PR) was de 3:51:30 tijdens de Leiden Marathon. Erg leuk was ook de Steamtrain Trail op de Veluwe: met de stoomtrein heen en lopend terug over een parcours van 44 km. Het was een memorabele loop vanwege de hitte (ruim boven de 30 graden op de Posbank). Over  hitte gesproken: op 25 juli werd het 40,7 graden in Nederland. In de avond van die dag heb ik een duinenloop gedaan. Het was toen nog boven de 35 graden! Wat de ultra’s betreft blijven ‘Sjravele door Limburg’ (50 km) en de 11-strandentocht (60 km) ook in 2020 op de kalender staan.

Behalve marathons en ultra’s heb ik nog 6 kortere wedstrijden gelopen (10 km tot halve marathon). Leuk om te doen en een goede manier om te testen welke snelheid er nog in de benen zit. Met al die lange duurlopen waarbij ik 8 á 9 km per uur loop is een gemiddelde snelheid van 11 km/uur al een hele uitdaging geworden!

Het fenomeen van de 42 km-plus trainingslopen lijkt passé. Is ook niet meer echt nodig omdat ik geen hele lange ultra’s meer loop. De lange duurlopen (veelal in de Amsterdamse Waterleidingduinen of in het Nationaal Park Zuid-Kennemerland) liggen tussen de 25 en 35 km. Ik train 3 á 4 keer per week met een weekgemiddelde over het hele jaar van 73 km. Het hoogste weektotaal was 115 km.

Blessures en andere gezondheidsproblemen zijn mij niet helemaal bespaard gebleven. In maart had ik flinke darm k hamstringklachten en in december sloeg het verkoudheidsvirus toe ondanks het feit dat het tot na de kerst uitzonderlijk zacht is gebleven.

Dit jaar vormt de afsluiting van een decennium dat zich kenmerkte door heel veel kilometers: in totaal 41494. Het topjaar was 2010 met 4401 km. Over het gehele decennium levert dat een gemiddelde op van 11,36 km per dag! In de afgelopen 10 jaar heb ik 123 wedstrijden van 42 km of langer gelopen.

Wat 2020 gaat brengen zullen we wel zien. In elk geval begint er een nieuw decennium waarin ik het hardlopen zal moeten gaan afbouwen. Maar ik ga nog niet bij de pakken neerzitten, want  voor komend jaar staan er nog diverse mooie loopjes op het programma.

Filmen in Zeeland

Zonsondergang boven de Westerschelde bij Zoutelande, 30 december 2019

Net als de afgelopen jaren heb ik de hardloopkalender afgesloten met een ‘rondje Walcheren’. Dit jaar was mijn zoon Bruno erbij om een docu-film op te nemen. Daartoe heb ik 5 geselecteerde ‘tracks’ gelopen: bij Neeltje Jans, Domburg, Westkapelle, Zoutelande en Vlissingen. Omdat de opnamen natuurlijk tijd in beslag namen zijn we met de auto van de ene naar de andere locatie gereden. De totale loopafstand (23 km) was daardoor minder dan in de voorgaande jaren, maar daar staat hopelijk een mooie hardloopfilm tegenover. Al met al was het een leuke dag met prachtig (wel koud) weer en mooie impressies van de Deltawerken en Walcheren.

Opnamelocatie bij het lage licht van Westkapelle

30-12-2019
Filmopnames in Zeeland
Gelopen routes

December

Verlaten strand tussen Kattendel en Parnassia

Het is december en het zou zo langzamerhand winter moeten zijn. Maar het is eerder herfst. Vrijwel dagelijks regen en een wind die net tegen stormkracht aan zit. Vandaag was het een keertje droog met een flets zonnetje. Het water stond echter erg hoog vanwege de stevige zuidwestenwind en het smalle strand lag er prachtig en desolaat bij. Koud is het niet, een graadje of 7. Het is nog steeds goed te doen om in korte broek en thermoshirt te lopen.  Vreemd genoeg waren op het strand met tegenwind wel handschoenen nodig maar voelden de benen niet koud aan.

Op de Lichtbakkeet.
11 december!

Ik heb weer de nodige lange duurlopen gedaan en hoop klaar te zijn voor de Spark marathon a.s. zondag. Het belooft een regenachtige en tamelijk winderige editie te worden. Alleen de linker knie sputtert al een tijdje (Pes Anserinus klachten). En alom heerst de griep; er ligt een hoestende en proestende kleinzoon op de bank. Hopelijk slaat het niet over.

Duurloop van 27 km in de Amsterdamse Waterleidingduinen afgelopen zaterdag

(Aanvulling 14-12) Toch een beetje last gekregen van een virusje, wat koude rillingen en minder fut. Maar geen reden om niet naar Spijkenisse te gaan. Vandaag nog even een kort duurloopje van 10km gedaan (in wind en regen, tsja…), wat het jaartotaal tot nu toe op 3601 km brengt. Daarmee is een ‘hardloopdoel’ van 2019 gehaald, namelijk een maandgemiddelde van 300 km.

Op het Hubertuspad

Loopbewustzijn

De herfst is aangebroken. Het wordt weer nat en donker, de wind steekt op. Hier en daar hangt in de tuinen alweer de eerste kerstverlichting. Koud is het nog niet. Prima omstandigheden om de trainingsloopjes af te wikkelen. Nog één marathon en dan zit het er qua wedstrijden voor dit jaar weer op. Dat zou dan de tiende marathon/ultra van dit jaar worden, een prima resultaat.

De eerste week van november is ook de week waarin ingeschreven kan worden voor de Brocken Challenge. Na tien jaar heb ik besloten om daar een punt achter te zetten. Vorig jaar heb ik de finish niet gehaald (zoals bij enkele grote componisten was ook voor mij de 10e een ‘unvollendete’). Misschien mis ik in 2020 wel dé heroïsche editie, maar ik heb er vrede mee. Bovendien heb ik met de ‘Brocken Marathon’ in oktober een mooi alternatief gevonden. Minder kilometers, maar evenveel ‘Harz en Brocken’. De eerste 42 km van de BC gaat immers nog niet door de Hochharz. En wat de Harz betreft, als het allemaal volgens plan verloopt komt volgend jaar ook de ‘Harzquerung’ op mijn kalender te staan. Deze ultra van 51 km gaat zoals de naam al zegt dwars door de Harz, maar niet over de Brocken. De start is net als bij de Brockenmarathon in het mooie en gezellige Wernigerode, dat in tegenstelling tot Göttingen overal de Brockensfeer in- en uit ademt. Al was het alleen maar omdat je die vanuit de stad kunt zien liggen en de Brockenbahn er begint. Bovendien kan ik er weer in mijn favoriete pension terecht.

Qua kilometers ben ik dit jaar de 3000 al ruim gepasseerd. Oktober was met een ultra van 60 km en een marathon plus een kleine 220 trainingskilometers een goede loopmaand. Eens kijken of we dit jaar weer de 3600 km (300 gemiddeld per maand) kunnen halen.

Lopen is een vreemde ervaring. Je bent je bewust van je beweging, van het weer, het landschap om je heen, de bomen, de wolken, de wind, je adem en je inspanning. Dat alles vloeit samen tot een intense ervaring, een versterkt bewustzijn van het nu, het moment, het bezig-zijn. En je denkt: wat mooi, wat indringend, wat verruimend en verhelderend is dit, dat vergeet ik nooit meer. Maar het vreemde is, dan je na afloop als het ware weer uit deze toestand ontwaakt. Je voelt nog de geleverde inspanning in je lichaam, je voelt nog de gelukshormonen in je bloed. Uiteindelijk zakt ook dat weer weg en lost alles op in een soort van vergetelheid. Het is als bij het ontwaken, je weet dat je gedroomd hebt, maar de details van die droom kun je niet meer te voorschijn roepen. Je bent ontwaakt uit het loopbewustzijn. Je herinnert je de intensiteit van de ervaring, maar de details zijn verdwenen. Wat je wel zeker weet is dat je weer terug wilt keren naar die wereld die je alleen kunt beleven in het loopbewustzijn, vol verlangen denk je vooruit naar de volgende training in weer en wind. Het is een eenzame wereld, want net zo goed als je je droom niet kunt delen met iemand anders kun je ook de loopervaring niet delen met iemand die nog nooit in het loopbewustzijn geweest is.

Temperatuurrecord Nederland!

Het strand op woensdagavond 24 juni

Ja, en toen werd het in Nederland voor het eerst warmer dan 40 graden. Donderdag 25 juli: 40,7 graden in Gilze-Rijen en eveneens 40-plussers op diverse andere KNMI meetstations in het oosten en het zuiden. Het moest een keer gebeuren. Woensdag de 24e werd met 38,8 graden in Eindhoven trouwens al het bijna 75 jaar oude temperatuurrecord van Warnsveld (38,6) verbroken.

Absoluut geen hardloopweer natuurlijk.  En toch heb ik in de avond van beide dagen een loopje gedaan. Woensdagavond door de duinen naar IJmuiden aan Zee, toen viel het eigenlijk nog wel mee omdat er een frisse zeewind was opgestoken. Maar dan die donderdagavond! Het plan was om te gaan picknicken op het strand en natuurlijk wilde ik niet op de fiets daarheen. Maar op 18 uur was het nog steeds 35,9 graden. Het idee was daarom: heen met de bus en terug lopen. Maar die bus van Haarlem naar Bloemendaal aan Zee was stampvol en warm. Bovendien liep hij bij Overveen vast in een file als gevolg van een aanrijding op de Zeeweg. Dus ben ik er bij de Zandwaaier uitgesprongen om vervolgens zo’n 6 kilometer door de bloedhete duinen naar Parnassia te rennen. Misschien wel mijn warmste loopje ooit, want op de witte zandpaadjes was het ruim boven de 40 graden! Alleen de Navacerrada in Spanje was misschien nog heter. Maar daar ben ik dan ook flauwgevallen. Nu gelukkig niet, door veel te drinken en regelmatig even te stoppen als er ergens schaduw was onder een paar bomen. Toen ik langs het Wed in looppas voorbij kwam werd er hier en daar natuurlijk wel vreemd opgekeken.

Zonsondergang in de Kennemerduinen. 25 juli 21:30. Temperatuur: 33 C

Bij het strand aangekomen heb ik meteen een frisse duik genomen. Na een uurtje volgde dan de terugtocht van 9 km naar huis en zelfs toen, om een uur of tien, was de warmte enorm. Ik kwam tamelijk oververhit aan, en ondanks een koude douche lukte het de hele nacht niet om te slapen. Geen wonder, want het bleef tussen de 30 en 25 graden met rond 3 uur een onverwacht knetterend onweer zonder regen. Bizar.

Fotoalbum hitterecord

2019 doormidden

29 juni: meer dan 30 graden in de duinen (bij het Vogelmeer, NPZK).

In deze warme junimaand ben ik uitgekomen op 331 kilometer in totaal over 18 lopen. Dat is het hoogste maandkilometrage in 2019 tot nu toe. De maand met de meeste kilometers ooit was oktober 2011 met 452 km.
Het eerste halfjaar van 2019 telt daarmee 1923 km en 98 lopen.

Van ‘rustiger aan doen’ is dus nauwelijks sprake, hoewel ik toch een tendens zie naar minder lange afstanden. Vaker en korter lijkt het motto te zijn. Hele lange ultra’s zitten er niet meer in, wel diverse marathons. Bij die laatste gaat het meer dan vroeger weer om de snelheid. Onder de 4 uur lopen als het even kan. Leiden met 3:51:30 was wat dat betreft een hoogtepunt. De ultra-lange trainingslopen van 50 kilometer of meer lijken ook tot het verleden te behoren. Maximaal zo’n 30 kilometer is wat mij betreft prima. En wat dichter bij huis. Ook heb ik dit jaar nog geen 6-uursloop gedaan. Dus er veranderen wel dingen. Zo zijn de kortere  wedstrijden van 10 of 15 km weer terug. En de intervallen tussen de marathons (ultra’s?) worden wat groter: zo’n 4 weken.

Komende vrijdag de 10 km Grachtenloop in Haarlem en dan op 20 juli de Midzomeravondmarathon in Diever. Eind september begint dan het ‘najaarsprogramma’ met de ‘Halve van Haarlem’. In oktober zal ik moeten pieken met de Brocken marathon en de 11-Strandenloop van 60 km.

En… ik moet een beetje zuinig zijn op mijn rechterknie, want die voelt niet zo lekker, met name bij het trap af lopen.

21 juni, middernacht: schitterende ‘lichtende nachtwolken’.

 

De winter zit er weer op

Panorama vanaf de Tonneblink (32m), Amsterdamse Waterleidingduinen

Nadat we in februari een periode met onvervalst voorjaarsweer hebben mogen beleven waarbij met veel zon de temperaturen opliepen richting de 20(!) graden hebben we het de afgelopen weken moeten stellen met een zijn-staart-roerende maart.  Een strakke straalstroom joeg de ene depressie na de andere richting noordwest Europa . En dat betekende regen, heel veel regen, en regelmatig harde wind, zeg maar storm. Windstoten van 100 km/uur waren geen uitzondering. Om toch een beetje aan mijn kilometers te komen zonder daarvoor als straf gezandstraald en gegeseld te hoeven worden heb ik het strand en de pieren van IJmuiden gemeden. Die pieren waren trouwens toch niet toegankelijk. Maar ook al loop je niet op het strand, ook op de hoge duintoppen was het bij vlagen bijna onmogelijk om op de been te blijven. En nat, drijfnat werd ik in de horizontaal striemende regen. Maar dit is geen klaagzang, integendeel, ik geniet er met volle teugen van.

Misschien was de werkelijke reden om wat minder loopjes richting het vertrouwde IJmuiderstrand te doen eerder gelegen in wat ik ‘de ontdekking van de Amsterdamse Waterleidingduinen’ noem. Na aanvankelijk een beetje voorzichtig de afgepaalde routes te hebben gevolgd ben ik daar nu helemaal ‘los’ en verken ik gewapend met mijn Garmin alle onbekende paadjes en trailtjes in dat uitgestrekte gebied. En keer op keer word ik ‘zwervend in de eenzaamheid’ overweldigd door de indrukken die dat oplevert. Vooral nu met dat ‘slechte’ weer! Want bij ‘publieksvriendelijke’ condities kan het daar behoorlijk druk zijn met wandelaars. Hoewel ik nu dus paadjes weet waar je (met alle respect) het doorsnee auto-gezin niet zo snel tegenkomt. Je hebt het er voor het kiezen: aan de hoger gelegen oostzijde bossen en zandduinen, meer naar het westen het waterwingebied met talloze kanalen en meertjes en daartussenin savanne-achtige vlakten waar de wind (en de hertenkuddes) vrij spel hebben. En dan is er natuurlijk nog het strand en de zee. Een hardloopparadijs in een (grote) notendop!

Maar de winter is voorbij en vanaf nu zal het overal wel weer drukker worden. Maar wat zou het, de warme wind langs benen en armen is er niet minder prettig door. Onder de link het fotoalbum van deze afwisselende winter.

Foto’s Winter 2018-2019

 

Lente in februari

Vorig jaar kwamen eind februari en begin maart de ‘Grote en de Kleine Beer’ vanuit het oosten op visite met strenge vorst en schaatscondities. Dit jaar heeft februari heel andere ambities: ze wil een echte lentemaand zijn en lijkt te proberen om maart naar de kroon te steken. Temperaturen van 13 tot 17 graden zijn al een week lang geen uitzondering meer en het lijkt nog even zo door te gaan. Ik kan me niet herinneren dat ik media februari al in korte broek liep, maar dit jaar is dat goed mogelijk, hoewel het ’s nachts en in de ochtend nog wel frisjes is. Maar de middagloopjes langs velden massaal bloeiende krokussen en sneeuwklokjes gaan met blote beentjes. En dat loopt veel fijner dan in zo’n strakke legging.

Medio februari: In korte broek onder het Tacitus-tunneltje

Qua gezondheid maak ik een wat moeilijke periode door met diverse onderzoeken. Hopelijk is het van voorbijgaande aard. Op het lopen heeft het niet zo veel invloed, maar op mijn werk merk ik wel dat ik sneller moe ben. Het zou best kunnen dat het ook tijdens de Brocken Challenge ongemerkt al aanwezig was. Voor de bijna 70 kilometer die ik gelopen heb had ik 11 uur 20 minuten nodig. Een gemiddelde van 6,1 km/uur. Om de top te halen zou ik nog eens bijna 3 uur nodig hebben gehad. Ben blij dat ik dat niet geprobeerd heb.

Volle ‘supermaan’ boven Stompe Toren (Spaarnwoude) op 19 februari.

En ik heb een nieuw ‘loopgebied’ ontdekt: de Amsterdamse Waterleiding duinen. Daar kun je prachtige zwerftochten maken. In tegenstelling tot het NPZK (wat trouwens ook heel mooi is, maar dat ik inmiddels op mijn duimpje ken) mag je hier ook buiten de paden lopen en is het 100% wandelaarsgebied. Je hebt er alles: mooie bossen, zanderige trails over duintoppen en uitgestrekte, savanne-achtige vlaktes bevolkt door talloze herten. Vanuit huis is het ongeveer 10 kilometer lopen (via Visserspad en Duinpieperpad) naar de ingang bij Bentveld, dus wel iets verder dan het NPZK (Bleek en Berg ligt op een kleine 4,5 kilometer lopen). Terug pak ik daarom meestal de trein vanuit Zandvoort. Ik heb inmiddels een jaarkaart voor de duinen aangeschaft.

Uitzicht vanaf de Rozenberg (36 m) richting Zandvoort

Jaarverslag 2018

Spaarndam in de vroege ochtend van 31 december 2018, tijdens het laatste duurloopje van het jaar.

Het hardlopen is in 2018 wederom een bepalende factor geweest. Met in ruim 360 kilometer in december (waarvan 103 in de laatste week) kwam het jaartotaal uit op 3901 km. Kwantiteit genoeg dus, hoewel daarmee een eind is gekomen aan een reeks van 8 aaneengesloten jaren van boven de 4000 km. Het aantal lopen was even groot als in 2017 (182), maar de gemiddelde afstand per loop is wat afgenomen.
Het aantal georganiseerde (ultra) marathons is met 9 stuks voor het eerst sinds 2008 onder de 10 gekomen. Daarbij komen echter nog 7 ‘belevenislopen’ van minimaal de marathon-afstand.

De dijk van Marken tijdens de ijzige koude op 3 maart

Als je alleen naar de cijfertjes kijkt dus een lichte afname van het volume, maar dat past helemaal bij het vorderen van de leeftijd. Qua beleving en betekenis blijft het lopen echter alleen maar in kwaliteit toe te nemen. De snelheid neemt af, maar het uren achter elkaar lopen lijkt alleen maar gemakkelijker te worden. En ook de ambitie om er steeds maar weer op uit te trekken wordt er niet minder op, integendeel. Lopen is voor mij een extra zintuig geworden voor verdieping van de geest en assimilatie van de natuur.

Tijdens de grote droogte en hitte van de zomer (Nationaal Park Zuid-Kennemerland op 1 augustus)

Wat waren de top-ervaringen? Natuurlijk de Brocken Challenge in februari, een ultraloop die voor mij en vele anderen tot een cult is geworden. Als buitenlander heb ik het voorrecht om aan de jaarlijkse loting te ontkomen zodat ik in 2019 voor de 10e keer aan de startlijn mag staan voor het ‘Here we go’. De tweede die bij me opkomt is de 11-strandenloop in oktober. Net als de BC een ‘Wohltätigkeitslauf’, in dit geval voor de Hartstichting. Geen wedstrijdelement, geweldige sfeer en prima organisatie. Het schitterende weer hielp natuurlijk ook een handje bij deze zware strandloop van Bloemendaal aan Zee naar Hoek van Holland.

Over het weer gesproken… Van mei tot en met september heerste de Grote Zomer van 2018 met zon, zon en zon, grote droogte en een onafzienbare rij dagen met temperaturen ruim boven de 30 graden. Ik ben geen warmteloper, maar door de lage luchtvochtigheid en door gewenning van het lichaam draaide ik er mijn hand niet meer voor om om marathons zoals de Bokemei Run en de Midzomeravondmarathon bij dat soort temperaturen te lopen. In maart echter kwam de Russische beer op bezoek. Gedenkwaardig was de ijzige trainingsmarathon van Volendam langs het IJsselmeer naar Amsterdam. Kruiend ijs bij Marken en ijszeilers op de Gouwzee bij een snijdende oostenwind.

Tijdens de 11-Strandentocht

En ik ben ook weer naar Engeland geweest. En dat verliep dit jaar niet helemaal volgens plan. In juni zou ik afreizen voor de Calderdale Way Ultra. Maar ik heb alles geannuleerd en ben thuis gebleven. Het zat niet goed tussen de oren, ik zag er als een berg tegenop en had er angstdromen over. In november heb ik een nieuwe poging gewaagd bij de Wooler trail marathon. In 2018 heb ik die succesvol uitgelopen. Maar dit jaar had ik nog geen twee uur gelopen of de moed zakte me weer in de schoenen. De Cheviot doemde op en ik dorst niet meer. Ik voelde me wankel en onzeker, had ook nog eens de verkeerde schoenen aan die geen grip boden op de modder. Uitgestapt dus. En het besluit genomen om geen wedstrijden in Engeland meer te lopen. De durf, elasticiteit, souplesse en drive om dat soort ultra’s te lopen is er gewoon niet meer. Zo maar ineens. Zal wel iets met de leeftijd te maken hebben, maar ook met een stukje mentale en fysieke slijtage denk ik.

Strand IJmuiden bij hoogwater en westerstorm, 8 december 2018

Hoe dan ook, de BC ga ik doen, de 11-strandenloop ook, plus een paar marathons in Nederland. En Rondom Haarlem, dat in 2018 o zo leuk was om te doen, wellicht ook de 6-uursloop van de Haarlemmermeer. En verder gewoon vrijheid, blijheid en de schoonheid van het lopen beleven in de duinen en polders rondom Haarlem. Zonder tijds- en competitiedruk, zonder sweepers. Weer of geen weer.

Zonsondergang vanaf Kop Zuidpier IJmuiden, 29 december


Resultaten 2018:

Kilometers totaal: 3901
Aantal lopen: 182
Aantal (ultra) marathons georganiseerd: 9
Aantal (ultra) marathons privé: 7
Aantal wedstrijden < 42km: 3