Amsterdam marathon 2004

Zondag 17 oktober 2004

Ja zeker, onder de 4 uur en een verbetering van het marathon-PR met 16 minuten!
3:45:22, een tijd waar ik bijzonder tevreden mee ben.
Het ging gewoon lekker, rustig gestart, rustig gelopen (opvallend was het dipje tussen 5 en 10 km) en eigenlijk vrijwel geen problemen onderweg. Na zo'n kilometer of 15, bij het keerpunt in Ouderkerk aan de Amstel, kreeg ik wel plotselinge pijnscheuten in mijn linkervoet (door het zooltje? ik had het wel goed ingelopen en droeg het zelfs in mijn vrije tijd thuis). Even was ik bang voor kramp, maar gelukkig verdween het weer. Pas op ongeveer 35 km begon ik de weerstand van mijn lijf te voelen, dat begon te protesteren dat het er zo langzamerhand genoeg van begon te krijgen. Dat heb ik opgevangen door op de 35 en 40 km drankposten een of twee minuutjes rustig de tijd te nemen om goed te eten en te drinken en wat rek-oefeningen te doen. Dat had Jan Mulder me geadviseerd en het pakte goed uit. De twee halve marathon was uiteindelijk maar een halve minuut langzamer dan de eerste, en dat zat vooral tussen de 35 en 40 km, want alleen daar heb ik (net) onder de 10 km/h gelopen. Uit mijn berekeningen blijkt dat een 3:38 er anders nog wel ingezeten had. Maar dat is misschien iets voor de volgende marathon. Het was een vreemd gevoel, om toch te blijven lopen tegen alle gevoel in. Dat was vooral merkbaar in de omgeving van het Rijksmuseum; ik bleef maar lopen, bijna mechanisch, hoewel alle beweging pijnlijk en star aanvoelde. De kilometers schoven als in een trance voorbij. Naar het einde toe leek het steeds sneller te gaan, hoewel ik in feite langzamer begon te lopen. Van veel mensen heb ik achteraf vernomen dat ze ook 'lekker' (nou, ja...) gelopen hebben; dat was te danken aan het prima weer: weinig wind, bewolkt en een aangename temperatuur van 9 ŕ 10 graden.
Met name de start, extra doorkomst en finish in het Olympisch stadion vond ik spectaculair; veel publiek, optredens, TV, helicopters in de lucht en grote videoschermen waarop je de koplopers kon zien. Langs de route stonden, zoals het Amsterdam betaamt, niet zo veel mensen, behalve op het gedeeltje langs de Stopera, over de Blaauwbrug richting Rembrandtplein en Utrechtsestraat waar de sfeer goed was en de omgeving op-en-top Amsterdam. De grote lus langs de Amstel via Ouderkerk vond ik ook wel prettig: even de rust van het platteland, molens, kano's op het water. Voor de buitenlanders moet dat toch wel het gevoel van 'ik ben in Holland' hebben opgeroepen. De herinnering die me het meest is bijgeleven? Tussen de 30 en 35 km een spandoek met: De Marathon, dat was ie.