Berlin Marathon 2005

Zondag 25 september 2005

DNF!!

Een beslissing wordt in een split-second genomen. Achteraf kun je weer ten prooi vallen aan twijfels. Natuurlijk is dat ook gebeurd en heeft het nog heel vaak in mijn oor gefluisterd: 'Had je niet toch nog even kunnen doorzetten...'
Maar de argumentatie die me op dat moment deed besluiten om er uit te stappen staat me toch nog steeds helder voor ogen. Ik ben best fanatiek in het lopen en het moet voor mij vooral mooi zijn. Het gaat niet alleen om een resultaat in de vorm van een mooie eindtijd, maar ook - en misschien nog wel meer - om de manier waarop de wedstrijd gelopen is. Het mag (nee het moet) best wel zwaar zijn, maar wanneer die zwaarte er toe leidt dat iemand met een lege blik en bijna onherkenbaar de laatste klilometers moet afbeulen met als enige beloning een paar weken herstel van allerlei blessures - en een medaille waarvan de glans niet gelijk opgaat met het algehele gevoel van ontevredenheid, nee dan is het voor mij geen mooie sport meer. Zo iets speelde door mijn hoofd toen ik besloot er mee te kappen.
Mag het contrast tussen de gevleugelde paarden boven op de Brandenburger Tor en de gekromde zwoeger daaronder zó groot worden? Ik ben van mening van niet.



Elke medaille heeft twee zijden: op de ene staat Succes en op de andere staat Tegenslag.