City-Pier-City loop Den Haag

Zaterdag 20 maart 2004

30e City-Pier-City loop te Den Haag en tevens een persoonlijk jublileum, want dit was mijn 40-ste halve marathon! Om maar meteen met de deur in huis te vallen: het werd dus geen persoonlijk record op de 21,1 kilometer. Natuurlijk had ik dat wel in gedachten als fraaie omlijsting van zo'n rond aantal halve marathons. Maar er waren redenen waarom dat feestje niet doorging. Allereerst heb ik me de afgelopen weken in de voorbereiding op Rotterdam helemaal afgestemd op de lange, extensieve duurloop. En hoe gek het ook klinkt, maar mijn lichaam lijkt te denken dat er 3 of meer uren gelopen moet worden, zodat het bij iedere poging om te versnellen zegt: kom nou, doe niet zo gek, ik moet dit nog wel een paar uur zien vol te houden, hoor! Een soort natuurlijke 'rem', zo voelt het. Voordeel is natuurlijk wel dat de afstand van 21,1 km in verhouding tot wat ik vroeger gewend was erg gemakkelijk overbrugd wordt. In plaats van de laatste kilometers tot de finish op de laatste reserves uit te lopen kon ik nu gemakkelijk versnellen. Na de loop had ik zelfs behoefte om nog een paar kilometer uit te lopen. Het werd dus 1:44:28, oftewel 68e in de welluidende categorie 'Heren Masters 45+', geen echte supertijd maar wel een verstandige tijd met het oog op wat er hopelijk op 4 april nog te wachten staat.
Een tweede reden was het weer: een volle storm zoals ik het met hardlopen nog niet eerder heb meegemaakt. Volgens het KNMI een windkracht 9 langs de kust met uitschieters in de vorm van zeer zware windstoten van 10 ŕ 11 Beaufort. Kortom: weeralarm! Het begon al bij de start. De tenten die op de Lange Vijverberg waren neergezet om te dienen als omkleedruimte moesten na een forse windstoot die diverse dranghekken tegen het wegdek smeet op last van de brandweer in allerijl ontruimd worden. Atleten die zich gereed wilden maken voor de halve marathon moesten zich maar op straat omkleden. Sporttassen werden in groepjes op het trottoir achtergelaten in de hoop dat iemand van de organisatie zo vriendelijk zou willen zijn om ze te bewaken. Voor de atleten die bezweet finishten na de 10 km was het nog vervelender: die mochten de tenten niet meer in om hun droge spullen op te halen, zodat ze kou stonden te vatten in de stormachtige wind. Dat gaf aanleiding tot diverse opstootjes en mensen die door de politie met moeite tegengehouden konden worden toen ze toch over de dranghekken probeerden te klimmen. Nu is het ieder jaar een chaos op de Lange Vijverberg, maar dit sloeg alles.
In het programmaboekje dat ik bij me had zag ik dat er voor wedstrijdatleten een accomodatie was ingericht in een scholengemeenschap een paar straten verderop. 'Ik heb nu toch een wedstrijdlicentie?', dacht ik en spoedde mij daarheen. Het kostte enig vragen en zoeken (de route naar die locatie was niet aangegeven), maar aldaar gearriveerd kon ik me in alle rust en comfort omkleden (met na afloop gratis koffie of soep). Het bleek de VIP-ruimte te zijn voor genodigden van de sponsors NUON en FORTIS, maar so what, niemand zei er iets van en een brutaal mens heeft de halve wereld, zo wordt beweerd.
De start werd voorafgegaan door een minuut stilte i.v.m. het overlijden van prinses Juliana. Het was écht stil; indrukwekkend hoe je een speld kon horen vallen tussen duizenden atleten die opgeladen zijn voor de start van een halve marathon. Alle franje was om dezelfde reden aan het evenement ontnomen, geen muziekbandjes langs de route, zelfs geen startschot maar alleen het woord 'Start', dat uit de luidsprekers klonk. De eerste kilometers was het behoorlijk dringen, daarna moest ik écht even tegen een boom gaan staan (volle blaas) en een paar kilometer verder verloor ik tot tweemaal toe een drinkflesje, zodat ik terug moest om het op te pakken. Veel tijdverlies dus, maar ik had de hoop op een snelle tijd allang laten varen. En inderdaad, op de boulevard kregen we gedurende 5 kilometers de volle laag van de Zuidwester die we vol in ons gezicht kregen. Bulderende windvlagen die je vanuit de verte kon horen aanzwellen, dichte wolken stuifzand waartegen je je ogen met je handen voor je gezicht moest beschermen, de mond vol met zand. Vlokken zeeschuim en plastic bekertjes afkomstig van een verversingspost een paar honderd meter verderop vlogen ons om de oren. Hulde aan de vrijwilligers van de organisatie die temidden van dit geweld standhielden. De lopers stonden af en toe letterlijk bijna stil of werden door de wind tegen elkaar opgeduwd, wat aanleiding was voor menige verwensing. Gelukkig was daar eindelijk het keerpunt, en met de wind vol in de zeilen ging het met een geweldige vaart terug naar den Haag centrum. Maar de tijd die op de boulevard aan de storm geofferd was kon niet meer goedgemaakt worden. Waar de finish precies was wist niemand: het finishdoek was weggewaaid. Gelukkig is alles voor zo ver ik weet zonder ongelukken verlopen. Het had ook anders kunnen gaan: op de terugweg naar de VIP-ruimte in het Edith ... college kwam in een zijstraatje een regen van dakpannen naar beneden die kletterend stuksloegen op een gelukkig verlaten stukje plaveisel...