Gezellig maar warm en moeizaam. Zo kan ik het avontuur in Enschede het beste omschrijven. Maar wat een leuke marathon is dit! Enorm veel enthousiaste mensen langs de hele route, zowel in Nederland als in Duitsland (Gronau). Hele gezinnen die van het mooie weer zaten te genieten terwijl de kinderen tussen de officiële posten door druk bezig waren met het uitdelen van sponzen, water en fruit. We kwamen echt niets tekort hoewel het water bijna niet aan te slepen was, zo dorstig waren de lopers. Geen wonder, want Enschede was een, weliswaar minder extreme, herhaling van Rotterdam. Bij de start om 1100 was het nog een ‘aangename’ 16 graden, maar in het tweede gedeelte was die al opgelopen tot 21C, boven het asfalt nog een paar graadjes meer. Alweer te warm dus, en dan ook nog die felle zon op je hoofd. Als dit doorzet zullen ze veel zomerwedstrijden moeten gaan verplaatsen… De organisatie had er echter goed op ingespeeld, want elke 2,5 km was er er spons- en waterpost en elke 5 km een water, sportdrank en fruitpost. Prima! Ik ken Enschede nog van begin jaren '80, toen ik er een jaar gelogeerd heb omdat ik op het ITC cartografie studeerde. Het centrum van de stad is echter onherkenbaar gerenoveerd, met name de omgeving van het H.J. van Heekplein waar de start plaatsvond. Het parcours is afwisselend; eerst gaat het via Glanerbrug, waar een enthousiaste speaker vanaf een boven de weg hangende hoogwerker elke loper aanmoedigde, een stuk Duitsland in met het keerpunt in het compleet uit zijn bol gegane Gronau met bandjes en dansmariekes. Daarna weer terug naar (Oost) Enschede, vervolgens noordwaarts de stad weer uit naar het eveneens geheel in marathonstemming verkerende dorp Lonneker, weer terug via West Enschede naar het zuidoosten van de stad waar een keerpunt is om tenslotte in het oergezellige hartje van de stad te finishen.

Blijkbaar ben ik geen warmweerloper, want ik kreeg het zwaar te verduren rond het beruchte 35 km punt, toen we met het windje in de rug de kilometerslange Broekheurne ring afliepen

. Een inzinking die een beetje vergelijkbaar was met die tijdens de net zo warme IFF marathon in 2007, hoewel het deze keer wat minder lang duurde en wat minder pijn deed omdat ik wel goed te eten en te dinken had. Ik heb niet gewandeld maar moest na elke kilometer wel even stoppen om de spieren te rekken en te strekken. Na het keerpunt op km 34 kregen we het verkoelende briesje weer tegen, en prompt ging het weer iets beter, hoewel ik tot aan de finish niet meer in mijn ritme gekomen ben. Het resultaat (3:48:54 met een poistive split van bijna 15 minuten) was nou niet precies waarvoor ik eigenlijk gegaan was. Maar gelukkig gaat het niet alleen om de tijd; het was een fijne marathondag, een van de leukste tot nu toe, en bovendien mijn tiende (uitgelopen) marathon.

Het is een heerlijk gevoel wanneer je op een gegeven moment weer opstaat uit een diep dal van afzien en gedachten aan opgeven; het lichaam heeft een geheimzinnige energiebron aangeboord en de motor slaat weer aan. Achteraf ben je vervuld van trots over die zelfoverwinning. Dat is het mooie van de marathon, hij laat dagenlang een gevoel na dat met niets anders te vergelijken is. Met de vermoeidheid achteraf viel het erg mee; conditie en herstelvermogen zijn dus prima. Alleen is mijn linker grote teen een beetje ontstoken geraakt als gevolg van een reeds eerder geconstateerd euvel met een in het vlees gegroeide nagel. Dat vraagt even wat extra aandacht voordat ik de trainig weer oppak.