Een super-marathon!
Eindelijk eens een marathon uit één stuk! Het kán dus wel, zonder inzinking, verzuring, hongerklop en wandelen in de laatste kilometers. Zoals altijd, voorafgaande aan een wedstrijd die goed gaat lopen, wíst ik het. De magie is er al van te voren, je bent rustig, ontspannen en begint er vol vertrouwen aan. En dan gaat de rest vanzelf en het PR is geen verrassing. Zo ook deze keer. Ik had het trainingsprogramma consequenter gevolgd dan bij voorige marathons, met voldoende lange duurlopen (tot 34 km, 80 per week) en voldoende rust in de laatste twee weken. Geen intervallen meer in de laatste week. De laatste paar dagen 's ochtends én 's avonds een bordje Brinta en vroeg naar bed. Beide nachten voorafgaande aan de marathon sliep ik bovendien goed. Waar was die onrust? Die was niet nodig, want ik wíst het! Toch waren er twee risico's: het onbestendige weer en mijn rechter Achilles. De zaterdag vóór de marathon stormde het nog, de nacht erna onweer en windhozen. Tijdens de marathon: heen een zwak windje in de rug, terug een opstekende maar licht van ZW naar Z ruimende wind, zodat we die op slechts enkele delen van de slingerende dijk écht tegen hadden (en hoewel hij dan meteen fors was, 5 Beaufort, leek hij me niet te deren maar juist méér energie te geven!). Tussen de 35 en 40 km hadden we de wind weer voornamelijk mee. De laatste 2 km tot de finish deed hij zich nog even gelden, maar dat was om afscheid te nemen. Bedankt, windgeest van de wilg, je hebt je aan je belofte gehouden!
Het is een heerlijk ervaring, zo'n rustige, landelijke marathon langs en door mooie dorpjes en met prachtige vergezichten op het Markermeer. Wat mij betreft ver te verkiezen boven die overvolle, schreeuwerige stadsmarathons. Ik loop veel beter in de natuur, waar ik energie put uit de elementen. De start was spectaculair, met een dubbel kanonschot dat werd afgevuurd door huzaren in klederdracht. De finish ook, op het historische Rode Steen tussen de VOC-gevels. De accomodatie van het sportinstituut ademde rust en luxe uit en de douches (en sauna!) waren prima.
De dijk langs het Markermeer is smal, en in het begin, toen de 10km en de 21km lopers er nog bij waren, was het af en toe wel wat drukker, maar er was geen sprake van hinder. Het enige kleine minpuntje was dat er op sommige delen van de route autoverkeer was, wat op de smalle weggetjes wel eens tot riskante taferelen leidde. De deelnemers aan de scholenestafette waren ook nadrukkelijk aanwezig, en vooral de groepjes meefietsende coaches (medeleerlingen, ouders en leraren) reden nog wel eens in de weg. Maar het bracht wel weer een stukje gezelligheid met zich mee, want met name op de terugweg loop je hele stukken alleen!
Zoals al gezegd heb ik voor het eerst op een marathon niet hoeven te wandelen; wel bleef ik vanaf de 30 km wat langer op de verversingsposten rondhangen om te rekken en te strekken. Met name de rechter knieholte had dat nodig, want die begon een beetje stijf te worden. Maar daartussendoor liep het prima; op het laatst ben je helemaal in een trance en lijken de kilometers steeds korter te worden terwijl je welhaast lijkt te zweven zonder je voeten nog te voelen neerkomen. Die belevenis heb je alleen maar in het laatste deel van een marathon! De verzorging was trouwens ook al prima, met op elke post water, sportdrank, banaan en sinaasappel. Petje af, organisatie!
En de Achilles hield zich goed (vreemde blessure is dat toch: hoe minder je loopt, hoe meer je hem voelt). Ja, mijn dank aan allen en alles die dit mogelijk hebben gemaakt is groot. Thuis stond een mooie bos lelies op me te wachten van Bernadet en de kids. Nu, maandagavond, voel ik me prima; een beetje stijf maar eigenlijk helemaal niet moe. Ook op het werk had ik er vrijwel geen last van. Net of ik helemaal geen inspanning geleverd heb!
3:36:04 - Eindelijk eens afgerekend met die 3:45-ers!
Grappig: Voorjaar 2005, Rotterdam 3:46:04, een verbetering van exact 10 minuten!



Persbericht
HOORN - Atleet Franky Beljaars is gisteren tweede geworden in de tweede editie van de Hoorn-marathon. Hij finishte na 2 uur 50 minuten en 1 seconde.
De 42-jarige Vlissinger lag lange tijd op kop. Tot 37 kilometer ging hij aan de leiding, maar werd toen voorbij gestoken. Hij verloor uiteindelijk drie minuten op de latere winnaar.

Middelburger Wim Besuijen (54) finishte ook in de voorste gelederen. Hij kwam na 3.16.22 over de finish. Zijn broer Marius (44) liet 3.19.00 noteren. De tijd van Middelburger John Guequièrre (54) was 3.30.28.

De Hoorn-marathon was een loodzware wedstrijd. De deelnemers werden op het parkoers dat voor het overgrote deel langs het IJsselmeer liep, geteisterd door storm en regen.

© Provincale Zeeuwse Courant