Brandende zon en een fikse hongerklop! Zo zou ik mijn beleving van de IFF (‘In Flanders Fields’) marathon in het kort kunnen samenvatten. Prachtig weer voor toeristen (en voor de spaarzame toeschouwers): ononderbroken zon, temperatuur oplopend tot 24C en geen wind. Voor de marathonlopers echter een zware opgave, temeer daar het parcours, dat geheel langs de IJzer liep van Nieuwpoort naar Ieper, kilometers lang geen enkele schaduw bood (vlak land met een paar bomen hier en daar). In de laatste 15 km hadden we gelukkig wel iets meer beschutting tegen de zon door een bomenhaag langs de Ieperlee. Tot de 25 km had ik onder de 5 km/min gelopen, maar daarna kreeg ik een flinke hongerklop te verwerken, waardoor ik mijn schema wel vergeten kon. Op de posten hadden ze namelijk alleen flesjes water en droge koekjes, geen sportdrank, bananen of sinaasappels e.d. Mijn voorraadje van twee repen en twee stukjes banaan was toen allang op. Geen wonder dat veel Belgische lopers een persoonlijke begeleider op de fiets bij zich hadden met een tas met voeding en drank. Op een gegeven moment, zo rond km 35, heb ik maar zo iemand aangeklampt en na vloeibare voeding en sportdrank gekregen te hebben pakte ik in no time mijn tempo van 5 min/km weer op. Maar toen was het al te laat: de eindtijd werd 3:49:53. Viel eigenlijk nog mee: toen ik op km 25 al loodzware benen had begon ik serieus aan tijden van ruim boven de 4 uur te denken. Ik bleek niet de enige te zijn die het zwaar had gehad; links en rechts werd volop geklaagd over de zwaarte van deze editie van de marathon. Hoe dan ook, met over ruim een maand Amsterdam voor de boeg heb ik weer een goed lesje geleerd en ook een stevige ‘lange duurloop’ afgewerkt. Overigens was het parcours mooi qua natuur en indrukwekkend door de vele tekenen die herinnerden aan WO I (begraafplaatsen, loopgraven, gedenktekens en het IJzermonument bij Diksmuide). Beladen grond dus. De organisatie en de website van de marathon ademen gelukkig besef en respect voor de historie van het gebied uit. De entree van Ieper door de kolossale Menenpoort en de finish op de schitterende middeleeuwse (gerestaureerde) Grote Mark was geweldig. Er waren ongeveer 350 deelnemers op de hele; Belgen natuurlijk, maar ook veel Engelsen en een viertal Nederlanders.

Ieper, met name de Lakenhal, de Grote Markt en de Menenpoort hebben veel indruk op me gemaakt. Toen ik, komende vanaf Nieuwpoort, het silhouet van de stad aan de horizon zag oprijzen was ik echt ontroerd. Wat een prachtige gebouwen! En dan te bedenken dat alles in WO I helemaal in puin geschoten was. Op de vooravond van de marathon heb ik de Last Post bijgewoond in de Menenpoort, waar de namen van tienduizenden gevallen die nooit teruggevonden zijn ingebeiteld staan. Het drukbezochte ceremoniëel begon om 20.00 en duurde ongeveer een half uur. De Last Post werd geblazen door vier geuniformeerde trompettisten terwijl een Schotse pipersband het geheel opluisterde, heen en weer marcherend onder de poort. Inmiddels was de schemering ingevallen en na de laatste trompetstoot ging de straatverlichting aan. De donkere silhouetten van de Lakenhal en de kathedraal staken scherp af tegen de bleekblauwe, onbewolkte hemel. Nadat het donker geworden was stonden alle gebouwen prachtig in de schijnwerpers.
De volgende dag, na afloop van de marathon, heb ik nog het In Flanders Fields (Ypres Salient) museum in de Lakenhalle bezocht. Ik was geschokt en ontroerd tegelijk door wat ik daar zag.