Vlak en op zijn gemak gelopen
Na al acht keer de halve marathon in Leiden gelopen te hebben heb ik me nu maar eens aan de hele gewaagd. Dat is twee keer hetzelfde rondje door Leiden, Zoeterwoude Dorp, Vlietland en terug langs de Vliet en door de wijk Stevenshof weer richting centrum. De eerste keer héél druk (maar wel gezellig), want dan loop je samen met de deelnemers aan de halve; de tweede ronde daarentegen is juist heel rustig met hier een daar een groepje of een enkeling die blijkbaar aan één ronde niet genoeg hadden. Zo vreemd is dat echter niet, want het parcours is erg mooi en afwisselend en ook tijdens de tweede ronde blijft de sfeer overeind en zitten er nog genoeg supporters langs de route. Bovendien heb je je als het goed is als marathonloper al ingesteld op het feit dat je twee rondes moet lopen. De tweede passage langs de start/finish is een bijzondere ervaring; terwijl rechts van je de deelnemers aan de halve marathon finishen begin je zelf aan nog eens 21,1 km. Je voelt je een beetje trots dat je dit op je durft te nemen, terwijl de speaker naam en toenaam omroept van degegen die 'gaat voor de tweede ronde'.
De organisatie maakt er trouwens altijd een heel evenement van, met veel PR vooraf zoals een persoonlijke verjaardagswens per E-mail in het jaar nadat je in Leiden gelopen hebt. En zo zijn er meer typische 'Leiden'-dingetjes, zoals de sponsjes in de vorm van hardlopertjes. Het werkt blijkbaar, want dit jaar was er een record aantal van 8000 deelnemers op alle afstanden. In en rond de Pieterskerk was het weer een drukte van belang en in de stad en de buitenwijken ziet menige straat er uit alsof er een kermis of een Oranjegekte heerst. Met name de Jacob Catslaan is één grote feestboel. Dat is wel het leuke van zo'n zomermarathon, iedereen zit in de tuin of op terrasjes om met of zonder muziek aan te moedigen, sommigen al in kennelijke staat... Ook leuk was dat bij de voorinschrijvers de voornaam op het startnummer stond, dus het ‘hup André’ en het ‘hou vast André’ en ‘nog maar 5 km André’ was niet van de lucht.
Nou, André heeft zich er tot zijn tevredenheid doorheengeslagen, ondanks de toch wel wat drukkende atmosfeer onder de bewolking die later grotendeels oploste. Op ngeveer 7 km (bij het binnengaan van de Vlietlanden) zag ik de 1:50 pacers van de halve lopen. Omdat ik dat wel een mooi tempo vond tot aan de 21 km heb ik me bij die groep aangesloten. Voordeel daarvan was dat ik heel constant heb gelopen, het nadeel was echter dat ik in het drukste gedeelte van de halve terechtkwam, wat op smallere gedeelten van het parcours en bij bevoorradingsposten wel eens hinderlijk was. Mijn plan was om in de tweede helft een 'negative split' te gaan lopen om zo onder de 3:40 uit te komen. Dat is niet helemaal gelukt, misschien wel omdat ik een beetje langer bij de 30, 35 en 40 km posten ben blijven rondhangen om te eten en te drinken, want ik liep verder lekker door. De 'positive split' bedroeg echter slechts 45 seconden, dus ik heb uiteindelijk heel mooi vlak gelopen, mijn vlakste marathon ooit (zie grafiek op uitslagenpagina). Waren er dan helemaal geen minpuntjes? Nou, misschien de nummering van de orkestjes langs de route. Bij elk orkest stond een groot bord met een zwart cijfer op een wit vlak. Dat bleek het volgnummer van het bandje te zijn, maar veel mensen dachten dat het kilometeraanduidingen waren, dus die raakten een beetje in de war. O ja, vanaf de finish was het nog een behoorlijk eindje teruglopen naar de Pieterskerk. Het zou wel fijn geweest zijn als er aan ons poncho's uitgereikt waren zoals ze dat in Amsterdam altijd doen.