Linschoten loop 2006 (21,1 km)

Zaterdag 23 december 2006

De 50e halve marathon werd wel een heel bizarre. Laat ik maar met het goede nieuws beginnen: een heel mooi PR op de 21,1 km! (1:30:02), een verbetering met ruim 3 minuten. Maar je zie het al, 2 seconden boven de te slechten barrière van 1: 30! Hadden die 3 seconden er nou echt niet afgekund? Nou ehhhh, nee dus. Sterker nog, normaliter had ik vandaag dik onder de 1:30 gezeten... Hier komt het verhaal van de 29e Linschotenloop. Zet je schrap.
Het begon er al mee dat ik mijn startnummer kwijtgeraakt was. Iets wat me nog nooit eerder was overkomen: de enigszins onopvallende witte envelop met nummer 1427 die al een paar dagen na de internetinschrijving in de bus lag bleek spoorloos verdwenen te zijn. Na het hele huis overhoop gehaald te hebben ten einde raad maar een mailtje aan de organisatie gestuurd. De reactie kwam snel: men 'was er niet blij mee', maar er zou een nieuw startnummer (999) aan mijn chip gekoppeld worden. Mocht er echter toch iemand met nummer 1427 over de finish komen, dan zou er dubbel inschrijfgeld bij mij in rekening worden gebracht, zo werd er in dreigende taal aan toegevoegd. Mooi nummer wel, 999, tenzij je het per ongeluk op zijn kop houdt. Enfin, organisatie bedankt en goedgemutst ging ik de zaterdag vóór kerst op weg naar Linschoten. De gebruikelijke file op de afslag Woerden van de A12 ontbrak deze keer en de pendelbus vanaf de parkeerplaats aldaar zette me ruim een uur voor de start af bij sporthal de Vaart in Linschoten. Ook daar viel de drukte mee, geen lange rij na-inschrijvers voor de ingang. Prima. Precies zoals afgesproken lag bij de inschrijfcomputers de enveloppe met André Boom 999 voor me klaar. Complimenten!
Na wat dubben besloot ik met de benen in een dikke laag vaseline in plaats van in een lange collant te gaan lopen. Bij het inlopen voelde het wel een beetje killetjes aan maar ik gaf het voordeel van de twijfel aan de bewegingsvrijheid. Bij de start was het dringen geblazen omdat iedereen zich vlak na de start van de 10 km tegelijkertijd in het door dranghekken omperkte startveld wilde persen. Toen sommigen probeerden om de hekken van elkaar te duwen en zich door de kieren te wurmen om een plek voorin het veld te bemachtigen ontstond hier een daar een claustrofobische situatie en paniekerige reacties. Is de Linschotenloop ook al uit zijn voegen aan het groeien? Hoewel er met chip wordt gelopen willen degenen die voor een tijd gaan graag voorin staan omdat het parcours al na een kilometer of twee over tamelijk smalle weggetjes loopt waar inhalen een lastige aangelegenheid is.
De matten lagen een meter of 10 vóór de startboog, waardoor ik mijn horloge te laat indrukte. Dat zou later vervelende consequenties hebben... In de drukte zag ik bijna de niet gemarkeerde betonnen rand van de vlak na de startboog beginnende middenberm over het hoofd. Dat had een lelijke val kunnen opleveren. Gelukkig kon ik nog net op tijd opzij springen. Een voorbode voor wat me te wachten stond? De condities waren uitstekend: droog, een flauw briesje ui het oosten, geheel bewolkt en 6 graden. Ik was zonder grote verwachtingen gestart. 1:35 of iets dergelijks. Het verplichte kerstdiner van mijn werkgever de vorige avond zou me wel in de benen gaan zitten, hoewel ik slecht een half glaasje wijn en verder alleen water gedronken had en ook de kogelbiefstuk niet al te zwaar was. De eerste verbazing was de 20:36 op de 5 km. Nou, dat was niet langzaam. En ik had er niet eens mijn best voor gedaan. 41:57 op de 10 km. Dat zou voor mij zelfs een behoorlijke eindtijd zijn als het een 10 km wedstrijd was. Nu begon ik toch serieus te zinspelen op de lang nagestreefde tijd van onder de 1:30. Zou dat dan zomaar een keer gaan lukken? Dan moet ik dit tempo vanaf nu zien vast te houden. Dus goed letten op de loopstijl, mooie kniehef met voet onder de knie, rechte houding en de heupen naar voren! 4:15 over km 11 en km 12. Goed zo. Al enige tijd liep ik mijn eigen tempo en klom zo van groepje naar groepje vooruit. Uit het laatste groepje was een loper met een lang postuur en een rode outfit met me meegegaan. Met zijn grote passen liep hij vlak achter me; hij hijgde me letterlijk in mijn nek. Irritant figuur, moet ik zien kwijt te raken. Toen ik vlak achter een andere loper was gekomen zag ik mijn kans. Met een snelle beweging wilde ik naar rechts gaan en even versnellen om mijn voorganger in te halen in de hoop de bumperklever bij hem af te leveren. Het was ter hoogte van km 13 op een recht stuk geasfalteerde weg. Op hetzelfde moment dat ik de ingestudeerde beweging wilde inzetten voelde ik de hijger bovenop mijn hiel stappen. Omdat ik net begonnen was om naar rechts te zwaaien verloor ik mijn evenwicht, struikelde nog een paar meter verder en belandde vervolgens met ruim 14 km/u met mijn rechterzij op het asfalt. Gevallen! Mijn rechterarm, waarmee ik mijn val probeerde te breken, sloeg recht vóór me plat op het wegdek en ik voelde een pijnlijke knauw in mijn schouder. Mijn eerste gedachte: wég PR, wég tijd onder de 1:30. 'Kl......', waarom loop je toch steeds achter me aan te hijgen, riep ik woest naar de rode belager die nota bene gewoon doorliep. En nog een paar toevoegingen in hetzelfde jargon. Sh.t! Inmiddels stond ik weer op de been en probeerde ik mijn loopritme terug te vinden. Een hulpvaardige toeschouwer was op zijn fiets gesprongen en fietste een tijdje met me op om me aan te moedigen. De rooie liep een heel eind vóór mij en keek niet één keer om. Jou krijg ik nog wel, dacht ik, en zette de achtervolging in. De pijn in mijn schouder (gelukkig leek er niets gebroken te zijn) verbeet ik maar, geholpen door de endorfine waar mijn lijf inmiddels vol mee zat, en ik probeerde ook niet naar de bloedende schaafwonden op mijn knie en dijbeen te letten. Ook de pijn in mijn rechterheup en elleboog nam ik voorlopig maar even op de koop toe, evenals de opmerkingen van sommige toeschouwers: O kijk, die heeft bloed!, Er is er eentje gevallen! Enz. 1:03:31 op de 15 km. Dat is beter dan mijn PR op die afstand, begin dit jaar gelopen. Het zit er nog steeds in! Gaandeweg kwam ik weer in een loop-trance en op km 20 had ik zowaar de rode loper te pakken. De beste wraak was om hem gewoon te passeren, maar wel even met een schouderklopje en een 'Nog bedankt hè'. Inmiddels was ik toch 4:20-ers gaan lopen en terug in Linschoten was er nog even dat gemene wipje over de brug, 150 meter voor de finish. Even aanzetten en afdrukken dat horloge. 1:29:57! Oeps, die is binnen ! En dat ondanks die val! Wat een voldoening! In de sporthal ben ik linea recta naar de EHBO gegaan. Daar werden de schaafplekken behandeld met een akelig prikkend goedje; een daar aanwezige fysiotherapeut constateerde geen breuken of gewrichtsbeschadiging, maar wel een lelijke verstuiking. Dat was dus meteen de laatste loopinspanning van dit jaar, zodat ik dit net als vorig jaar met een gedwongen rust zal moeten afsluiten. Na met één hand aan het stuur naar Haarlem teruggereden te zijn zag ik 's avonds bij de uitslagen dat de officiële netto tijd 1:30:02 was geworden. Twee seconden te veel! Ja, nu weet ik het weer, dat komt natuurlijk omdat ik bij de start mijn horloge te laat ingedrukt had zodat mijn eigen meting een paar seconden te optimistisch was. Zal ik mijn 50e halve dan toch maar beschouwen als de eerste binnen de anderhalf uur?
N.b. een paar dagen later werd geconstateerd dat er zeer waarschijnlijk toch een pees gescheurd is zodat het herstel wel een paar weken kan duren.