‘Even Apeldoorn bellen’. Dat is nu het motto van de Midwintermarathon sinds deze een nieuwe sponsor heeft. En dat was goed te merken. Start in het centrum van Apeldoorn (Loolaan) in plaats van bij de Landmachtkazerne. Parkeren in het transferium (inderdaad, in het sportpark Orderbos waar vroeger de start was), 1e pendelbus naar theater Orpheus bij de start, daar het startnummer ophalen, vervolgens 2e pendelbus(je) naar de sporthal waar de kleedruimte was, 3e pendelbus(je) terug naar de start. Na de finish hetzelfde ritueel in omgekeerde volgorde. En ik was juist niet naar Egmond gegaan omdat ik geen zin had in al dat gependel! Het bus(je) tussen start en sporthal was eigenlijk een soort bestelwagen, waar zo’n 20 man per rit ingepropt moesten worden. Heen ging nog wel, maar terug met al je stramme spieren was het geen pretje om een zwaargebouwde loper op je schoot te krijgen. Waar zijn de tijden van weleer? Moet nu zelfs de oude vertrouwde Midwintermarathon ook zo’n commerciëel megaspektakel worden? Hoe lang blijft lopen nog leuk?

Gelukkig was het parcours (op aandringen van velen) vrijwel ongewijzigd gebleven. De Asselronde van 27,4 km en daarna nog een extra ronde van bijna 15 km voor de marathon. De marathonlopers moesten samen met de Asselronde-lopers tot vlak vóór het finishdoek doorlopen, waarna zij - terwijl zij de anderen onder het doek door zagen gaan - om een pionnetje heen moesten draaien om, met wind tegen, te beginnen aan het lange, lange valse plat naar Hoog-Soeren. Als je op dat moment al stuk zou zitten is de verleiding wel erg groot om het bij een Asselronde te laten...
Het was winderig en druilerig weer, vooral op de Asselse heide hielden flinke windstoten huis. Ik kon echter aansluiten bij een hecht groepje dat een voor mij goed tempo onderhield, waardoor het een stuk gemakkelijker werd. De hoogteverschillen liggen tussen 20 (start) en bijna 100m boven NAP (Hoog Soeren); met name het lange valse plat tussen km 28 en km 35 werd door velen als bijzonder zwaar ervaren. Wel een ‘stoer’ parcours, dat altijd veel doorgewinterde (!) ultralopers aantrekt. In het groepje waarin ik tijdens de eerste ronde zat werd dan ook druk gecommuniceerd over 60 en 100 kilometerlopen, dubbele bergmarathons op twee opeenvolgende dagen alsof het allemaal niets voorstelde. Nou, daar wil ik toch echt nog even niet aan denken. Misschien dat ik me dit jaar echter wél extra op de marathon ga richten, nu deze afstand me steeds beter begint te bevallen. Ik heb er al een paar in gedachten... Met mijn eigen resultaat op dit parcours (3:38:17 netto) ben ik best wel tevreden, vooral omdat ik het tempo goed kon vasthouden en geen inzinking heb gehad. Net als bij de Amsterdan Marathon, oktober vorig jaar, had ik naar het eind toe steeds meer het gevoel dat ik energie over had. Het genoemde lastige valse plat, waarop ik in 2005 nog volkomen de vernieling in ging, nam ik dit keer zonder problemen terwijl ik zelfs nog adem overhad om andere lopers aan te moedigen met de hoopvolle mededeling dat het vanaf 35 km tot aan de finish alleen maar afdalen was. Dat klopte ook, want voor het eerst dit jaar was de finish op de Loolaan zodat de lastige stijging in de laatste kilometer er niet meer bij was. Ik moet zeggen dat finishen op die lange, brede laan met al zijn reclame-poortjes wel iets heeft.
Verder was het spannend hoe mijn van de gevolgen van de 'Linschoten-valpartij' zich herstellende rechterschouder en de peesontsteking aan de linkerpols zich zouden houden. Gelukkig had ik er weinig last van; ik moest met name mijn rechterarm tijdens het lopen wel af en toe even losjes naar beneden laten hangen om de aangedane plek te ontspannen. Om de pols had ik een steunverbandje aangebracht dat zijn werk goed gedaan heeft.

Persberichten (de Stentor)

Dertien jaar later weer zege door JARNO BLEUMINK

En dat terwijl Janicki's voorbereiding op de Midwinter Marathon te wensen overliet. Koning Winter heeft Polen in zijn greep. 'Sneeuw en vorst maken trainen erg moeilijk', vertelt Janicki. 'En dat het vandaag tijdens de wedstrijd regende was ook niet echt fijn. Vooral de eerste tien, vijftien kilometer hadden regen en wind vat op mijn spieren.'. Pas halverwege de wedstrijd begon Janicki zich op zijn gemak te voelen. Vanaf dat moment nam hij ook gestaag afstand van zijn landgenoot Janusz Sarnicki en de Tsjech Jiri Wallenfels. 'De laatste tien kilometer ging vrij makkelijk', vertelt Janicki. 'Toen had ik niet meer zoveel last van de kou.'

Zo won Janicki, dertien jaar na zijn eerste Midwinter-zege, voor de tweede keer de Apeldoornse marathon. 'Dat is toch wel speciaal', erkent hij. 'En deze overwinning is door het zware parcours en de moeilijke weersomstandigheden wel heel mooi.'

Pluvius had het vooral gemunt op de marathonlopers. Waar de deelnemers aan de kortere afstanden niet al te nat over de finish kwamen, waren de marathonlopers één voor één doorweekt door de regen. De stevige wind zorgde ervoor dat de atleten verkleumd over de eindstreep strompelden.

Petra Kaminkova zat na haar overwinning op een stoel wezenloos voor zich uit te staren. De Tsjechische atlete won, na overwinningen in 2004 en 2006, voor de derde keer de Apeldoornse marathon. Kaminkova voltooide de klassieke afstand in 2.47.35. 'Ach, die tijd maakt me niet zoveel uit', bibbert de Tsjechische. 'Onder deze omstandigheden is een goede tijd toch onmogelijk. Ik ben blij dat ik hier voor de derde keer gewonnen heb.'

(details en foto's volgen).