Rotterdam marathon 2004

Zondag 4 april 2004

04-04-04

Mijn 50e verjaardag én mijn eerste marathon!

Het is zo ver. De wekker stond op half zeven, maar na een nacht waarin ik een paar keer zwetend wakker werd en dacht: (Spookbeeld 1:) nu heb ik op het laatste moment toch nog koorts gekregen, het gaat niet door...', na een nacht van woelen en steeds weer controleren hoe laat het was, werd ik om half zes definitief wakker. Ik wachtte de wekker niet af (Spookbeeld 2: als de stroom uitvalt gaat-ie achter lopen en dan verslaap ik me...), om zes uur stond ik naast mijn bed en zo begonnen de laatste voorbereidingen (spookbeeld 3: als de auto nou niet start...) die er uiteindelijk toe zouden leiden dat ik als eerste bij het zwembad in Badhoevedorp stond waar de bus zou arriveren (spookbeeld 4: als er nou een file richting Rotterdam zou staan...).
Maar natuurlijk verliep de busrit voorspoedig, werd mijn 50e verjaardag omlijst met een Kombij trui die Jan me persoonlijk overhandigde, een cadeaubon en nog veel meer geschenken van de clubgenoten (met dank!), was er gelegenheid om te tracteren en stonden we na ruim een uur in een winderig Rotterdam. Daar werd de groepsfoto genomen en vervolgens gingen we als groep uit elkaar, onze eigen weg zoekend naar kleedruimtes, hazen en startdoek. Die kleedruimte was toch lastig te vinden: vlak bij het CS was een Albeda college (opvallend groen gebouw), Els weer ernaar: daar moet je heen. Maar Els kon ook niet weten dat er nóg een vestiging van dat College was, aan de andere kant van de spoorweg. Maar Marijke, kon het zich gelukkig nog herinneren van de vorige keer (Spookbeeld 5: omkleden op straat, tas verstoppen in een winkelportaal...).
Dus stond ik omgekleed en wel, na goed ingelopen te hebben en vijf keer de blaas geleegd te hebben (houdt dat nou nooit eens op...) om kwart voor el'f helemaal achteraan in de rechter startrij op de Coolsingel. Geen Kombijers meer te zien, geen haas in de buurt. Dan maar op eigen houtje. Veel helicopters. Horloge gereset? Lee Towers, de Havenambassadeur galmt 'You never walk alone...', het startschot klinkt. Vier over 11: we staan nog steeds stil. Vijf over elf: daar gaan we dan... Dringen, duwen, stoepje op stoepje af, wat een massa! Eerste kilometer na 6 minuten. De Erasmusbrug, een mooi moment. Wat een wind. 2 kilometer: 12 minuten, dit gaat te langzaam. 3 kilometer: we staan stil! Opstopping bij het metrostation: 18 minuten 30 seconden, die 3 uur 40 ga ik zo nooit halen! Pas ter hoogte van de Maastunnel begon het te door te lopen; probeer die 5 min per kilometer aan te houden, niet proberen de verloren tijd in te halen, fluisterde het in mijn oor. Kijk, daar loopt Marijke! 'Hoi Marijke, wat is je streeftijd?'. 'Uitlopen!', was het enige antwoord. Even versnellen. Dag Marijke! (Die heb ik achter me gelaten zei het duiveltje in me). 7 kilometer: steek in de rechter hamstring. Spookbeeld 6: Daar begint het! Ik moet er voortijdig af met kramp!!! Het gaat steeds lekkerder. 10, 15, Feijenoord stadion. Bochtje om en in de verte zie je de hoge pilaar van de Erasmusbrug alweer opdoemen. Wat een feest, het gaat op vleugeltjes ondanks de tegenwind. Ik ga eens wat versnellen en begin mensen in te halen. 'Keurig, grijnst het duiveltje'. Misschien haal je de 3:30 wel als je zo doorgaat!
Ik passeer mijn werk, het Havenbedrijf van Rotterdam en draai weer de Erasmusbrug op. Toch wel steil die brug... Wat een wind! 25 km. Voor het eerst blijf ik even staan bij een drinkpost. 'De marathon begint pas bij 30 km', hoor ik iemand zeggen. 'Onzin', fluistert het duiveltje in mijn oor. 28 km. Nog niet bij die 30 km? Ik probeer een reepje te eten, maar het is verkruimeld en valt uit elkaar. 29 km. Oef. 30 km, drinken, even een stukje wandelen, kan ik rustig drinken. Bekertje leeg. Waarom blijk ik nou wandelen, kom op nou! 32 km. Stop. Spookbeeld 6: Ik stop! Ik ga weer wandelen, nee hé. 34 km. Daar komt Marijke me voorbij! Het duiveltje heeft een binnenpretje.
35 km. Over het hek hangen, benen strekken. 'Blijven dribbelen, lenig doorlopen' hoor ik omstanders roepen. Ja gezellig, maar mijn benen luisteren niet meer naar de opdrachten die ik ze geef! En zo bleef het tot aan de 40 km, afwisselen lopen, dribbelen, wandelen: het leek wel een intervaltraining, maar toch niet helemaal. En zowaar, tussen de eerste huizen krijg ik de motor al sputterend weer aan de praat, en alle pijnsignalen en koppige benen negerend draaf ik richting Coolsingel waar ik het doek passeerde in een netto tijd van 4 uur 1 minuut en nog wat. Nét boven die verd... 4 uur ook nog.
Maar toen ik de medaille omgelegd kreeg viel alles van me af en maakte plaats voor de juichkreet: 'I did it, I made it', ik heb hem uitgelopen, de Marathon. En dat mede dankzij alle support van Els, Agnes en de clungenoten die zelf niet liepen, maar waren meegegaan om ons, lopers, te steunen en vooruit te duwen. Inderdaad: Lee Towers had gelijk: You never walk alone!

Naschrift (9 april 2004)

De marathon is dus gelopen. Nu nog de nasleep verwerken. De hamstrings, heup en lies van het rechterbeen blijken toch wel problematisch te zijn. Gewoon staan, liggen en rustig wandelen vormt geen probleem, maar trainingsoefeningen en duurlopen behoren even niet tot de mogelijkheden. Omdat het duidelijk allemaal terug te voeren is naar een beenlengteverschil (links bijna 1,5 cm korter dan rechts), ga ik het nu eens proberen met zoolverhoginginkjes. Ik heb nu in mijn linkerschoen en ook in de linker loopschoenen een verhoging van 0,5 cm bij de hiel laten aanbrengen door de Jong. Het kostte maar 7,50 Euro per schoen, en wie weet, help het. Woensdag ga ik ook nog even bij de fysio langs. Ik had dit ook wel verwacht en heb me voorgenomen om pas in mei weer op te gaan bouwen. April dus hooguit rustig uitproberen wat er mogelijk is, want ik moet zien te voorkomen dat ik met iets chronisch te maken krijg. En ja, 17 oktober Amsterdam, dat zou mooi zijn...Ik heb de loopresultaten uitgebreid geanalyseerd. Het meest opvallende is het constante, iets boven het km/h liggende tempo tot aan de 25 km, met daarna een flinke terugval, vooral tussen de 30 en 35 km. Zonder die terugval was een eindtijd tussen de 3:40 en 3:45 heel goed mogelijk geweest, maar 3:30 heeft er vanaf het begin al niet ingezeten. De conclusie moet zijn dat de intentie om een 5min/km te gaan lopen niet verstandig is geweest; 5:30/km had misschien beter geweest, dat zou op zo'n 3:50 uitgekomen zijn, waarschijnlijk zonder zo'n grote inzinking. Bij een volgende marathon moet ik proberen 5:15 (3 uur 40) of 5:30 (3 uur 50) aan te houden.
Ook de voeding moet beter. Degenen die ik sprak en die een goede marathon hebben gelopen, hebben allemaal vloeibaar voedsel gebruikt. Zelf had ik alleen maar twee kruimelige fruitrepen. Toch overheerst het gevoel van voldaanheid, omdat het doel 'een marathon gelopen te hebben' wel degelijk bereikt is, en het resultaat op zo'n twee/derde van de gefinishte lopers uitkomt.