|
Voor het derde opeenvolgende jaar heb ik besloten om mee te doen aan de Kennemer Cross Cup. De eerste wedstrijd, op 12 november in Heiloo, moest ik laten schieten omdat ik toen in Rome zat (geen spijt van hoor...). Dus mocht de Stet- (Heliomare) cross het spits afbijten. De zaterdag daaraan voorafgaand stond er nog een stormachtige zuidenwind, nu stond er 'slechts' een matige tot krachtige, wederom zuidenwind, die nog voldoende sterk was om het stuifzand in duintjes over het strand te jagen. Geheel in lijn met dit record-warme najaar was het zo'n 12C en de laagstaande zon scheen uitbundig.
Sinds de marathon van Amsterdam had ik geen wedstrijden meer gelopen en had ik mijn trainingen beperkt gehouden tot zo'n 40 km per week en maximaal anderhalf uur per keer. Dat in verband met mijn 'lopersknie'. Volgens de fysio drink ik te weinig water voor iemand die zo veel sport (advies: minimaal 2 liter water per dag), waardoor mijn dijbeenspieren en hamstrings in een voortdurende toestand van verzuring verkeren, met als gevolg stijfheid en dus teveel spanning op de pezen die over de knieschijven lopen. Meer drinken dus en veel koelen met ijs(-zalf). En inderdaad, er lijkt verbetering in te komen.
De cross verliep in elk geval boven verwachting goed, want ik eindigde als 22e van de 58 deelnemers in de categorie 50+. Ploeteren door los zand is niet mijn sterkste punt, dat is meer iets voor de (jongere) krachtmensen, mijn specialiteit ligt meer in het 'flyeren' over de lange afstand. Bovendien begint de Stet-cross explosief, met het zwaarste gedeelte direct al aan het begin, zodat je je gemakkelijk opblaast of zelfs blessures oploopt als je je eerst niet goed opgewarmd hebt. In combinatie met de forse en vlagerige tegenwind had ik de eerste 4 km het gevoel dat ik bijna stil stond. Maar het viel mee, want de 5 km passeerde ik in circa 24 minuten. Toen was het ergste al achter de rug, want twee kilometer verder over een licht glooiende geafalteerde weg ligt het keerpunt bij de Noorderpier, waarna het met wind in de rug mogelijk was om over een vlak en uitstekend beloopbaar strand de schade weer een beetje goed te maken. Ik denk dat we toen dik 14 per uur liepen. De laatste paar honderd meter vóór de finish zijn nog eventjes lastig (los zand en omhoog lopend).
Voor snelle tijden loop je geen cross, maar het is vooral omdat het een prima training is voor kracht en hardheid.
Het viel me op dat er ook een paar vrouwen meeliepen op de 10,4 (als trimloop, want de wedstrijd voor vrouwen is 6 km). Eén daarvan, volgens de uitslagenlijst was het Suze van der Meulen uit Haarlem, kon ik nauwelijks bijblijven. Met name in het losse zand ging ze me steeds weer voorbij; pas aan het eind van het lange strandgedeelte kon ik haar passeren. Dan denk ik, meid, jij hebt talent. Wordt lid van een atletiekvereniging en ga wedstrijden lopen!
|