100 x 300 !!

100 x 

En eindelijk is het dan zo ver: het maandtotaal van juni is 315 kilometer.
Dat betekent dat een langgekoesterd doel bereikt is: 100 maanden waarin ik per maand 300 of meer kilometer hardgelopen heb.

Het begon in 2006 met in dat jaar 3 maanden (april, juli, augustus) boven de 300 km. Maar de echte vrijwel aaneengesloten reeks startte in mei 2009.  Sindsdien heb ik alleen in december 2009 (276 km) en augustus 2016 (289 km) een maandtotaal van onder de 300 km gelopen. In augustus 2016 was dat het gevolg van een blessure.
In maart 2009 liep ik mijn eerste ultra (Connemara, Ierland) en daarna kreeg ik een longontsteking waarvan ik in april 2009 herstelde. Daarna begon dus die 300 km-plus reeks die nu al 8 jaar gaande is. In die periode zaten 49 maanden van boven de 350 km, 11 van boven de 400 km en 1 van boven de 450 km (oktober 2011, 452 km).
Gemiddeld heb ik dus sinds mei 2009 ruim 10 km per dag gelopen. Het past niet om trots op jezelf te zijn, maar het is wel een memorabel moment. Ik kan me zoveel maanden herinneren dat ik door blessures, ziektes of andere omstandigheden heel wat discipline en doorzettingsvermogen heb moeten opbrengen om die 300 km te halen.

Te veel gevraagd

Nou, dat is dan duidelijk. Na een 9-uursloop met bijna 80 kilometer in de warmte heb ik gewoon méér dan 1 week herstel nodig. Om zeven dagen later een 6-uursloop te doen is voor lijf én geest duidelijk teveel gevraagd. De benen waren van het begin af aan zwaar en de geest niet voldoende gemotiveerd. Op zich was het een leuk rondje daar in Hoofddorp. Atletiekbaan van AV Haarlemmeer, een mooi pad onder imposante oude bomen en een stukje wijk. Een lekkere bries uit het zuidwesten en een bewolkte hemel waar af en toe wat motregen uit viel. Wel een hoge luchtvochtigheid waardoor het een beetje klam aanvoelde.
Na 3 uur stevende ik nog steeds af op een 60-plusser, maar de motivatie om door te zetten ontbrak. Gedachten als ‘OK, maar waarom zou ik daar moeite voor doen? Wat is het bijzondere ervan? Ben ik dan niet tevreden met die 78-plus van vorige week?’. En ‘wat valt hier eigenlijk te bewijzen? Over twee weken is het allemaal alweer vergeten want dan is de volgende loop’. Toen ik na een korte pauze niet meer goed op gang kwam en duidelijk werd dat ik ook nog eens onder de 60 uit zou komen was het bijna gedaan. Vervolgens ging de speaker na mijn passage ook nog eens door de microfoon uitleggen ‘dat het er weliswaar bij die ultralopers veel langzamer uitzag dan we gewend zijn van baanatleten, maar (etc.)’ had ik het ineens helemaal gehad. De marathon worden, niet meer en niet minder, en dan de doek in de ring. Zo gezegd, zo gedaan na 4 uur en 18 minuten.

Geeft niet, ik had het eigenlijk vooraf al kunnen weten. Boompje komt om zijn loontje. Thuisgekomen viel ik als een blok in slaap, dat zegt genoeg. Was een goede leerschool en een goede training in één, dat wel. Elk nadeel hep zijn voordeel.

24 juni 2017
6-uursloop Haarlemmermeer
42,7 km in 4u18m
9,92 km/u

9-uurs loop Haag Atletiek

André, Tom, Merlijn

Net als vorig jaar heb ik weer meegedaan aan de 9-uursloop in Den Haag. Mooi parcours van bijna 1900 meter waarin een rondje over de atletiekbaan is opgenomen, een stukje van de Laan van Poot en een duinpad met aan het begin en halverwege een klimmetje. Een echt loopfeest met veel sfeer, mede door de enthousiaste organisatoren en vrijwilligers van de atletiekvereniging, de muziek en de aankleding.  Prima verzorging, mooi clubhuis en comfortabele douches. Bij elke doorkomst werd je door de speaker bij naam genoemd en kon je op het scorebord je progressie zien (naam, aantal gelopen ronden, totale afstand). Dat werkt erg motiverend. En niet te vergeten natuurlijk de enthousiaste aanmoedigen van de in exotische kledij gehulde dames en heren in het tentje aan het begin van de toegangsweg naar de baan. Door de afwisseling van de ondergrond (tarmac, grindpad, bestrating) is het er fijn lopen.  Er was vandaag in den lande echter veel concurrentie van andere ultralopen waardoor dit evenement niet het aantal deelnemers kreeg dat het mijns inziens verdient. Nadat de 6-uursloop erbij was gekomen waren zo’n 30 atleten (solo en estafette) in omloop. Maar door de vele bezoekers en andere loopgroepen op en rond de baan was het allesbehalve saai.  Het weer was prima, hoewel om een uur of twaalf de zon verzengend doorbrak en het met name op de baan best wel warm werd met een zeer hoge UV-factor. Maar zo dichtbij de kust zorgde een zeewindje voor wat afkoeling; bovendien was er langs het parcours veel schaduw van bomen, met name op het schaduwrijke duinpad.

Een andere reden om hier te lopen was mijn voorbereiding op de 100 km ultra in Schotland over 3 weken. De afgelopen tijd heb ik veel te weing lange afstanden gelopen. De marathon van Leiden op 21 mei, een training van 45 kilometer op 28 april en de Castricum ultra (62 km) op 8 april. Tijdens de recente vakantie in Portugal heb ik in totaal ‘maar’ 34 km gelopen. Geen wonder dus dat ik het moeilijk kreeg, vooral toen het warmer werd. De marathonafstand liep ik in 4u10, dat was prima en de 50 km in 5u15. Ook goed en zelfs veel te snel. In de resterende 4u45 legde ik echter nog maar 28 km af waarbij ik steeds vaker moest gaan wandelen. Ook heb ik drie keer een pauze ingelast van 5 á 10 minuten achter een kop koffie in de kantine. Maar goed, het trainingsdoel is bereikt want ik heb weer eens een langere afstand afgelegd. 78,4 km is ook weer niet zó slecht. Vorig jaar, toen ik minder trainingsachterstand had en het bovendien een stuk koeler was met regenbuien, haalde ik 83,5 km. En in 2010, toen het nog een 12-uursloop was, legde ik er 104 km af. Ja, dat waren nog eens tijden!
Mijn loopmaat Tom van der Veldt, met wie ik naar Den Haag gereden was, werd 2e met ruim 91 km. Proficiat Tom!
Na afloop heb ik met vrouw en kleinzoon een heerlijke pannenkoek met warme kersen en ijs gegeten bij het strand van Kijkduin. Het vermoeide lijf had wel een beloning verdiend!

9-uursloop Haag Atletiek
17 juni 2017
78,2 km (4e plaats solisten)
8,7 km/u

Portugal

Aan het lijstje met verschillende landen waar ik hardgelopen heb, is er weer een toegevoegd: Portugal. Ik ben daar een paar dagen op bezoek geweest bij mijn zus en haar man die in Espinhal wonen, een klein plaatsje in de buurt van Coimbra.

Het stenige pad naar de waterval

Natuurlijk gingen de hardloopschoenen mee en daar heb ik geen spijt van gehad. Want ondanks dat we na ruim vijf jaar elkaar niet gezien te hebben heel wat te bespreken hadden bleef er voor het ontbijt toch tijd over voor twee loopjes in de vroege ochtend. Espinhal ligt in een heuvelachtig gebied dat door talloze paadjes en trails doorkruist wordt. Geen wonder dat ik onderweg diverse overblijfselen van ultralopen tegenkwam, zoals linten aan de bomen en bordjes met de tekst ‘trail’. Het is er heerlijk lopen langs de met geurende Eucalyptusbomen begroeide hellingen.

Waterval Pedra da Ferrada

Het binnenland van Portugal kan in juni erg heet zijn, maar ondanks een felstralende zon hield de vanaf de Atlantische oceaan waaiende noordwesten wind de temperatuur op een aangenaam niveau van 24 tot 28 graden in de middag en ruim onder de 20 graden bij zonsopkomst.

Behalve Espinhal hebben we ook nog de steden Lissabon, Coimbra en Porto bezocht, maar daar is het niet van hardlopen gekomen. Maar wat mij betreft ga ik nog eens terug naar Espinhal om er een echte ultra te lopen…

Loopje op 4 juni: 9,7 km en 546 phm (hoogste punt 394m)
Loopje op 5 juni: 12,4 km en 434 phm (hoogste punt 560m)

Espinhal
Overblijfsel van een ultraloop

 

 

Hellingen met Eucalyptusbomen

What a coincidence!

Op werkdagen gaat de wekker op mijn mobieltje om 5u55 af.
Vandaag ook. Alleen is het vandaag geen werkdag en bovendien lag ik niet in bed.
Ik bevond mij namelijk midden in de duinen bij Haarlem. Want het was Hemelvaartsdag en sinds 5 uur was ik aan het ‘dauwtrappen’.
Volop dauw, want onder een heldere hemel was het flink afgekoeld. Met weinig wind resulteerde dat in glinsterende dauwdruppels en laaghangende mistbanken die prachtig door de opkomende zon werden doorschenen. Ik werd zelfs een heuse ‘Brocken Spectre’ gewaar (zie foto). Alsof dat al niet omineus genoeg was kwam ik op de terugweg een Engelse loopster tegen die hetzelfde Hardmoors shirt (met de twee gekruiste zwaarden) droeg als ik. ‘What a coincidence!’

In het midden, naast de boom, het ‘Brocken Spectre’

Leiden marathon

Ik zal heel wat jaren in de tijd terug moeten gaan om bij een stadsmarathon uit te komen. 2008, Amsterdam. In 2009 liep ik nog enkele 100% asfalt-marathons (Gilze, Athena). Sindsdien waren er nog wel een paar ultra’s op asfalt, zoals de Rondjes Amsterdam en Haarlem. Maar het accent is toch vooral op het traillopen komen te liggen, op een natuurlijke ondergrond. Dus toch wel een bijzondere ontwikkeling dat ik ineens weer geïnteresseerd ben in snelheid. Misschien om te bewijzen dat ik het tempolopen nog niet helemaal verleerd ben.

Dit was de tweede keer dat ik de hele afstand in Leiden liep. De vorige keer was in juni 2007 (!). Het is me prima bevallen. Hoewel start en finish in het oude stadscentrum waren voerde het parcours grotendeels door het mooie Groene Hart. En passant leuke dorpjes, zoals Hazerswoude, Hoogmade, Roelofsarendsveen en Oud Ade. Overal was het feest, orkestjes, klederdrachten, vlaggen en wimpels alom. Het deed denken aan de Dam tot Damloop, met dat verschil dat  het op sommige stukken juist heel rustig was en de fraaie mei-natuur het alleen voor het zeggen had.

Leiden is met een dikke 700 deelnemers geen grote marathon, maar kan wel bogen op een rijke traditie, een perfecte organisatie en een warme en enthousiaste entourage. De start is massaal, omdat de bijna 2500 halve-marathonlopers tegelijk met de marathon starten. Maar dat werd allemaal in goede banen geleid door middel van startvakken. Het Wilhelmus, gezongen vanaf het bordes van het stadhuis, gaf een plechtig en enigszins theatraal tintje aan de start. Met een tijd van 3u53min heb ik er meer uitgehaald dan ik verwacht had. Ja hoor, ik kan het nog steeds. Bijzonder was het moment, zo rond de 30 kilometer, dat ik op vetverbranding overschakelde. Terwijl nogal wat lopers om mij heen de man met de hamer tegenkwamen voelde ik een nieuwe energiebron, alsof er een grote kaars in mijn binnenste was aangestoken. Dat resulteerde in een waarachtig runners high, hoewel het beruchte interval tussen de 34 en de 39 kilometer toch wel even doorbijten was, met name vanwege de oplopende temperaturen in de felle zon boven het warme asfalt. Het werd als gevolg daarvan geen ‘negative split’, maar het verval bleef beperkt tot minder dan 2 minuten. Voldoende vlak dus.

Nou, je hoort het al, ik heb de smaak weer te pakken. Maar dat betekent nog niet dat ik weer fanatiek snelheidstrainingen op de baan zal gaan doen. Trouwens, over de baan gesproken, ik denk er serieus over om half juni weer de 9-uurs van Den Haag te gaan doen…

Leiden Marathon
21 mei 2017
3:53:01
10,86 km/u
Overall 269 van 733
Male 250 van 605
M60 14 van 55

Flevoland Tulpenroute

Voor iemand die graag trails loopt zijn de polders van Oostelijk Flevoland nu niet direct het eerste waar je aan denkt wanneer je een trainingsloop van dik 40 kilometer aan het plannen bent. Er dringt zich een beeld op van saaie, kaarsrechte, boomloze asfaltwegen langs eindeloze rijen windmolens met hier een daar een modern agrarisch bedrijf en elke twintig kilometer of zo een betonnen woonkern zonder allure. Inderdaad, over zulke wegen heb ik vandaag ook gelopen. En het enige dorp waar ik na 21 kilometer doorheen kwam, Swifterbant, was  oersaai en telde welgeteld één snackbar waar een kop koffie te krijgen was. Toch is het lopen door zo’n gebied een indrukwekkende ervaring. Een enorme vlakte, één en al horizon onder een lucht die zo laag hangt dat je voortdurend de neiging voelt om je te bukken. Nederigheid is op zijn plaats in dit Nederland van Nederland. Een lange trail door bergen en bossen zet je als mens op zijn plaats, maar deze uitgestrekte monotonie overweldigt op een onvergelijkbare wijze. Je loopt, maar er komt geen eind aan, er is geen eind. Een nieuw land waarvan de golven van de Zuiderzee de enige historie zijn.

Maar in het voorjaar wordt deze zeebodem omgetoverd in een kleurig palet. Wit, oranje, vuurrood, paars, geel. Tulpen. Veld na veld, net zo eindeloos als dit land eindeloos is. Letterlijk een zee van bloemen. Toegegeven, eind april is dit fenomeen al over zijn hoogtepunt heen, veel tulpen zijn dan al gekopt. Maar er waren er nog genoeg over. Speciaal voor deze gelegenheid heeft men een ‘Tulpenroute Dronten’ gemarkeerd. Delen daarvan heb ik al hardlopend en fotograferend gevolgd en dat was zeker de moeite waard. Veel velden kun je betreden en, neergehurkt tussen de banen met bloemen, jezelf een schipbreukeling wanen op een vlot in een oceaan van geur en kleur.
Het was tamelijk bewolkt en fris, maar af en toe scheurden de wolken en trok er een bundel van licht over de velden die hen deed opgloeien alsof ze brandden in een geheimzinnig vuur.


Op een tocht als deze mag ook een blik op de voormalige Zuiderzee niet ontbreken en daarom heb ik op de terugweg naar Lelystad de IJsselmeerdijk gevolgd. De door de noordwesten wind opgezweepte golven spatten uiteen op de basaltblokken en door een gordijn van opstuivend water was in de verte Urk te zien. Alles is hier ver.


Een verrassend mooie loop was het, met zware benen. Die waren nog moe van de onlangs gelopen reeks wedstrijden. Regelmatig kregen ze echter rust als ik weer eens stopte om een foto te maken of een tulpenveld te betreden. Want op een dag als deze ben ik net zozeer toerist als hardloper.

Tulpenroute Oostelijk Flevoland
28 april 2017
45,5 km
5u:15m netto
Route
Foto album

Pim Mulierloop

En weer een mooie wedstrijd door het Nationaal Park Zuid-Kennemerland. Afgelopen maandag de Lions Heuvelloop en dan nu de 10EM van de Pim Mulierloop. Voor mijn doen geen grote afstanden, maar door het looptempo toch behoorlijke inspanningen die echt in de benen gaan zitten. Het was alweer de 77e editie van deze, door AV Suomi georganiseerde, ‘oudste wedstrijdloop van Nederland’. Met start en finish op de atletiekbaan doorkruist het parcours in westelijke richting de volledige breedte van het duingebied tot aan de strandopgang bij het Strandvonderspad. Daar slaat men rechtsaf om vervolgens via de Koningsweg terug te lopen. Een zeer pittige route, die een beetje doet denken aan de traillopen door de Engelse moors. Behoorlijk wat hoogtemeters (meer dan 200), zand- en modderpassages. Het eerste stuk van de Koningsweg zit vol met oneffenheden en steenpuin, waardoor je goed moet oppassen waar je je voeten neerzet. Ik ken natuurlijk elke meter van het gebied door mijn trainingen daar, en dat is een voordeel bij het verdelen van de energie. De inspanning wordt beloond met mooie landschappen. Schitterend is het uitzicht op de stuifduinen aan het eind van de Zeeweg, een felwitte muur die  als een reusachtige golf nadert onder een blauwe hemel. Het was prima loopweer, met wel wat tegenwind op de heenweg maar bij een aangename temperatuur van net onder de 10 graden goed te doen.

Uitgaande van het resultaat van de Lions loop (15km in 1:13:30) hoopte ik een beetje op een tijd onder de 1u20. Door de zwaarte van het terrein (en helaas drie sanitaire stops) is dat niet gelukt, maar met 1:21:32 mag ik als M60 loper eigenlijk best tevreden zijn. Het voelde trouwens ook een beetje alsof de Spaarnwoudeloop, de Ultraloop Castricum en de Heuvelloop nog niet helemaal uit de benen waren. Gek hè? Met vier wedstrijden in vijf weken is het nu dan ook wel even mooi geweest. De training zal zich weer moeten gaan richten op een lager tempo met het oog op de komende marathon en ultralopen.

Pim Mulierloop
23 april 2017
16,1 km, >200 phm

1:21:32 netto
11,85 km/u
40e van 136 overall
Mrecr 35e van 99
M60+ 2e van 8
10EM rangschikking: 9e van 15

Lions Heuvelloop 2017

Vandaag werd de 60 van Texel gelopen maar de 60 km vind ik daar te druk en voor de 120 km was ik niet gekwalificeerd. Gelukkig maar, want het was een zware editie met Noord 5 á 6 tegen op het strand in de tweede ronde. Ik zou de krappe cut-off tijd van 13 uur nooit gehaald hebben.

Maar niet getreurd, want ik heb vandaag met grote voldoening de Lions Heuvelloop van 15 kilometer in Overveen gelopen. Ultralopen doe ik nog steeds, maar sinds enige tijd ben ik weer in de ban geraakt van de kortere afstanden, dankzij mijn zoon Edward met wie ik daar samen aan de start sta.
Het is vrijwel exact 10 jaar geleden dat ik voor het laatst een 15 km als wedstrijd liep.  Dat was de Nescioloop in Diemen op 15 april 2007. Die kostte me toen als 53 jarige iets meer dan 6 minuten minder dan vandaag. Een verval van van 6 minuten in 10 jaar is toch echt niet veel. Als ik de op de tijd van vandaag de WAVA leeftijdscorrectie toepas dan komt dat uit op 59:01. Die Nescioloop komt op uit op 58:52 WAVA. Oftewel: helemaal geen verval ondanks die meer dan 100 tussenliggende long-slow ultra’s en het sinds jaren ontbreken van snelheidstrainingen op de baan. Ik beschouw deze loop als een mooie snelheidstraining als voorbereiding op de Leiden marathon op 21 mei.

De Lions Heuvelloop heb ik ook gelopen in 2003 (15km, 1:10:45) en in  1998, 2001,  2002 en 2005 (allemaal 10 km). In die tijd was de start bij Hockeyclub Bloemendaal en bestond het parcours uit 1, 2 of 3 ronden van 5 km met in elke ronde het Kopje van Bloemendaal en de Hoge Duin en Daalse weg. Toen was het nog een échte heuvelloop.
Nu is de start in Sporthal Tetterode in Overveen. Een mooie accommodatie die veel beter geschikt is voor de deelnemersaantallen die karakteristiek zijn voor huidige loopevenementen. De 5 km gaat nog over het Kopje, maar de 10 en 15 liggen voor het grootste deel in het Nationaal Park Zuid-Kennemerland. De 15 doet daar 2x dezelfde lus, de 10 1x. Ik ken dat gebied op mijn duimpje van alle trainingen aldaar, maar toch zat er in de route een gedeelte dat normaal gesproken niet toegankelijk is. Een leuk stukje dat langs de schaapskooien voert en waar de Schotse Hooglanders tussen de lopers door proberen over te steken. Dat laatste ging trouwens maar net goed. De ondergrond was grotendeels onverhard met hier en daar kuitenbijtende zandpassages. Een mooi landschap, zeker met die blauwe luchten en witte wolkjes erboven. Niet erg warm, zo’n 9 graden met een frisse noordenwind. Prima loopcondities dus. Maar die heuvels? Ik heb ze wel gezien, zoals de Konijnenberg en de Lichtbakkeet. Maar we hoefden er niet overheen. Misschien maar goed ook, want dan zou ik vast niet zo’n mooie tijd gelopen hebben. Edward was trouwens ook dik tevreden met een verscherping van zijn PR op de 10 km.
Het was al met al  een leuk evenement.

Lions Heuvelloop Overveen

Michiel, Edward, André

17 april 2017
1:13:30 netto (chip)
12,24 km/h
M recr 46e van 102
M60 recr 1e van 7
M60 overall 2e van 12