Toen ik me voor deze 50 km loop door het Amsterdamse Bos inschreef was dat niet met de intentie om de hele afstand uit te lopen. Het uit rondjes van ca. 2,2 km bestaande parcours met zijn goed voorziene bevoorradingspost leent zich er namelijk uitstekend voor om te testen hoe ver je met je huidige conditie kan komen. Omdat de 50 km gecombineerd wordt met een 100km die om 9 uur start heb je van 1200 tot 2100 (afsluiting 100 km) de tijd. Die 50 km kan dus ook gewoon gewandeld worden, maar daar kwam ik niet voor.
Nu is het zo dat het ontbreken van de intentie om de hele afstand uit te lopen er meestal ook toe leidt dat je die hele afstand inderdaad niet uitloopt. Zo ook nu. Drie dagen voor de loop ben ik bij een wat al te enthousiaste krachttraining (fysio bedankt!) door mijn rug gegaan. Pijnlijke onderrug. Meestal lukt het hardlopen met lage rugpijn best wel goed. Daags tevoren had ik nog vrijwel probleemloos een testloopje van 5 km gedaan. Dus vol goede moed door de files (A9 weer eens afgesloten) naar de Nieuwe Kalfjeslaan in Amstelveen. Waar alle (sinds dit jaar betaalde!) parkeerplaatsen vergeven waren aan de ouders die hun kinderen naar de nabijgelegen sportvelden hadden gebracht. Dan maar in de berm met het risico van een boete.
Het vrij kleine groepje lopers startte na het gebruikelijke meditatieve stiltemoment. Al meteen in de eerste ronde verstapte ik me in een van de vele kuilen die de grindpaden ontsierden. En meteen schoot het in mijn rug. En ook schoot er iets anders door me heen: de gedachte: ‘dit ga ik niet redden vandaag’. Gelukkig was, zoals altijd als ik met een blessure loop, Wilma Dierx net in de buurt die paracetamol bij zich had. Zij was het ook die mij met een pijnlijk ontwrichte enkel aan het eind van een nachtloop van 75 km van Den Helder naar IJmuiden heelhuids naar de finish loodste.
Het duurde geruime tijd voordat de paracetamol ging werken, maar uiteindelijk werd het lopen toch nog dragelijk. En dan ga je denken: als ik eerst die halve marathon maar binnen haal. En dat lukte, zij het dan na twee en een half uur. Om dat te vieren heb ik mezelf beloond met een vers bereide (hulde aan de organisatie!) kop koffie waarmee ik even in alle rust in de tent ben gaan zitten. Toen leek de 30 km ineens ook wel erg dichtbij. Nog maar 4 rondjes! En ook dat lukte. Inmiddels begon het wel tamelijk warm te worden (boven de 25 graden) maar dat was op zich best vol te houden. Het had de voorafgaande nacht namelijk flink geregend waardoor het onder de bomen nog lekker koel aanvoelde. Nee, wat me uiteindelijk nekte was de weer opkomende rugpijn.
Toen heb ik besloten om na drie en een half uur te stoppen. Even schoot de marathonafstand door mijn hoofd en met nog wat extra paracetamol zou dat waarschijnlijk wel gelukt zijn. Maar het risico op een ernstige blessure was te groot. Thuisgekomen bleek dit de juiste beslissing te zijn. Toen de verdoving was uitgewerkt bleek ik vreselijke rugpijn te hebben, het leek wel spit. Dat zal nog wel een paar dagen aanhouden, dus voorlopig maar even rust houden. Al met al kan ik toch terugblikken op een mooie loopmiddag die zoals altijd prima georganiseerd was. En de 250 km van deze maand zijn ook weer vol!
Zaterdag 30 mei 2026
Sri Chinmoy 50km Amsterdamse Bos
30,0 km ca. 3u40m




























