80e Pim Mulierloop

Dus is het er toch van gekomen. Deelname aan de Pim Mulierloop van AV Suomi in Santpoort. Eerst zag het er naar uit dat het niet door zou gaan vanwege de kuitblessure (kneuzing) die mij sinds 9 mei plaagde. Na ruim een week absolute rust nam de gevoeligheid af en ging gewoon wandelen en traplopen weer steeds beter. Daardoor begon het toch te kriebelen hoewel er voor het herstel van een dergelijke blessure eigenlijk drie á vier weken staan. Maar goed, op 18 mei heb ik een testloopje van 5 km in de buurt van huis gedaan en dat ging best redelijk. Toen heb ik besloten om de inschrijving voor de 10EM te laten veranderen in 10 km. Dat ging gelukkig heel gemakkelijk via een mailtje aan de organisatie. Op vrijdag 20 mei heb ik een tweede testloop gedaan, deze keer van 8 km. Toen ook dat zonder noemenswaardige problemen mogelijk bleek te zijn heb ik het licht voor de deelname op 22 mei op groen gezet.

Ik heb er geen spijt van gehad. Het was een sfeervolle loop met een leuk parcours en schitterend maar enigszins warm weer. Na afloop was het erg gezellig op de atletiekbaan. Er heerste een feestelijke sfeer met muziek en gratis Italiaans ijs, hoewel ik van dat laatste heb afgezien vanwege de ingewanden. Omdat ik het rustig aan wilde doen ben ik achterin gestart na eerst op de baan warmgelopen te hebben. De eerste kilometer was de kuitspier inderdaad nog een beetje stijf maar daarna geen last meer gehad. Na vijf kilometer durfde ik wat te gaan versnellen en begon ik steeds meer lopers te passeren. Uiteindelijk finishte ik onder de 55 minuten, een resultaat waar ik gezien de voorgeschiedenis helemaal tevreden mee ben.

De mooie medaille was gedateerd op 2020, omdat toen deze 80e editie eigenlijk had moeten plaatsvinden, ware het niet dat de corona pandemie daar een stokje voor gestoken had.

80e Pim Mulierloop
00:54:07
11,09 km/u
56 van 118
M 49 van 85

 

Lopen (of toch even niet?)

Na de valpartij van vorige week ben ik weer aan het opkrabbelen. Afgelopen zaterdag weer 21 km gelopen richting Zandvoort. Ging redelijk. Wel met een paar Paracetamolletjes vanwege de gekneusde rib. De schaafwonden aan het linker been worden ook minder pijnlijk. De vermoeidheid als gevolg van de Harzquerung neemt ook af. Als dit zo doorzet dan durf ik me wel in te schrijven voor de 80e Pim Mulierloop op 22 mei. En dan niet weer gaan struikelen…

Aanvulling 9 mei: Vandaag tijdens een kort duurloopje ‘zomaar ineens’ een flinke kuitblessure aan het rechterbeen. Klachten lijken op een zweepslag, maar kwamen niet zo plotseling op. In elk geval was verder hardlopen onmogelijk. Kon gelukkig met OV naar huis. Volgens de fysio een indirect gevolg van de val een week geleden. Dus die Pim Mulier lijk ik wel te kunnen vergeten…

Zaterdag leek het allemaal nog OK met een 21 km loop door de duinen

Aanvulling 11 mei: Kuitspier blijkt verrekt te zijn, is waarschijnlijk niet gescheurd. Klachten zijn gestabiliseerd en blijven beperkt door lichte trekkende pijn bij het wandelen. Kleine stukjes wandelen kan, maar loop wel mank. In rust geen pijn. Traplopen is echter lastig, moet voetje voor voetje naar boven of beneden schuifelen. Hardlopen is niet mogelijk. Gekneusde rib laat zich ook nog steeds voelen, vooral op de rug tussen de schouderbladen. Herstel schaafwonden lijkt nu door te zetten.

Aanvulling 18 mei: Vandaag een testloopje gedaan in de buurt van huis langs het Spaarne heen en weer. 5 kilometer in 30 minuten. Ging niet slecht, maar blessure was nog wel merkbaar door lichte gevoeligheid in de regio onderkuit/achilles rechts. Na afloop ICE en vooralsnog geen napijn. Morgen weer een rustdag en dan vrijdag wellicht weer zo’n loopje. De 16EM wedstrijd van zondag is van de baan. Om de deur voor deelname toch nog op een kiertje te houden heb ik de organisatie gevraagd om mij over te zetten naar de 10 km. Heel misschien kan ik die als duurloop lopen. De limiet is met 90 minuten behoorlijk ruim.

De week van de Harzquerung. Misschien toch een beetje overbelasting…?

Gehavend door de Harz (Harzquerung 2022)

Twee jaar gelden had ik me ingeschreven voor de Harzquerung. Een ultraloop van Wernigerode naar Nordhausen die van noord naar zuid de gehele Harz doorkruist. Maar dat ging indertijd allemaal niet door vanwege de corona pandemie. De organisatie is echter zo vriendelijk geweest om de inschrijvingen van 2020 door te schuiven naar 2022. Toen ik daarvan bericht kreeg hoefde ik natuurlijk niet lang na te denken, want ja, de Harz daar heb ik wat mee.

Zo geschiedde dus. Met de trein naar Wernigerode en logement genomen in mijn favoriete pension Haus Marga. De datum van de loop was bijzonder: 30 april is de Walpurgisnacht. Maar behalve een paar heksen heb ik er niet veel van gemerkt. Misschien dat het bovenop de Brocken wel anders was…

Het is wel bijzonder om nu door de Harz te lopen. Door het massale afsterven van de sparren lijkt het wel een maanlandschap. Volkomen kaalgeslagen omdat de dode bomen massaal ongevallen of omgezaagd en afgevoerd zijn. Dat levert bijzondere en ongekende vergezichten op. Zo was met dit heldere weer langs het grootste deel van de route in de verte de Brocken te zien.

Een kale vlakte met in het midden op de achtergrond de Brocken

Het parcours is goed beloopbaar. Dat kwam deels ook omdat vanwege de genoemde houtkap werkzaamheden en het gevaar van omvallende bomen het oorspronkelijke parcours niet overal veilig beloopbaar was. Daardoor moesten bepaalde bospassages vermeden worden en liepen we om over bredere en vlakkere paden. Daardoor was de route geen 51 km maar 53,5. Ondanks dat zaten er een paar heel steile gedeeltes tussen en omdat ik geen stokken bij me had was ik blij dat de ondergrond droog en niet glibberig was. En toch ging het nog mis.

Een weg banen door wat eens een sparrenwoud was

Op 36,5 km bij het plaatsje Netzkater op het laagste deel van de route kwam ik zwaar ten val. Het gebeurde op een ogenschijnlijk goed beloopbaar vlak stuk, vlak voordat we scherp linksaf moesten om naar het hoogste punt van de route, de Poppenberg van ruim 600 meter, te klimmen. Ik keek naar links waar ik de lopers voor mij al omhoog zag gaan en zei bij mezelf ‘we gaan zo meteen klimmen’. Op datzelfde moment sloeg ik plat voorover op de scherpe steentjes. Geen idee hoe dat kwam, waarschijnlijk even niet opgelet en achter een uitstekende kei blijven hangen. Ik lag helemaal open, het was geen gezicht en ik had doffe pijn in een rib.  Er werd door andere lopers hulp aangeboden maar door alle adrenaline was ik zo weer op de been. Na wat steentjes uit armen en benen gepeuterd te hebben ging ik weer verder. De schade leek mee te vallen, maar wat een klap was dat!

Schade na de valpartij

De klim die nu volgde was in mijn toestand niet fijn, maar daarna kwam ik geleidelijk weer in mijn loopritme. De afdalingen waren wel pijnlijk voor mijn gekneusde (?) rib, maar ik heb de resterende 17 km toch vrij gemakkelijk voltooid. Na de finish heb ik mijn schaafwonden door de EHBO laten schoonmaken en verbinden. Gelukkig kon ik de volgende dag (na een wat moeizame nacht)  1e klas met de DB terugreizen waardoor ik de nodige rust en ruimte had. Nu, twee dagen later, is de rib nog steeds wat gevoelig en het hele lijf stram en stijf, maar ik ga wat looprust nemen om goed te herstellen.

Op de Zillierbachtalsperre

41e Harzquerung 2022
53,5 km 1403 phm
7:14:38
261e van 347
12e van 15 M65

Route
Foto album