En weer die Achilles

Klussen in het nieuwe huis van mijn zoon

Wat een standaard loopje naar IJmuiden had moeten worden werd al na enkele kilometers een pijnlijke onderneming. De rechter Achillespees begon op te spelen. Doorlopen lukte nog wel, maar de zeurende pijn hield aan. Een slecht teken. Bovendien moest ik de Brederodeberg nog over en daarna nog het hobbelige stuk door het Grote Bos aan de oostrand van Duin en Kruidberg voordat ik een minder belastend deel van het parcours zou bereiken. Met af en toe rekken, strekken en stukjes wandelen bereikte ik min of meer heelhuids de Heerenduinweg bij IJmuiden. Toen had ik al besloten om niet linksaf richting de pier te gaan maar rechtdoor te steken naar de sluizen en dan rechtsaf langs het Noordzeekanaal over de oude spoorbaan terug naar de pont bij Velsen-Zuid. Daar zou ik dan op de bus naar Haarlem kunnen stappen.  Het goede nieuws was dat de koffietent aldaar weer open was. Het slechte nieuws was dat er om de een of andere reden geen bussen reden. Dus zat er niets anders op om met die pijnlijke hiel voorzichtig langs de kortste route naar huis terug te lopen. Ook onderweg geen enkele bus, wel een mooi pad naar Santpoort-Noord en Santpoort-Zuid. Daar trof ik mijn zoons aan die weer aan het laminaat leggen waren zodat ik met hen terug naar huis kon rijden. Ruim 20 kilometer gelopen en een behoorlijke blessure.

Wat is er aan de hand? Op 16 april, na een ‘marathontraining’ van 42 km, speelde die rechter Achilles ook al op. Na een paar dagen rust was het weer OK maar nu is het probleem dus terug. Indertijd weet ik het aan een plotselinge verandering in de loopfrequentie doordat ik vanwege de Corona-crisis thuis ben gaan werken en daardoor veel vaker aan lopen toekwam (korte loopjes aan het eind van de middag in combinatie met de langere duurlopen, tot wel zes keer per week). Nu heeft het waarschijnlijk met een andere vorm van overbelasting te maken vanwege het klussen bij mijn zoon die verhuisd is naar Santpoort. Zwaar werk, behang afweken, muren schilderen, laminaat leggen. En dan ga ik er hardlopend naar toe en weer terug. Kennelijk heb ik daardoor te veel van mijn lichaam gevergd. Tja, 66 jaar is niet meer zo heel jong.

Een dag later heb ik nog een testloopje gedaan van 1 km. Nou, dat voelde nog niet lekker! Vervelend, maar desalniettemin is de maand Mei afgesloten met een totaal van 330 km, inclusief een (trainings)marathon op de 6e. Een goed resultaat.

Assendelft Marathon

Klim naar het kunstwerk in recreatiegebied Spaarnwoude

We zitten nog steeds in de Corona-crisis. Er zijn wel hoopvolle tekenen dat het hoogtepunt van de golf voorbij is en dat het virus in steeds meer landen onder controle is. De ‘intelligente lockdown’-maatregelen kunnen nu beetje bij beetje worden teruggeschroefd. Zo mogen we eerdaags weer naar de kapper, op een terrrasje gaan zitten of naar de bioscoop. Maar dat allemaal nog steeds op 1,5 meter van elkaar. Vergunningsplichtige evenementen, en daartoe behoren de meeste hardloopwedstrijden, zijn echter nog steeds verboden tot minstens 1 september. Daarvoor in de plaats is nu het fenomeen ‘virtuele race’ gekomen. Het aantal kilometers dat je aflegt (mag via elke niet-gemotoriseerde vorm van verplaatsing zijn, dus lopend, fietsend, skeelerend etc.) wordt afgezet tegen een virtuele route zoals de ‘Race across Tennessee van 1000 km, de ‘Hadrians Wall’ of ‘Lands End to John o’Groats’. Die afstanden moet je dan binnen een bepaald aantal dagen afleggen door steeds de tracks te uploaden. Dan krijg je mooie plaatjes te zien van waar je dan bent aanbeland. Er is ook een competitie-element in opgenomen in de vorm van een ranglijst. Aan het eind krijg je een mooie medaille.

Doorkijkje door het kunstwerk in recreatiegebied Spaarnwoude

In sommige kringen zijn deze virtual races erg populair. Het geeft je iets om je te kunnen matchen met anderen. Maar zelf heb ik dat allemaal niet zo nodig. Ik verzin liever mijn eigen ‘fysieke’ marathons. Op 6 mei, een woensdag, heb ik bij mooi weer de ‘self-declared’ Assendelt Marathon gelopen. Natuurlijk precies 42,2 km (exclusief de twee oversteekjes met de pont over het Noordzeekanaal). Opnieuw was het stralend weer, ietsje aan de warme kant, en ik heb heerlijk gelopen. Het oude dorp Assendelft is erg leuk met diverse houten ‘Zaanse-schans’ huisjes en mooie oude boerenhoeven. Vanuit het dorp lopen prachtige fiets- en wandelpaden omzoomd door uitbundig bloeiend koolzaad en fluitenkruid. En het is er rustig. Het eerste deel van de route (15 km) liep door het recreatiegebied Spaarnwoude en het (kunstmatige) heuvelgebied aldaar. Het tweede deel was een 16 km lange lus langs Assendelft, Westzaan en Nauerna. Vervolgens over een mooi pad langs de heuvels van de ‘Nauernasche polder’ in aanleg terug naar het veer van Buitenhuizen. Het laatste deel ging via het Houtrak en Spaarndam terug naar Haarlem. Ik heb het rustig aan gedaan meteen koffiestop bij beide aanlegplaatsen van het veer van Buitenhuizen.

Volop bloeiend koolzaad in de polder bij Assendelft (de Haverland)

En toch moest ik hier ook weer de tol voor betalen. Niet zoals de vorige keer met pijn in de Achilles (ik heb inmiddels nieuwe schoenen) maar met flinke darmproblemen na afloop. Twee dagen lang had ik verstopping en pijnlijke darmkrampen zodat ik nauwelijks kon slapen. Waarschijnlijk had ik weer eens te weinig gedronken onderweg. Ook het verdere herstel duurde een dag of drie. Ja, het gaat niet meer zo vanzelf als vroeger. Tijdens het lopen van een marathon in dit tempo  merk ik niet veel van vermoeidheid, de impact komt echter een dag of wat later. Maar goed, het zijn dan ook wel weekjes van zo’n 80 kilometer die ik de laatste tijd loop en die marathon gaat daar gewoon tussendoor.

De watertoren van Assendelft

6 mei 2020
Assendelft Marathon (trainingsloop)
42,2 km
ca. 5 uur netto
Route
Foto’s