Na 2023, 2024 en 2025 was dit mijn 4e deelname aan deze mooie halve marathon door bos- en duin. Over het resultaat (iets meer dan 2 uur 10 minuten) was ik dik tevreden. Elk jaar komen er ongeveer 4 minuten bij, maar nog steeds ruim onder de limiet van twee en een half uur. Het vasthouden van het tempo van net onder de 10 km/uur kostte me niet veel moeite, hoewel er op de heenweg redelijk wat tegenwind was en er op de terugweg bij Langevelderslag een paar gemene klimmetjes in zaten. Het verbaast me elk jaar weer dat deze Halve, onderdeel van het ‘Zorg en Zekerheid’ circuit, slechts 300 deelnemers heeft. Is dat de limiet? Maar dan zou hij toch in no time vol moeten zitten? Ik heb vrij laat ingeschreven nadat ik er toevallig achter kwam dat de gebruikelijke datum van eind april dit jaar vooruitgeschoven was naar 1 maart. Ik dacht, die zal inmiddels wel vol zitten, maar nee hoor. Hoe dan ook, ik was erbij en heb ervan genoten. Mooi weer, zonnig en droog bij de start, later wat meer bewolking maar droog. Alleen die wind. Een ontspannen kleinschalig evenement in een schitterende entourage. Een comfortabele accommodatie bij start en finish en alles goed geregeld, tot aan de kledinginname en de koffiecorner toe. Wat wil je nog meer? Voor mij was het, na Schoorl, een goede voorbereiding op de komende Amstelveen marathon, half maart.
1 maart 2026 Omloop van Noordwijkerhout 21,1 km 02:10:19 M70 4 van 5
Het was een aparte ervaring, mijn 3e deelname aan de GUS 30km. Alles zag er gunstig uit voor een mooie tijd. Ik was goed uitgerust, had flink wat kilometers gemaakt in de aanloop (ruim 60 per week) en de weersomstandigheden waren uitstekend. Droog, zonnig, een zwakke wind en een graad of 4. Volgens de omroeper zou het trouwens wél gaan regenen, maar dan in de vorm van PR’s.
Voor mij werd het ook een PR, maar dan in omgekeerde zin. Want het ging langzamer dan ooit. Het vreemde was dat het conditioneel helemaal in orde leek. Ik voelde althans geen opvallende vermoeidheid en had ook geen inzinkingen. Nee, ik had er van begin tot eind zin in en bleef naar mijn gevoel lekker constant lopen. Ergens halverwege heb ik wel een paar minuten onderbroken om bij een post een fotosessie te doen met een zekere ‘Paul’ die daar vol enthousiasme stond aan te moedigen. Kennelijk maakte hij zich niet zo druk om zijn tijd. Ik heb me samen met hem laten fotograferen om deze foto te kunnen delen met mijn vandaag jarige broer die ook Paul heet.
Met Paul
Het lopen op zich ging dus goed, maar van het begin af aan had ik een vreemd gevoel in mijn benen. Ze voelden een beetje slap en krachteloos. Regelmatig schopte ik ook met mijn schoenen tegen elkaar en was dan weer blij dat ik niet over mijn eigen benen struikelde. Ook voelde ik me licht misselijk, maar dat kan ook door de AA sportdrank gekomen zijn. Wel vreemd allemaal. Maar toen ik thuis kwam schoot me iets te binnen wat een mogelijke oorzaak zou kunnen zijn. Ik gebruik namelijk een cholesterolverlager (Rosuvastatine). Ik neem elke avond een pilletje, maar omdat ik dat de voorafgaande avond vergeten was heb ik het ’s ochtends vóór de loop tijdens het ontbijt genomen. Nu herinnerde ik me iets van bijwerkingen, dus heb ik daar nog eens op het internet naar gezocht. Het antwoord was dat een van de meest gemelde bijwerkingen een gevoel van misselijkheid en spierzwakte was (1 tot 10 op de 100 mensen). Ik hoop maar dat dat het is en niet alleen maar een leeftijdseffect. Want ik voelde niet alleen de ‘sweeper’ in mijn rug, ik zág hem ook in de hoedanigheid van de bezemfietser. In de uitslagen zag ik trouwens dat de limiet van 3u 30min niet zo strak gehanteerd is, want er worden nog finishers vermeld tot aan de 4 uur. Bovendien bleek dat nogal wat 30km-starters uiteindelijk de 21,1km hebben gelopen.
Qua afwikkeling en organisatie verliep alles probleemloos. Geen rijen bij de bussen en de kledinginname. Alleen wat drukte richting het startvak. En dat voor een toch wel groot evenement (met ca. 10000 deelnemers wel wat kleiner dan bijvoorbeeld de Halve van Egmond). Knap om dat allemaal te organiseren en in goede banen te leiden. De volgende uitdaging wordt de marathon van Amstelveen, half maart. Ben benieuwd.
De Linschotenloop was ook nu weer mijn laatste wedstrijd van het jaar. Dit gezellige en goed georganiseerde evenement waarvoor het hele dorp uitloopt trekt elk jaar weer ruim vierduizend lopers over verschillende afstanden. Niet alleen de sfeer en de entourage, maar ook het schitterende landelijke parcours maken dit tot een van mijn geliefde lopen. Vanuit Haarlem bovendien goed bereikbaar per spoor. Het rijtje bij de pendelbus van Woerden naar Linschoten heb ik er graag voor over. Bovendien loop ik hier altijd verhoudingsgewijs goede tijden. Mijn PR op de halve marathon (net boven de 1:30 inclusief valpartij) heb ik ook hier gelopen.
Dit jaar was ik met mijn tijd van onder de 2:10 wederom dik tevreden. Dat was deels te danken aan het gunstige weer. Droog, vrijwel geen wind en zo’n 6 graden. Het kostte mij weinig moeite om het tempo er goed in te houden, ook al zat ik natuurlijk wel in de staart van het peloton. Vreemd dat je als ouder wordende loper het gevoel hebt behoorlijk hard te gaan en toch zit het gemiddelde onder de 10 km per uur. Met de energie die ik er in stop zou ik jaren geleden zo’n 14 km per uur hebben gelopen. De lichaamsmachinerie wordt gewoon minder efficiënt! Zo zie je maar hoe betrekkelijk alles is, zeker wanneer je weer iemand ziet liggen met de ambulance ernaast. Hopelijk is het weer goed gekomen met deze persoon.
Na afloop heb ik bij de sporthal, gesierd met de mooie medaille van dit jaar, nog even nagenoten met een lekker warm erwtensoepje. Linschoten, bedankt!
De volgende wedstrijd (Schoorl 30 km) hoop ik in februari te lopen. Met 10 wedstrijden, waaronder 5 marathons, en een kilometertotaal van boven de 3000, kan ik tevreden terugblikken op 2025.
20 november 2025 Linschotenloop 21,1 km 2:09:25 M65 45e van 53
Vandaag heb ik mijn 70e halve marathon gelopen tijdens de hernieuwde editie van de Halve van Haarlem. Hernieuwd in die zin dat de start niet op de Grote Markt was maar op de Nieuwe Gracht en dat de route nu niet rechtsom maar linksom liep. Dus heen over de Zeeweg en terug over het Visscherspad. Voor mijn gevoel was dat zwaarder dan andersom. De reden voor deze verandering was dat de organisatie het deelnemersaantal heeft willen doen groeien naar ruim 5000. De Grote Markt zou veel te klein zijn voor een massastart. Op de Nieuwe Gracht kon er met startvakken gewerkt worden, wat op de Grote Markt niet zou kunnen. En ik moet zeggen dat de start inderdaad goed georganiseerd en vlekkeloos verliep. Van het grote aantal extra lopers was niet veel te merken omdat de meesten al onderweg waren toen ik zelf van start ging om kwart over twaalf.
Op de Brouwerskolkweg in Overveen, de eerste klim
Het blijft een mooie loop dit. Ja, wat zijn Haarlem en omgeving toch mooi! Zeker met het zonnige weer van vandaag en de vroege herfstkleuren. Met bijna 20 graden was het zelfs een beetje aan de warme kant zodat sommige deelnemers het in het laatste deel zwaar kregen. Ik heb rustig gelopen zonder ook maar even te forceren. De vermoeidheid van de afgelopen weken (veel kluswerk na verhuizing dochter!) zat nog voelbaar in mijn lijf en ik wilde voorkomen dat ik net als vorig jaar weer hartkloppingen zou krijgen. Dat gebeurde dan ook niet en ik kwam behoorlijk fit over de finish. Tsja, mijn tijd was niet om over naar huis te schrijven, 12 minuten langzamer dan vorig jaar. En toch heb ik nergens lang stilgestaan, laat staan gewandeld. Het was eigenlijk een trainingsloop, een lange duurloop op een parcours waar ik wekelijks wel een deel van loop. Hoe dan ook was het een prachtige loopervaring in deze schitterende entourage.
De Brocken blijft roepen! Deze keer was het de Brockenlauf vanuit Ilsenburg die me de numineuze ‘Brockengipfel’ (voor mij de top der toppen…) deed bereiken. Inmiddels was dat alweer de veertiende keer als onderdeel van een loopwedstrijd. Daarnaast ben ik er ook nog een keer geweest als toerist, met de stoomtrein. Negen keer was ik er als deelnemer aan de ‘Brocken Challenge’, een ultraloop van ruim 80 km vanuit Göttingen. Drie keer als deelnemer aan de ‘Brocken Marathon’, 42 km vanuit Wernigerode. En nu dus als deelnemer aan de 26 km lange ‘Brockenlauf’ vanuit Ilsenburg.
Bij de start (nr. 53)Vertrek uit Ilsenburg
De Brockenlauf van dit jaar was de 54e editie van dit historische hardloopevenement dat, met enkele langere onderbrekingen als gevolg van de Tweede Wereldoorlog en de Koude Oorlog, al plaatsvindt sinds 1927. Het parcours bergop valt grotendeels samen met dat van de Brockenmarathon en volgt het mooie Ilsedal. De weg terug gaat net als bij de marathon eerst over de Brockenweg maar volgt daarna deels een andere route die behoorlijk steil omlaag loopt langs de bovenloop van de onder rotsblokken verborgen Ilse. Met bijna 900 meter omhoog en weer omlaag is het een behoorlijk belastend traject. Omhooggaand is het met stijgingspercentages van tussen de 12 en 20 procent onvermijdelijk (althans voor mij) dat er regelmatig ‘gewandeld’ moet worden. Dat dan wel zo snel mogelijk, met de handen op de dijen gedrukt om meer kracht te kunnen zetten. Maar de afdaling is misschien nog wel zwaarder, met name voor de knieën, omdat je voortdurend ‘op de rem’ moet. Ik heb dan ook nog drie dagen daarna last van pijn in mijn dijen gehad. En een slijmbeursontsteking in de linker schouder. Maar ja, dat was het wel waard.
De Brocken doemt op
De sfeer op de startlocatie in Ilsenrode was voor en na de loop heel gezellig onder de klanken van het Brockenlauf-Lied dat uit de speakers klonk. Aan de deelnemers werd bij de start al gratis eten en drinken aangeboden en velen lieten zich het gratis biertje na afloop niet ontgaan. Voor mij was een cappuccino met ‘Kuchen’ bij de lokale bakker echter een beter alternatief. Er was geen medaille maar wel een speciaal bedrukte draagtas met allerlei memorabilia zoals een uitgebreide brochure over de geschiedenis van de loop. Ook was er een mooi T-shirt beschikbaar. Het schitterende weer zorgde voor prachtige vergezichten vanaf de Brocken.
Het laatste steile deel van de klim
Mijn tijd was niet bepaald indrukwekkend, maar ik liet nog wel enkele tientallen loop(st)ers achter me. Maar wat maakt het uit, ik ben weer op de Brocken geweest en daar gaat het om.
Wat de cijfertjes betreft: deze 54e editie van de Brockenlauf was tevens mijn 54e wedstrijd in het buitenland!
Het was mijn 13e deelname aan dit leuke evenement in Diever. Nou wordt wel eens beweerd dan 13 nou niet direct een geluksgetal te noemen is. En als je dan ook nog eens als 13e finisht – nou, niks te klagen toch, zou je zeggen!?
Alleen… ik was de 13e van de 14 mannen die hem uitliepen. Uitliepen?
Nou nee, ik bedoel niet de marathon, maar de 31,6 km. In een tijd van… 3 uur 46 minuten en 12 seconden.
Wat was er gebeurd?
De temperatuur was bij de start 28 graden met een luchtvochtigheid van 56% en een dauwpunt van 17 graden. Tijdens de loop daalde de temperatuur nauwelijks. Het voelde broeierig warm aan en er was onweer voorspeld wat overigens uitbleef. Op zich heb ik wel vaker in dit soort omstandigheden gelopen, vorig jaar was het zelfs nog wat warmer in Diever. Maar toen was de hele afstand geschrapt en de maximale afstand op 30 km gezet. Ook werd er toen een uur later gestart. Ik liep de 30km toen in 3 uur 9 minuten. Om de een of andere reden viel het me dit jaar erg zwaar. Om heel eerlijk te zijn had ik van het begin af aan al in gedachten om maximaal drie rondjes te lopen en er een soort langzame duurloop van te maken. Als dat eenmaal in je hoofd zit dan wordt het dat meestal ook. Kwestie van motivatie. Maar dat ik al na de eerste ronde van 10,5 km was afgeknapt had ik niet verwacht. In de tweede ronde moest ik af en toe wandelen en overwoog ik zelfs even om het dan maar bij een halve marathon te laten. Het was inmiddels rond half acht en mijn vrouw stond ook aan de finishlijn. De verleiding om er mee te stoppen en met haar mee te rijden naar ons pension in Vledder was groot. Ik had bij vertrek vanuit het pension ook tegen haar gezegd dat ik met dit weer waarschijnlijk 3 ronden zou gaan doen en dat ik ca. 20:15 zou finishen en dat ze me rond die tijd wel kon ophalen. Toch nog maar een rondje met de belofte dat ik rond kwart voor negen terug zou zijn. Want ik wist dat ik over die 3e ronde ruim 1 uur en een kwartier zou doen. Dat klopte ook, maar het werd wel een drama. Ik moest steeds vaker wandelen en had moeite met ademen. Ik hield me op de been met héél veel cola en stukjes banaan.
Bij dit soort dingen is het altijd moeilijk om een oorzaak te vinden, maar het moet naast de warmte voor een groot deel ook iets mentaals geweest zijn, zoals bezorgdheid voor mijn gezondheid. Bovendien had ik onlangs nog een 6-uursloop gedaan, dus de ‘kick’ van weer een marathon was ook een beetje weg. Wie zal het zeggen. Het worden al gauw smoesjes voor een slechte dag. In elk geval was ik na afloop weer snel hersteld. Ik ben eigenlijk benieuwd hoe anderen het er af hebben gebracht, want ik kreeg het idee dat er heel wat waren die hun afstand hebben ingekort.
Het laatste deel van het parcours was anders dan vorig jaar en ging via de Oosterkamperweg, waardoor er niet meer langs het hunebed werd gelopen. Wel een beetje jammer, maar het voordeel was dat het rondje met 10,5 km iets langer was geworden zodat de twee voorlooprondjes door het dorp niet meer nodig waren om aan de 42,2 km te komen. Maar goed, daar kwam ik dus sowieso niet aan toe. Veelzeggend was de uitspraak van de speaker die bij mijn finish door de lucht galmde: ‘Nummer 301, André Boom uit Haarlem. Je moet niks… je wil alleen de streep halen…’. Tsja, het kan verkeren.
En o ja, het was mijn 13e(!) 30-km wedstrijd.
19 juli 2025 Midzomeravondmarathon Diever 31,6 km 3:46:12 M: 13 van 14
Met deze loop van 47427 meter erbij heb ik sinds 4-4-2004 in totaal 250 ultra/marathons gelopen! Dat aantal bestaat uit 190 georganiseerde wedstrijdlopen en 60 individuele trainingen van langer dan 42,2 kilometer.
Het lopen ging me duidelijk moeilijker af dan tijdens de 50 km Sri Chinmoy loop een maand geleden. Dat had alles met het weer te maken. Toen was het koel en regenachtig en nu warm met een vrij hoge luchtvochtigheid. De eerste drie uur ging het nog wel door de aanwezige bewolking, maar daarna brak de zon door en kregen veel lopers het zichtbaar zwaarder. Er werd veel geklaagd over ‘zware benen’. Natuurlijk zijn er altijd (veelal jongere) atleten die er helemaal geen last van lijken te hebben en mooi constant blijven lopen. Voor mij was dat niet weggelegd, er tekende zich een behoorlijk verval af. Dat was echter voor een deel georkestreerd omdat ik het focus vooral op de marathon had gelegd (of beter 45 km zodat ik in de DUV zou worden opgenomen). Toen na een kilometer of dertig duidelijk werd dat dat in de knip zat en de temperatuur bovendien begon te stijgen heb ik de rondjes opgedeeld in ca. 700 meter rennen en ca. 700 meter wandelen. Dat leverde een resultaat op dat weinig verschilde van 2024 en 2023. Het hoofddoel was die 250 ultra/marathons vol maken en dat is hiermee gelukt.
Het was de 12e keer dat ik aan deze sfeervolle en goed georganiseerde zes uursloop onder auspiciën van Tom Aker en AV Haarlemmermeer heb meegedaan.
Daar was ie dan! Eindelijk weer een ‘ultra’! En het ging nog lekker ook. De dagen ervoor voelde ik me zoals gewoonlijk een beetje ziek, zwak en misselijk en ook de voorspelde regen na weken van droogte was geen prettig vooruitzicht. Kortom, met het figuurlijke lood in de schoenen trok ik met de ruitenwissers aan naar het Amsterdamse Bos.
Daar aangekomen viel de loodgrijze stemming echter direct van me af toen ik de uitgebreide, gezellige en welvoorziene post zag. Dit is alleen mogelijk bij het Sri Chinmoy Marathon Team. Van zulke enthousiaste, hulpvaardige, gedreven en toch vriendelijke en bescheiden mensen zouden er meer op deze wereld moeten zijn!
De 100 km was al 3 uur onderweg toen wij, de 50 km lopers, na het gebruikelijke meditatieve stiltemoment, van start gingen. Ook zo iets bijzonders: een moment van bezinning en dankbaarheid voorafgaande aan elke loop!
Helaas kwam het lood weer terug in mijn schoenen. Nu niet figuurlijk maar letterlijk. Het was koud, grijs en regenachtig met een kille wind. Gedurende de eerste 10 kilometer twijfelde ik er echt aan of ik dit wel zou gaan volbrengen. Nou, dan maar weer het oeroude trucje van tussendoelen stellen. Eerste doel: halve marathon, tweede doel: 30 km, dan de hele marathon en dan… Voorlopig maar niet verder kijken dan het eerstkomende doel. Het ging steeds harder regenen en de plassen werden dieper en dieper. Maar mijn moraal ging juist omhoog! Ook geholpen natuurlijk door de fantastische post die na elke 2,22 km klaar stond met eten, drinken en jawel: vers gezette koffie! Top!
Het ging steeds gemakkelijker en wind en regen konden me niet meer deren. Ik kwam halverwege zowaar in een flow terecht en ook de traditionele dip na zo’n 32 km bleef uit. Het was ook wel gezellig in het bos, met een honden-wandel evenement (gelukkig aangelijnd) begeleid door opbeurend gezang (‘Het regent, het regent en de pannen worden nat…’).
Ik bleef in een rustig tempo doorlopen. Alleen na het passeren van de post wandelde ik steeds een stukje en verder rennen maar… En zo was daar dan tenslotte de finish na iets meer dan 6 uur. Tot mijn grote verbazing wachtte daar zelfs een mooie zilveren beker op mij: 2e in de categorie 60-plus. Ik vroeg nog met een knipoog of ze geen 70-plus categorie hadden, dan zou ik 1e geworden zijn. Maar nee, dat was dan ook het enige dat zij niet hadden. Bedankt SCMT!
24 mei 2025 Sri Chinmoy 50 km Amsterdamse Bos 6:03:22 2e M60
Volgens de nieuwsberichten zit het lopen weer in de lift. De coronapandemie heeft een paar jaar geleden veel mensen naar buiten gelokt als alternatief voor de gesloten sportscholen. Daar hebben zij het hardlopen ontdekt. En zoals het dan gaat: voor je het weet wil je niets anders, je bent er aan verslaafd. Vooral bij de ‘grote’ lopen, zoals de marathons van Rotterdam en Amsterdam zie je dit verschijnsel, maar ook bijvoorbeeld in Leiden waar vorig jaar zo’n 7000 mensen aan de halve marathon deelnamen. Ook de sociale media spelen hierbij een rol met ‘runfluencers’ die het hardlopen ‘trending’ hebben gemaakt.
En dan is het best bijzonder om een halve marathon te lopen met ‘slechts’ 200 deelnemers. Zeker wanneer het een prachtig en uitdagend parcours betreft. Ik zou bijna zeggen: gelukkig maar. Want alles rondom inschrijven, starten, lopen en finishen is dan zo relaxed en geordend! Geen eindeloze rijen bij de tassenafgifte en de toiletten. Geen half uur of langer wachten voordat jouw startvak eindelijk mag gaan lopen. Geen parkeerproblemen. En dat alles voor een veel lagere prijs dan die massa-evenementen. Toegegeven, je loopt niet over een verkeersvrij parcours. Maar dat is dan ook het enige minpuntje dat ik bij de Omloop van Noordwijkerhout kan bedenken.
Zoals gezegd, een schitterend parcours door de duinen en langs de bollenvelden. Deels over (drukke) fietspaden, deels over veel rustiger schelpenpaden. Hier en daar een klimmetje of een stuk vals plat. En volop zon deze keer! Het lopen ging me tot mijn verbazing goed af hoewel ik de laatste dagen erg moe en futloos was. Waarschijnlijk een virusje. Maar al lopend wordt dat door de adrenaline en endorfine weggespoeld. Ik kon het tempo goed vasthouden en kreeg in de laatste paar kilometer zowaar een aantal lopers op sleeptouw. Na de finish bleek een van hen Ferry van der Ent te zijn, de organisator van de strand-ultralopen waaraan ik een paar keer heb deelgenomen. Hij loopt nog steeds ultra’s, voor mij heeft dat zo langzamerhand wel een beetje afgedaan. Over mijn tijd was ik best tevreden, een paar minuutjes langzamer dan vorig jaar. In de uitslagen bleek ik een van de twee 70-plussers te zijn die de 21 km hadden gelopen. Al met al was het weer een fijne hardloopervaring, daar tussen Noordwijkerhout en Noordwijk.
27 april 2025 Omloop van Noordwijkerhout 21,1 km 2:05:40
M70 2 van 2
M 140 van 159
Eindelijk weer eens een volledige marathonronde van 42,2 kilometer gelopen! De laatste keer was de Spijkenisse marathon in november 2023. In januari 2024 kreeg ik een herseninfarct waarna ik geen marathons meer heb gelopen. Wel in juni 2024 de Zes Uur van de Haarlemmermeer, maar dat waren korte rondjes met veel gelegenheid voor onderbrekingen en rustmomenten tussendoor. Nu dus weer een min of meer continu gelopen wedstrijd. Ik moet er wel bij zeggen dat ik heel rustig, zeg maar langzaam, ben blijven lopen in de staart van het peloton. En dat ging zonder problemen tot na de 30 km. Ik wist dat het dan, vanaf Nes aan de Amstel, moeilijker zou gaan worden omdat ik gedurende die hele onderbreking van meer dan een jaar bij het trainen maar enkele keren aan de 30 km had getipt. En de wedstrijden die ik had gelopen waren vooral halve marathons. De 30 van Groet uit Schoorl afgelopen februari was eigenlijk de laatste serieuze proef. Dus het was wel spannend hoe het me zou vergaan.
Zoals gezegd werd het na zo’n 32 km dus lastiger. Het van tevoren bedachte plan om steeds een kilometer hard te lopen en dan weer een paar honderd meter te wandelen werkte echter goed zodat er geen inzinking volgde en ik redelijk fit over de finish kwam. Door de spanning in de laatste meters kwam wel weer wat hyperventilatie opzetten, maar daarmee kon ik het toch volhouden tot onder het finishdoek. De tijd van 4 uur 48 was misschien niet super, maar als ik bedenk dat in in Spijkenisse ook al 4 uur 21 liep dan valt het eigenlijk nog wel mee. Op het stuk langs de Amstel met een koude noordenwind tegen heb ik de meeste tijd verloren. Maar al met al ben ik heel tevreden met dit resultaat, gezien wat er allemaal aan vooraf gegaan is. Ik heb wel eens gezegd dat als ik er niet meer in slaag om onder de 5 uur te blijven dat ik dan met het marathonlopen stop. Ik mag dus nog even door!!
De Lentemarathon is een fijne, niet al te grote marathon. Het parcours is afwisselend: Amsterdamse Bos, stedelijk gebied, polderland en een stukje langs de mooie Amstel. Ook zit er ongeveer halverwege nog een rondje over de atletiekbaan van AV Startbaan in. Alleen het gedeelte tussen 20 en 24 kilometer waarin een hele lange keerlus zit is saai en psychisch zwaar omdat je dan al die lopers voorbij ziet komen die al voor je zitten. De organisatie is prima. Het lopersplein in Amstelveen was beter uitgerust dan 2 jaar geleden met een efficiënte tasseninname, kluisjes en een koffietent. Ook de bereikbaarheid met het OV (rechtstreekse bus vanuit Haarlem) is uitstekend. En de medaille is prachtig, van ijzer in plaats van dat lelijke kunststof dat je tegenwoordig vaak ziet. Ook nog twee bekende (ultra-)gezichten gezien: Wilma Dierx en Bob Bock.
