Monnikentocht

Het klooster van Ter Apel

In 2011 en 2009 heb ik de Monnikentocht ook al eens gelopen. Een leuke landschapsloop door de Westerwolde. Dat is de naam voor de ZO-punt (!) van de provincie Groningen. Mooie natuur, bossen, kanaaltjes en landerijen. Het doet meer aan Drenthe dan aan Groningen denken en volgens der Groningers is het zelfs mooier dan Drenthe. In elk geval is de rust er nog tastbaarder dan in Drenthe.

De Monnikentocht is wat je zou kunnen noemen een ‘comfortabele’ loop. Een goed uitgeruste startlocatie (restaurant bij de abdij van Ter Apel), een leuke finish in het historische hart van Bourtange, vervoer per golfkarretje naar de nabijgelegen camping met douches en een zitje aan de vijver, busvervoer terug naar Ter Apel. Daar tussenin een afwisselende en goed beloopbare route met om de 5 kilometer een uitgebreide verzorgingspost. Kortom, de verwende ultraloper wordt op zijn wenken bediend en dat is een van de redenen dat er elk jaar weer recidivisten aanwezig zijn vanuit het hele land. Ondanks dat is het geen massaal gebeuren doordat de kortere afstanden ergens anders starten (Sellingen). Er deden ook wandelaars mee, maar die waren al eerder gestart.

Dit jaar heb ik voor de 43 km gekozen. Vanwege mijn wat langzamere loopsnelheid kwam dat beter uit, want dan kon ik min of meer tegelijk finishen met mijn loopmaat Tom van de Veldt, die de 51 km liep. Ondanks dat kwam hij me vlak voor Bourtange nog voorbij en finishte als eerste overall! Wat zo’n Spartathlon-training als niet met iemand doet! Onderweg sprak ik nog Jacolien Schreuder uit Haarlem die ook een goede 51 km liep.

Op sommige stukken was het nogal warm, maar verder hadden we niets te klagen over de omstandigheden: een flauw windje, droog en een zonnetje dat een beetje werd afgeschermd door sluierbewolking. Naar mijn gevoel heb ik redelijk gelopen, met aan het eind een paar kleine (enkele minuutjes) wandelmomentjes terwijl ik wat aan het eten was. Alleen de linker voet deed pijn omdat de Hallux Valgus (scheefstaande grote teen) weer aan het opspelen is. Op de terugreis in de auto met Tom leidde dat tot interessante discussies over wat langdurig ultralopen in goede en verkeerde zin met je psyche en je lijf doet. Onze conclusie was dat het moeilijk is om tot een eenduidige conclusie te komen. Dus moeten we onszelf maar als testcases opwerpen en nog een tijdje doorlopen. We shall see.

Finish in Bourtange

Monnikentocht Ter Apel
26 augustus 2017
43 km
4u27m

Heideloop in de Schoorlse Duinen

De heide bloeit weer in de Schoorlse Duinen! Voldoende reden om op deze winderige en koele zomerdag net als vorig jaar weer eens een uitdagende loop in dit prachtige gebied uit te stippelen. Deze keer heb ik de route rechtsom gelopen: van Alkmaar via Bergen noordwaarts tot in het duingebied onder Harger en langs de westrand van de dennenbossen bij Schoorl weer zuidwaarts terug naar Bergen.

Het Oude Hof in Bergen, bakermat van de ‘Bergense School’

Dat zijn zo’n 30 bijzonder pittige kilometers, vooral in het noordelijke deel, waar kilometer na kilometer het ene na het andere duintje over mulle zandpaadjes beklommen en afgedaald moet worden. Daarna volgen er aan de Schoorlse kant nog een paar stevige klimmetjes over met dichte dennenbossen bedekte duinen van enkele tientallen meters hoog. Voeg daarbij de forse  en vlagerige westenwind van 6 á 7 Beaufort en je hebt de ingrediënten voor een parcours dat er zijn mag.

En dat niet alleen vanwege de zwaarte, maar ook vanwege de adembenemende schoonheid van dit duin- en bosgebied. Onderstaande foto’s proberen daar een indruk van te geven.

Deze loop sluit een zomerse reeks af van 5 zaterdagse 30-plussers in successie, allemaal (deels) boven het Noordzeekanaal. Volgende week staat de Monnikentocht (43 km) gepland en daarna volgt de vakantie in Italië.

Route

Door een Zee van Staal

De watertaxi van IJmuiden

Tussen april en oktober vaart er een watertaxi tussen de Kop van de Haven in IJmuiden en de overzijde van het Noordzeekanaal, aan het begin van de Noordpier. Het is een leuk vaartochtje van een kleine 2 kilometer waarbij het Forteiland aan de zeezijde gepasseerd wordt en je de vaarroute van en naar de sluizen doorkruist. Voor 4 euro vaar je heen en terug. Als loper biedt het mij de gelegenheid om zonder heen en/of terug een enorme omweg rondom het Corus-complex te hoeven maken het gebied rondom de Noordpier te verkennen. Die pier is een stukje korter dan de Zuidpier en ligt bij zuidwesten wind in de beschermende omarming daarvan. Om die reden blijft hij bij een stevige zuidwester (zoals vandaag met ZW 6 á 7 buitengaats) langer geopend dan de Zuidpier, die dan de volle laag krijgt.

Het ‘oude’ licht op de Noordpier met in de verte de Zuidpier en de havenmond

Op de Noordpier staan twee rood-wit gestreepte bakens, één helemaal aan het eind en één op een derde van de lengte, aan het einde van de oorspronkelijke pier, voordat deze verlengd werd. Het ligt op een verhoogd stenen plateau dat je via een trap moet betreden. Een fotogenieke setting.

Zicht op Wijk aan Zee vanaf het Paasduin

Bij Wijk aan Zee ligt een hoog duin, het Paasduin (zo geheten omdat daarop naar verluid vroeger de Paasvuren werden ontstoken), dat door zijn geïsoleerde ligging direct in het oog springt. De steile, met helmgras begroeide flanken beklim je via een reeks van trappen. Bovenop de winderige top heb je een mooi uitzicht over Wijk aan Zee, de hoogovens van Corus en de beide in de Noordzee uitstekende pieren. Tussen dit duin en het afgesloten Corusterrein ligt de ‘Zee van staal’, een uitgestrekt terrein waarop diverse uit staal vervaardigde, groteske en gigantische kunstwerken staan. Door die Zee van Staal loopt een pad richting het Noordzeekanaal. Aan het eind van dat pad staan drie enorme windturbines die al van ver te zien zijn. Hier liggen ook de vele tientallen meters hoge bergen kolen en ijzererts die door de hoogovens verwerkt worden.

Zeewaarts uitzicht vanaf het Paasduin in Wijk aan Zee

Zowel de vorige als deze zaterdagmiddag heb ik een route van zo’n 30 kilometer gelopen die uit noordelijke richting bij de watertaxi uit kwam (vertrek naar IJmuiden om 14:35). Vorige week via Spaarnwoude en de pont bij Velzen en daarna helemaal om Corus heen. Deze week vanaf Castricum via het zuidelijke deel van het Noord-Hollands Duinreservaat. Mooie tochten, met een boeiende afwisseling van natuur en infrastructuur.

Route van 22 juli
Route van 29 juli

What a coincidence!

Op werkdagen gaat de wekker op mijn mobieltje om 5u55 af.
Vandaag ook. Alleen is het vandaag geen werkdag en bovendien lag ik niet in bed.
Ik bevond mij namelijk midden in de duinen bij Haarlem. Want het was Hemelvaartsdag en sinds 5 uur was ik aan het ‘dauwtrappen’.
Volop dauw, want onder een heldere hemel was het flink afgekoeld. Met weinig wind resulteerde dat in glinsterende dauwdruppels en laaghangende mistbanken die prachtig door de opkomende zon werden doorschenen. Ik werd zelfs een heuse ‘Brocken Spectre’ gewaar (zie foto). Alsof dat al niet omineus genoeg was kwam ik op de terugweg een Engelse loopster tegen die hetzelfde Hardmoors shirt (met de twee gekruiste zwaarden) droeg als ik. ‘What a coincidence!’

In het midden, naast de boom, het ‘Brocken Spectre’

Leiden marathon

Ik zal heel wat jaren in de tijd terug moeten gaan om bij een stadsmarathon uit te komen. 2008, Amsterdam. In 2009 liep ik nog enkele 100% asfalt-marathons (Gilze, Athena). Sindsdien waren er nog wel een paar ultra’s op asfalt, zoals de Rondjes Amsterdam en Haarlem. Maar het accent is toch vooral op het traillopen komen te liggen, op een natuurlijke ondergrond. Dus toch wel een bijzondere ontwikkeling dat ik ineens weer geïnteresseerd ben in snelheid. Misschien om te bewijzen dat ik het tempolopen nog niet helemaal verleerd ben.

Dit was de tweede keer dat ik de hele afstand in Leiden liep. De vorige keer was in juni 2007 (!). Het is me prima bevallen. Hoewel start en finish in het oude stadscentrum waren voerde het parcours grotendeels door het mooie Groene Hart. En passant leuke dorpjes, zoals Hazerswoude, Hoogmade, Roelofsarendsveen en Oud Ade. Overal was het feest, orkestjes, klederdrachten, vlaggen en wimpels alom. Het deed denken aan de Dam tot Damloop, met dat verschil dat  het op sommige stukken juist heel rustig was en de fraaie mei-natuur het alleen voor het zeggen had.

Leiden is met een dikke 700 deelnemers geen grote marathon, maar kan wel bogen op een rijke traditie, een perfecte organisatie en een warme en enthousiaste entourage. De start is massaal, omdat de bijna 2500 halve-marathonlopers tegelijk met de marathon starten. Maar dat werd allemaal in goede banen geleid door middel van startvakken. Het Wilhelmus, gezongen vanaf het bordes van het stadhuis, gaf een plechtig en enigszins theatraal tintje aan de start. Met een tijd van 3u53min heb ik er meer uitgehaald dan ik verwacht had. Ja hoor, ik kan het nog steeds. Bijzonder was het moment, zo rond de 30 kilometer, dat ik op vetverbranding overschakelde. Terwijl nogal wat lopers om mij heen de man met de hamer tegenkwamen voelde ik een nieuwe energiebron, alsof er een grote kaars in mijn binnenste was aangestoken. Dat resulteerde in een waarachtig runners high, hoewel het beruchte interval tussen de 34 en de 39 kilometer toch wel even doorbijten was, met name vanwege de oplopende temperaturen in de felle zon boven het warme asfalt. Het werd als gevolg daarvan geen ‘negative split’, maar het verval bleef beperkt tot minder dan 2 minuten. Voldoende vlak dus.

Nou, je hoort het al, ik heb de smaak weer te pakken. Maar dat betekent nog niet dat ik weer fanatiek snelheidstrainingen op de baan zal gaan doen. Trouwens, over de baan gesproken, ik denk er serieus over om half juni weer de 9-uurs van Den Haag te gaan doen…

Leiden Marathon
21 mei 2017
3:53:01
10,86 km/u
Overall 269 van 733
Male 250 van 605
M60 14 van 55

Flevoland Tulpenroute

Voor iemand die graag trails loopt zijn de polders van Oostelijk Flevoland nu niet direct het eerste waar je aan denkt wanneer je een trainingsloop van dik 40 kilometer aan het plannen bent. Er dringt zich een beeld op van saaie, kaarsrechte, boomloze asfaltwegen langs eindeloze rijen windmolens met hier een daar een modern agrarisch bedrijf en elke twintig kilometer of zo een betonnen woonkern zonder allure. Inderdaad, over zulke wegen heb ik vandaag ook gelopen. En het enige dorp waar ik na 21 kilometer doorheen kwam, Swifterbant, was  oersaai en telde welgeteld één snackbar waar een kop koffie te krijgen was. Toch is het lopen door zo’n gebied een indrukwekkende ervaring. Een enorme vlakte, één en al horizon onder een lucht die zo laag hangt dat je voortdurend de neiging voelt om je te bukken. Nederigheid is op zijn plaats in dit Nederland van Nederland. Een lange trail door bergen en bossen zet je als mens op zijn plaats, maar deze uitgestrekte monotonie overweldigt op een onvergelijkbare wijze. Je loopt, maar er komt geen eind aan, er is geen eind. Een nieuw land waarvan de golven van de Zuiderzee de enige historie zijn.

Maar in het voorjaar wordt deze zeebodem omgetoverd in een kleurig palet. Wit, oranje, vuurrood, paars, geel. Tulpen. Veld na veld, net zo eindeloos als dit land eindeloos is. Letterlijk een zee van bloemen. Toegegeven, eind april is dit fenomeen al over zijn hoogtepunt heen, veel tulpen zijn dan al gekopt. Maar er waren er nog genoeg over. Speciaal voor deze gelegenheid heeft men een ‘Tulpenroute Dronten’ gemarkeerd. Delen daarvan heb ik al hardlopend en fotograferend gevolgd en dat was zeker de moeite waard. Veel velden kun je betreden en, neergehurkt tussen de banen met bloemen, jezelf een schipbreukeling wanen op een vlot in een oceaan van geur en kleur.
Het was tamelijk bewolkt en fris, maar af en toe scheurden de wolken en trok er een bundel van licht over de velden die hen deed opgloeien alsof ze brandden in een geheimzinnig vuur.


Op een tocht als deze mag ook een blik op de voormalige Zuiderzee niet ontbreken en daarom heb ik op de terugweg naar Lelystad de IJsselmeerdijk gevolgd. De door de noordwesten wind opgezweepte golven spatten uiteen op de basaltblokken en door een gordijn van opstuivend water was in de verte Urk te zien. Alles is hier ver.


Een verrassend mooie loop was het, met zware benen. Die waren nog moe van de onlangs gelopen reeks wedstrijden. Regelmatig kregen ze echter rust als ik weer eens stopte om een foto te maken of een tulpenveld te betreden. Want op een dag als deze ben ik net zozeer toerist als hardloper.

Tulpenroute Oostelijk Flevoland
28 april 2017
45,5 km
5u:15m netto
Route
Foto album

Trainingsmarathon van Enkhuizen naar Hoorn

Enkhuizen

Met ‘trainingsmarathon’ bedoel ik niet dat het gaat om een training voor een specifieke marathon, maar dat het een trainingsloop is met de lengte van ongeveer een marathon. Misschien is ‘toeristische loop’ een beter woord. Want ik neem er de tijd voor om om me heen te kijken en foto’s te maken en meestal houd ik halverwege een ‘ruime’ koffiepauze van een kwartier. De netto looptijd is daardoor een stuk korter dan de bruto tijd.
Aan de andere kant vormen dit soort loopjes wel degelijk een goede voorbereiding voor een ‘echte’ marathon. Dus heb ik me een dag na dit Noord-Hollandse avontuur maar meteen ingeschreven voor de marathon van Leiden.

Vuurtoren bij Oude Ven

Het was mooi weer vandaag. Een strakblauwe hemel en een frisse noordoosten bries. De lente is duidelijk begonnen en dat was niet alleen te merken aan de vele narcissen en krokussen maar ook aan de talloze motorrijders die de bochtige IJsselmeerdijken kennelijk erg aantrekkelijk vonden om hun stuurkunsten bij hoge snelheid en met een hoop lawaai te beproeven. Ieder zijn hobby, maar het is erg verstorend voor de rust in dit prachtige natuurgebied. Continue reading “Trainingsmarathon van Enkhuizen naar Hoorn”

Binnen de 3 uur!

Uitzichtheuvel met klimmuur in januari 2017

Voor het eerst in 10 jaar heb ik weer eens een officiële 30-km wedstrijd gelopen. De Spaarnwoudeloop, bestaande uit 3 rondjes van 10 kilometer in het recreatiegebied Spaarnwoude, met in elke ronde een klimmetje naar de Uitzichtheuvel. Althans, zo had de organisatie het bedacht. Maar door een misverstand waren we na 5 km weer terug bij de start. Dat was op zich OK. De route heeft namelijk de vorm van een acht, bestaande uit twee lussen van elk 5 kilometer. Door een misverstand (verkeerd geplaatst lint, foutief gegeven aanwijzing?) ging echter niemand de tweede lus in, maar opnieuw de eerste. De organisatie heeft dat opgelost door ons twee hele ronden van 10 km en twee van 5 te laten lopen. Wel jammer, want daardoor gingen we maar twee keer over de Uitzichtheuvel, toch wel het mooiste en meest uitdagende deel van het parcours.
Het doel van deze wedstrijd was om mijn snelheid te testen. Door al die ultra’s en ‘long slow distance’ trainingen (‘toeristische loopjes’) vroeg ik me af of ik zo’n 30 km nog wel binnen de 3 uur zou kunnen lopen. Met die heuvel er in en de harde wind (ZW 6á 7) was dat nog behoorlijk twijfelachtig. Na een regenachtige en langzame (drie plasstops) eerste vijf kilometer kwam ik goed op gang en begon ik steeds meer op mijn loopstijl te letten: eerst de knie naar voren gooien, voldoende kniehef en paslengte. Naar mijn gevoel werd mijn tempo inderdaad hoger en bij de doorkomst op 25 kilometer stond de klok op 2 uur 17 minuten! In de laatste 5 kilometer kon ik het tempo (met enige moeite) vasthouden en zodoende finishte ik in 2 uur 44 minuten. Missie meer dan geslaagd! Het is ook nog een leeftijds-PR (60 plus) op deze afstand. In 2005 liep ik hier 2:22:53 en in 2007 2:20:22.
Zoon Edward liep een P.R. van 57 minuten op zijn 10 kilometer, een mooie prestatie na weinig getraind te hebben als gevolg van een blessure.

Spaarnwoudeloop 2017
30 km
2:44:15
Overall 51 van 72
M60 3 van 4

Duurloop Leiden-Katwijk-Noordwijk-IJmuiden

Bij Katwijk aan Zee

De derde lange duurloop van dit jaar was er een strand-en duinloop met de wind mee. Vanaf NS station Leiden ben ik eerst naar Katwijk gelopen om ter hoogte van de Soefi-tempel aan de zuidkant van het kustdorp in de duinen te arriveren. Na een kilometer of 3 over grindpaden volgde het eerste strandgedeelte van ongeveer 2 kilometer  langs de boulevard van Katwijk. De grijze luchten braken open en zowaar was er een knipoogje van de zon. Op het strand was het ondanks de harde zuidwestenwind die erg koud aanvoelde toch nog behoorlijk druk. Zal wel iets te maken hebben met de Krokusvakantie.
Na de buitensluis van het Uitwateringskanaal betrad ik de werkelijk schitterende Coepelduinen tussen Katwijk en Noordwijk.
Een vrijwel onbetreden gebied met overweldigend mooie stuifduinen en natuurlijke zandsculpturen. Vandaag extra indrukwekkend door het wolkende en kolkende opstuiven van het zand. Duizend kronkelende slangen. Continue reading “Duurloop Leiden-Katwijk-Noordwijk-IJmuiden”

Duurloop Marken

Het Paard van Marken

Het blijft me verbazen hoe mooi ontdekkingstochten in eigen land, niet eens zo ver van huis, kunnen zijn.
In de reeks voorbereidingen op de Brocken Challenge heb ik vandaag een mooie route gelopen vanaf NS station Diemen via de IJsselmeerdijken naar Marken. Dat voormalige eiland, dat overigens nog niets van zijn karakter als eiland heeft verloren, heb ik volledige rondgelopen. Langs de hele omtrek ervan, zo’n 10 kilometer, loopt een smal en oneffen klinkerpad dat naar alle kanten een schitterend uitzicht bood op de met ijsrestanten bedekte watervlakte.

Continue reading “Duurloop Marken”