Zomer!

Het is na het koele voorjaar nu eindelijk fraai zomerweer geworden in Nederland. Droog hogedrukweer met heel veel zon en temperaturen van rond de 25 graden. UV-factor 7 dus insmeren is geboden. Hardlopend in de duinen kan het dan behoorlijk warm aanvoelen, dus op dagen als deze ga ik bij voorkeur in de ochtend lopen, dat is een stuk aangenamer. Deze foto’s zijn gemaakt in Duin en Kruidberg, bij de Olmenberg (Olmenpad).

140 maal 300 plus

In de laatste week van mei kreeg ik last van een vervelend griepachtig virusje (nee, geen Corona!). Lichte verhoging en ongelooflijk lusteloos en moe. Het begon op eerste Pinksterdag, toen we in Noord-Brabant waren. De geplande loop in de omgeving van Overloon heb ik toen nog wel volbracht, maar dat kostte al heel wat moeite (zie vorige bericht). De dag erna, weer in Haarlem, was het mis en heb ik vooral in bed gelegen. Op dinsdag had ik ’s ochtends 37,8 en dat wat reden om toch maar een Coronatest te laten doen (met negatief resultaat). Op woensdag was de verhoging weg maar de vermoeidheid niet. Toch heb ik die dag alweer een loopje van 17 km gedaan, hoewel dat afkeurende reacties bij mijn vrouw opriep. Maar ja, die 140e 300-plus maand lonkte… Donderdag weer rust genomen en gelukkig had de (te vroege) inspanning op woensdag geen nadelige gevolgen. Zo kom ik op vrijdag t/m zondag de resterende 50 km volmaken in drie loopjes (18, 22 en 10 km).

En nu is mei 2021 met 301 km dus de 140e maand waarin ik een totaal van 300 km of hoger heb gelopen. De eerste 3 maanden vielen in 2006. De rest tussen 2009 en 2021, met in die periode 9 jaren waarin het elke maand raak was. Daarvan waren er 53 maanden met 350-plus, 11 met 400-plus en 1 met 450-plus. Het totaal aantal kilometers over deze 140 maanden is circa 45500.

Zo, dat waren wel weer genoeg cijfertjes!

Saillant detail: vorig jaar op 30 mei liep ik een ernstige blessure aan mijn rechter achillespees op waarvan ik vier maanden last heb gehad. Ik moest daar nog aan terugdenken toen ik gisteren vrijwel dezelfde route liep als waarop het een jaar geleden gebeurde. Ook nu zal ik weer op de grens van mijn reserves na dat virus doorgemaakt te hebben. Laat ik nu maar even wat meer rust inplannen. Verstandig zal ik wel nooit helemaal worden!

Langs de Loobeek

De Loobeek

Omdat we met Pinksteren in Vierlingsbeek (in de gemeente Boxmeer, Noord-Brabant) verbleven was dat een mooie gelegenheid om de Kasteeltuinen in Arcen te bezoeken. Het weer was niet al te best, koel en regenachtig, maar de prachtig aangelegde thema-tuinen deden dat ongemak snel vergeten. De volgende dag in de ochtend hebben we te voet Venray verkend, met o.a. een wandeltocht door het Odapark om daar de natuur en de kunstwerken te bewonderen. Het weer was deze dag iets beter, droog met af en toe opklaringen waar wel een krachtige en koude westenwind. Sinds begin april liggen de temperaturen meerdere graden onder het langjarig gemiddelde. Een zo koude april en mei samen is al bijna 50 jaar niet voorgekomen.

Maar goed, in de middag had ik een hardlooproute uitgezet in de Vredepeel, het grensgebied tussen Noord-Brabant en Limburg. Dit gebied was vroeger grotendeels bedekt met heide, maar hele stukken zijn ontgonnen voor grootschalige landbouw. Dat zijn niet de mooiste delen van de route. Hier bevinden zich ook talrijke megastallen voor de varkensteelt. Van verre komt de varkenslucht je al tegemoet, maar de enorme, op fabrieken lijkende loodsen zijn aan de buitenkant hermetisch afgesloten, zodat je de dieren die daar opgehokt zitten niet kunt zien. Ik kreeg er een onprettig gevoel bij.

Gelukkig liep de route ook door mooie natuurgebieden, zoals het Zwartwater. De heide die hier te vinden is is een overblijfsel van de Peel, die zich over maar liefst 50 kilometer uitstrekte. Nu is het amper 2 kilometer groot. De bossen die er staan zijn ruim 100 jaar geleden aangeplant. Hetzelfde geldt voor het Testrik. Ook dit is aangeplant als een zogenaamd ‘oogstbos’. Op de website van Visit Noord-Limburg staat hier het volgende over vermeld: “Het bos van de Testrik is ongeveer 100 jaar oud. Het werd met kruiwagen en schop aangelegd rond 1907 om de woeste gronden van de Peel nuttig te maken. Akkerbouw was niet mogelijk, daarvoor was de grond te arm. Daarom legde men ‘bos-akkers’ aan: lange, rechte rijen bomen van dezelfde soort, die eens in de zoveel jaar ‘geoogst’ werden. Tegenwoordig wordt het bos zo beheerd, dat ook dieren, planten en recreanten er graag komen: er mogen meer soorten groeien en het mag ruig door elkaar. Dit bos is 151 hectare groot”. Het rechthoekige patroon van kaarsrechte lanen is inderdaad opvallend. Verderop ligt het Loobeekdal. Dit is een natuurgebied met bloemrijke vochtige graslanden rond het weer meanderende beekje de Loobeek. Na herinrichting een paar jaar geleden is het beekje over ongeveer 3 kilometer te volgen over een grasachtig en zompig wandelpad dat begint bij een gerestaureerde watermolen en eindigt bij het plaatsje Merselo.

Ingang tot het Zwartwater

In Merselo was het na 17 kilometer tijd voor een kop Cappuccino waarna het via de Ballonzuilbossen terug ging naar het startpunt bij bungalowpark ‘de Helderse Duinen’ bij Overloon. De Ballonzuilbossen zijn genoemd naar het oudste luchtvaartmonument van Nederland, de Ballonzuil die in 1896 is geplaatst. Deze is opgericht ter gelegenheid van de landing van een Franse Luchtballon die in 1871 was opgestegen uit een omsingeld Parijs. Gezien de kaarsrechte paden zijn ook deze bossen kunstmatig aangelegd.

Al met al een afwisselende en best wel inspannende tocht van bijna 24 kilometer waar ik in totaal  zo’n 3 uur voor heb uitgetrokken. De indruk die overblijft is toch wel die van een landschap dat door het ingrijpen van de mens zijn oorspronkelijke ruigheid en uitgestrektheid helaas grotendeels is kwijtgeraakt. Maar waar is dat niet zo in Nederland?

De watermolen aan de Loobeek bij Weverslo

Normaal gesproken draai ik mijn hand niet om voor een dergelijke afstand, maar dit keer was ik behoorlijk uitgeput. Bij menig rustbankje heb ik even halt moeten houden om weer op kracht te komen. Ik vermoed dat al het gewandel van de voorafgaande dag en ochtend daar wel debet aan is. Bovendien heb ik er een verkoudheidje aan over gehouden.

Naschrift 25 mei: Inmiddels heb ik verhoging en klachten die aanleiding waren om vandaag een Corona-test te laten afnemen. Wat het ook is, dat verklaart wel waarom ik zo moe was tijdens en na de loop.

Rondje Vredepeel
23 mei 2021
23,4 km 231 phm
Bruto tijd 2 u 50 min
Route

Trainingsmarathon nummer 3

Lageweg richting Egmond aan Zee

Zolang er nog geen marathons georganiseerd worden is het individueel lopen van die 42 kilometers altijd een optie. Deze derde trainingsmarathon van dit jaar voerde van Castricum via het Noord-Hollands Duinreservaat naar Bergen. Niet linea recta natuurlijk maar via allerlei omzwervingen zigzaggend door het duin. Pleisterplaatsen waren Egmond aan Zee en Bergen aan Zee. Vandaag waren voor het eerst weer de terrassen geopend dus dat kwam goed uit. Bovendien was het mooi weer met veel zon, een matige wind uit het noordoosten en een graadje of 12.

Het werd een pittige en ook bijzonder fraaie route. Dit gebied straalt een grotere ongereptheid en uitgestrektheid uit dan de duinen van Zuid-Kennemerland. Het is allemaal grootser en weidser.

Tussen Egmond aan Zee en Bergen aan Zee moest ik van de geplande route afwijken omdat die was afgesloten vanwege het broedseizoen. Daardoor moest ik weer helemaal omlopen via Egmond aan den Hoef. Door een navigatiefoutje kwam ik toen op het fietspad langs de autoweg naar Bergen (Herenweg) terecht en moest ik dat ruim drie kilometer volgen om weer terug de duinen in te kunnen. Het voordeel daarvan was echter dat ik mooi zicht had op de prachtig in bloei staande bollenvelden.

Bollenvelden aan de oostrand van de duinen

Vanwege de extra kilometers die ik door al die omwegen had gemaakt ben ik na Bergen aan Zee niet helemaal doorgelopen naar Schoorl. In plaats daarvan heb ik een aantal ‘random’ omzwervingen gemaakt op de grens van het Noord-Hollands duinreservaat en de Schoorlse Duinen. In dat gebied is er veel heide die nu natuurlijk nog niet in bloei stond.

Na zo’n 15 kilometer liep het niet meer zo lekker. Ik kreeg steeds zwaardere benen, het leek wel een hongerklop. De banaan die ik bij me had moest er aan geloven maar hielp niet veel. Het was ook best wel warm in het mulle zand dat daar overvloedig aanwezig was. Pas na een flink stuk appelgebak in Bergen aan Zee ging het weer beter en kwam de kracht in de benen weer terug. In Bergen, waar ik na ruim 43 kilometer precies op de afgesproken tijd finishte,  stond mijn vrouw (die daar nu werkt) met de auto zodat we na wederom een terrasje gepikte te hebben samen terug konden tijden.

Ik kan terugblikken op een geslaagde training die wel wat zwaarder bleek te zijn dan ik ingeschat had! Gelukkig heeft de Achilles zich er goed doorheen geslagen.

Noord-Hollands Duinreservaat

28 april 2021
Trainingsmarathon Castricum-Bergen via het NHDR
43,5 km
5u40min netto
Route

Neus aan neus met een wisent!

Een wisent van wel héél dichtbij…

Een wel heel bijzondere ontmoeting vandaag en niet helemaal zonder risico. Want daar stond ik ineens oog in oog (of moet ik zeggen neus aan neus) met een wisent! En dat is toch wel een wat woester wezen dan die tamme Schotse Hooglanders…

Hoe kwam dat zo? Natuurlijk ben ik niet gaan hardlopen door het wisentenreservaat zelf, want daar is alleen wandelen toegestaan. Maar ik loop regelmatig een rondje door Middenduin en daar heb je bij het Meertje van Burdet een uitzichtpunt aan de oostzijde van het afgeschermde gebied. Daar was niets te zien, alleen maar heel veel mensen met spelende kinderen. Ik zag echter dat er vanaf het begin van het paadje naar het uitzichtpunt een trail liep die de grens van het wisentengebied over zo’n 500 meter volgde, in de richting van de spoorbaan Haarlem-Zandvoort. En omdat ik van trailtjes hou ben ik daar maar eens langs gaan lopen. En wat denk je? Na nog geen 100 meter sta ik plotseling tegenover een hele kudde van zes of zeven wisenten! Ze waren rustig aan het grazen en helemaal niet schuw. Er waren dan ook geen kalfjes aanwezig. Wel meende ik een stier te ontwaren. Al grazend kwam één exemplaar recht mijn kant op wat bovenstaande foto opleverde. Het ziet er nogal dreigend uit, maar tussen mij en die grote gehoornde kop liep nog wel een afrastering met schrikdraad. Hoewel die er zo kwetsbaar uitzag dat het dier er gemakkelijk dwars doorheen had kunnen stormen… Gelukkig bleek hij meer geïnteresseerd te zijn in het malse gras dan in een hardloper met een mobieltje! Het was in elk geval een unieke en indrukwekkende confrontatie.

Wisenten foto-album (inclusief video)

Aprilkoelte

Hagelbuien boven de duinen

April 2021 is een koele maand. Tot nu toe, en we zitten al op twee derde, gemiddeld ruim 3 graden onder de normaal. Dat mag in deze klimatologische periode best wel bijzonder genoemd worden. Al weken lang blaast de wind uit het noorden en voert lucht aan die afkomstig is uit de poolstreken. Als gevolg daarvan is het al een paar keer wit geweest door sneeuw en hagel. Het komt bijna elke nacht tot vorst. Maar deze lucht is ook glashelder en dat levert mooie vergezichten op met prachtige kleurcontrasten.

En ondanks dat de natuur een paar weken achter loopt beginnen de bloesemknoppen nu toch voorzichtig open te springen en staan bij de Zilk de eerste bollenvelden in bloei.

Ja, en er kan weer ingeschreven worden voor marathons in het najaar. De versoepelingskalender van de overheid staat, mede door het snel toenemend aantal vaccinaties, vanaf de zomer weer evenementen toe. Hoewel nog steeds onder voorbehoud grijpen diverse organisaties deze kans aan om de inschrijvingen weer open te zetten. Doldriest als ik ben heb ik me meteen ingeschreven voor de Ronde Venen marathon in november in Amstelveen en… de Brocken Marathon in oktober in Duitsland.

Tulpen bij de Zilk

In één week van de Sahara naar de Arctic

31 maart 2021: Marathon des Sables?

Nee, de kop van dit bericht duidt niet op een nieuwe uitdaging voor de wat snellere ultraloper. Je kunt er bovendien gewoon voor in Nederland blijven. Erg handig in deze Corona-tijd. De uitdaging is mij gelukt, dus je hoeft er ook niet snel voor te zijn.

Op woensdag 31 maart liep ik namelijk door het warme zand bij ruim 25 graden en een stevige zuidenwind. Een week later, op woensdag 7 april liep ik alweer dik ingepakt door sneeuw en hagel recht tegen een harde noordenwind in die arctische lucht vanaf de noordpool in mijn gezicht blies. Temperatuur 2 graden, voor het gevoel ruim onder nul.

De arctische kou-inval op de weerkaart

Niets bijzonders. Want dit is gewoon april in Nederland. April doet wat hij wil. Halverwege deze periode, op eerste Paasdag 4 april, heb ik trouwens mijn 67e verjaardag gevierd. Bij een gemiddelde temperatuur natuurlijk.

7 april 2021: Stormachtige koude noordenwind met hagelbuien in IJmuiden

Hunebed high

Hunebed D21, Bronneger

Afgelopen weekend hebben we weer doorgebracht in Drouwenerzand, midden op de Hondsrug. Rustig in het bos, hoewel je in de verte het verkeer over de Hunebed Highway, de N34 voorbij kunt horen razen. Het was een echt maartweekend, met op zaterdag mooie wolkenluchten, een frisse wind en enkele hagelbuien. Zondag was het een groot deel van de dag bewolkt en regenachtig, maar wel wat hogere temperaturen. Prima weer om de Hunebedden in de omgeving hardlopend een bezoek te brengen.

Zaterdag een route aan de oostkant van de N34. Eerst een lus over de mooie heide van het Drouwenerzand, gevolgd door een bezoek aan de D23 en D24 bij Bronneger en natuurlijk de daar vlakbij zo romantisch gelegen D21 met de D22, het kleinste hunebed van Drenthe.

Hunebed D26, Drouwenerveld

Zondag was dan de westzijde van de N34 aan de beurt met eerst vlak bij bungalowpark het Drouwenerzand waar we verbleven de  D19 en D20  en daarna de fraaie D26 in het Drouwenerveld aan de rand van de Staatsbossen. Hier werd ik nog aangesproken door een andere hardloper die mij wilde overhalen om samen met hem een ‘Hunebed-challenge’ te organiseren. Toen ik zei dat daar wel wat praktische bezwaren aan zouden kleven omdat ik in Haarlem woonde liet hij dit nogal spontane plan weer varen. Wat mij betreft zijn die 10 Brocken-challenges wel genoeg geweest en heb ik geen behoefte aan ook nog een Hunebed-challenge. Ik kom daar liever niet in georganiseerd verband, maar alleen. Op die manier kom je toch het meest onder de indruk van deze mysterieuze plekken en is de kans dat je het ‘Hunebed-high’ beleeft het grootst.

Trainingslopen in Drenthe, omgeving Drouwen:
27 maart 13km. Route
28 maart 12 km. Route

Tweede marathon

Waterleidingduinen ten zuiden van het infiltratiegebied

Het was wel even wikken en wegen. Zou ik wel of niet? Van Haarlem naar Katwijk lopen was het plan. Maar toen de datum naderde kwam ook de twijfel. Toch maar iets korter? Zou de hiel die de laatste tijd weer een beetje gevoelig was het wel houden? Was het niet te veel na die 25 km van woensdag? En het zou fris en bewolkt worden. Uiteindelijk bleken het allemaal smoesjes te zijn, want het onverwachte zaterdagochtendzonnetje was voldoende om me toch maar te doen vertrekken. Hoewel ik voor de zekerheid toch ook maar een verkorte 30 km route op mijn Garmin had gezet…

Nou, het ging prima. Best wel een zware route via het Rozenwaterveld en de Pollenberg in de Waterleidingduinen. Daarna werd het terrein wel vlakker terwijl ik langs de infiltratiekanalen zuidwestwaarts ging. De wind, waarvan gezegd was dat die naar het NW zou draaien bleef echter tegenstaan en het was behoorlijk fris bij een temperatuur 6 graden. Gaandeweg begon de lucht te betrekken. Een extra laagje kleding bleek geen overbodige luxe. Vóór Langevelderslag volgden nog een paar pittige kilometers door mul zand en moerasachtige duinvalleien. Dit was echt off-the-road trailwerk, en hier kwam ik niemand meer tegen. Ja, die oerervaring weer.

Bij aankomst in Langevelderslag (22 km) voelde ik me behoorlijk versleten en kwam toch de gedachte aan dat 30 km alternatief terug naar station Hillegom weer op. Maar de cappuccino deed me goed en toen ik zag dat het pas 1330 was en ik ‘nog maar’ 20 km te gaan had ben ik verder gegaan richting Noordwijk. In dat deel zat een stukje strand om de golfbaan te omzeilen en een paar lastige klimmetjes. Toch kwam ik fit, zij het een beetje koud, aan in Noordwijk aan Zee (30 km). Daar weer brandstof ingenomen in de vorm van een warme choco met slagroom. Naar Katwijk is het dan, achter de niet toegankelijke Coepelduynen langs, nog maar zo’n 6 kilometer met vlak voor Katwijk nog een mooi uitzichtspunt. Om de 42 km (het werden er uiteindelijk ruim 43) vol te maken moest ik toen nog een lus door Berkheide maken met een beklimming van het 37 m hoge Vlaggeduin. Hier was het erg druk met ‘corona-wandelaars’ die me niet altijd even vriendelijk toespraken als ik in hun ogen ‘te dichtbij’ kwam. Inmiddels was het gaan motregenen en was ik echt toe aan de mijzelf in het vooruitzicht gestelde ‘beloning’ in de vorm van een broodje kroket met alweer een cappuccino. Daarna met bus en trein weer terug naar Haarlem.

Finish bij de Andreaskerk in Katwijk aan Zee

Haarlem-Katwijk
43 km
262 phm
5u30min netto

Route

Verrassingen

Vandaag is het geloof ik al de vijfde dag op rij dat de temperatuur boven de 15 graden is uitgekomen. Vanmiddag was het hier in de duinen bij Haarlem zelfs ruim 18 graden! In februari al in een enkel shirtje lopen, ik kan me niet herinneren dat ik dat eerder heb gedaan.

Vanmiddag overkwam me tijdens de duintraining een verrassing. Door halverwege de ‘Koningsweg’, de meest noordelijke route door Duin en Kruidberg naar de kust, even de ‘bush’ in te lopen en een duintop te beklimmen ontvouwde zich een mij onbekend, schitterend uitzicht op het Cremermeer. Vanaf de zuidkant had ik het al vaker zien liggen, maar nog nooit vanuit het noorden. Hoe vaak ben ik hier niet langs gelopen zonder te weten wat er achter die duinenrij lag?

Het Cremermeer, gezien vanuit het noorden.

En tweede verrassing deed zich voor bij Kattendel. Het grondwater staat daar aan het eind van de winter altijd hoog waardoor het fietspad richting de strandopgang wel vaker overstroomd wordt, maar zo hoog als het water nu stond had ik nog niet eerder meegemaakt. Dat kwam natuurlijk door de enorme hoeveelheden smeltwater doordat het pak sneeuw van 20 centimeter in een paar dagen tijd weggesmolten was. Gelukkig had de beheerder er een paar stepstones neergelegd, want anders waren het wel heel natte voeten geworden!

Tijdelijke stepstones bij Kattendel
Ja, dit is februari! (Bij het Duinmeer)