Schipper mag ik overvaren?

Ja of nee?
Nou nee dus. Toen de dienstklopper op het pontje over het Noord-Hollands kanaal bij Landsmeer constateerde dat ik het symbolische bedrag van 25 (vijfentwintig)  cent niet bij mij had maakte hij met pont en al halverwege het kanaal rechtsomkeert teneinde mij weer op de steiger te dumpen. Daarbij liet deze zoetwaterkapitein niet de kans voorbijgaan om ook nog eens de slagboom bijna op mijn hoofd te laten neerkomen.
Het Noord-Hollands kanaal vormt voor iemand zonder contant geld op zak een onneembare barrière omdat je afhankelijk bent van kleine pontjes zonder pinautomaat.  Waarom kunnen die pontveren niet gewoon gratis zijn zoals ook de veren over het Noordzeekanaal en het IJ? Hebben de lokale overheden daar geen subsidie voor over? Holland echt op zijn smalst.

Enfin, de beoogde duurloop Haarlem-Marken werd Haarlem-Purmerend. Omdat ik dus het kanaal niet over kwam had ik geen andere keus dan een dikke 8 kilometer langs het kanaal te lopen tot aan Purmerend. Van daar uit kon ik dan wel alsnog richting Monnickendam lopen maar na meer dan 40 kilometer had ik daar geen zin meer in. En het ging nog stormen en regenen ook.
Later in het jaar doe ik het nog wel eens over, met contant geld op zak. Tenzij die Jack Sparrow me weer herkent natuurlijk.
Al met al is de eerste marathonafstand van 2018 een feit. En het ging heel gemakkelijk. De pijnlijke linkerknie hield zijn mond en ook de spastische darmen hielden het na een paar oprispingen voor gezien.
Misschien was het wel een voorteken dat mij trouwe wilgenboom-vriend bij Spaarndam de afgelopen storm niet overleefd heeft. Snif.

Hij is gesneuveld…

Haarlem-Zaandam-Landsmeer-Purmerend
43,8 km
ca. 5u15m netto
Af en toe zon, aantrekkende ZW-wind en in de laatste km’s wat regen.
Route

Vlewosche Weg revisited

De Vlewosche Weg ligt er nat bij

De Vlewosche Weg door het Noordhollands Duinreservaat is een van de mooiste natuurpaden die ik in de omgeving ken. Dit pad volgt de kust tussen Egmond aan Zee en Castricum aan Zee en loopt geheel door een lage duinvallei. Aan weerskanten strekken zich rijen hogere duinen uit die door een merkwaardig perspectief veel hoger lijken dan ze in werkelijkheid zijn. Waarschijnlijk omdat je hun afstand tot jouw positie veel te groot inschat lijken het ware heuvelketens van honderden meters hoog. Kleine struikjes op hun toppen lijken grote bomen en wanneer daartussen ineens een menselijke gestalte in beeld komt (wat zelden gebeurt, meestal is het een wild paard of een Schotse Hooglander) lijkt het in eerste instantie wel een reus. Zo’n vertekend perspectief treedt vaak op in de duinen en ik weet niet precies hoe dat komt. Misschien omdat de vormen van de duinen zo op die van echte bergen lijken.
Zoals vaak in natte winters was het pad erg drassig en soms waren de plassen door de hoge grondwaterstand veranderd in complete meertjes. Het alternatief was dan om er dwars doorheen te gaan of er in een wijde (en vaak toch nog zompige) boog omheen te trekken.

Strandafgang bij Castricum aan Zee

Vandaag was deze schitterende omgeving, die mij altijd weer doet denken aan de moerassige Moors in Yorkshire, onderdeel van een omloop van ongeveer 27 kilometer, de eerste wat langere trainingsloop van dit jaar. Het ging me vrij gemakkelijk af, ondanks het lichte virus dat mij al de hele week plaagt. Niettegenstaande de aanvankelijke twijfel ben ik blij dat ik toch gegaan ben, want met de Brocken Challenge over minder dan vier weken in het vooruitzicht moet ik de afstandstraining er wel in houden. Het lopen komt wat moeizamer op gang dan vorig jaar, maar dit soort tochten helpt goed om de motivatie weer terug te vinden.

13 januari 2018
Castricum-Egmond aan Zee v.v.
28 km, 334 phm
NO-3, 4C, droog, nevelig
Route

Van Serooskerke langs de kust van Walcheren naar Vlissingen

‘Traditioneel’ heb ik dit jaar weer afgesloten met een ‘rondje Walcheren’. Deze keer niet de volle 45 kilometer, maar een iets kortere versie van 38 kilometer die startte in Serooskerke. Vandaar over landweggetjes naar Oostkapelle en door de duinen naar Domburg. Gelukkig brak de bewolking een beetje zodat ik ter hoogte van Zoutelande, op het mooiste deel van de route, weer een dramatische zonsondergang kon bewonderen vanaf, jawel, het hoogste duin van Nederland. Meteen daarna kwam er een donkere wolkenmassa vanuit het westen opzetten en trok de wind, die naar het noorden was gedraaid, plotseling fel aan. Het laatste deel van de tocht tot aan Vlissingen begon het steeds harder te regenen en met harde windstoten bij een temperatuur van amper 4 graden was het donkere laatste stuk nog een hele uitdaging. Maar daar doen we het voor, toch?

Kust bij Domburg

 

Dijk en lage licht bij Westkapelle

 

Hoge licht van Westkapelle

 

Zonsondergang bij opkomende regen. Zicht vanaf het duin bij Zoutelande.

27-dec-2017
Serooskerke-Oostkapelle-Domburg-Westkapelle-Zoutelande-Vlissingen
38 km
307 phm

4u40m netto
4C, ZW3-N6, chill -1C
droog, later regen
Route

Sneeuwprut en ijzige plassen

Nog een toegift op het ‘sneeuwwintertje’ van december 2017!
Hoewel het flink dooide bij een zuidenwind en een temperatuur van plus zes graden was het in de duinen nog volop winter. Veel paden en lager gelegen delen waren echter veranderd in zachte prut die ronddreef in ijskoude decimeters-diepe waterpoelen. De voeten hadden het daardoor zwaar te verduren en glad was het ook nog! Dus voor de zekerheid toch nog maar een keer de Yaktrax aangetrokken. Voorlopig is het weer gedaan met de sneeuw, want de traditionele zachte kerstdepressie is weer in aantocht. De wind trekt aan en ik was nog niet thuis of het begon te kletteren van de regen.
Maar het tochtje van vandaag heeft weer een paar mooie plaatjes opgeleverd.
Minder goed is al dat lopen over die gladde en oneffen ondergrond voor de gekneusde rib. Nadat het een paar dagen wat beter was gegaan begint die helaas weer op te spelen.

De schaapskudde heeft een winterstop. Ze genieten op de voederplaats van een portie verse hooi.
De situatie ter hoogte van Klein Olmen
Aanloop naar de Hazenberg via de Stroweg
Het pad door de Kleine Tobbe was bedekt met poelen ijskoud smeltwater
Het winterse avondlicht dat het lopen in december zo mooi maakt

Trainingsloop Nationaal Park Zuid-Kennemerland
13 december 2017
22 km, ca. 300 phm

Rondje Spinnekoppenvlak

Net als gisteren trok er vandaag opnieuw een forse sneeuwdepressie over Nederland. In verband met de maandag en de verwachtte 10 tot 15 centimeter verse sneeuw was er door het KNMI een ‘code rood’ uitgegeven. Reden genoeg om vandaag van huis uit te werken. Daardoor was er aan het eind van de middag, tijdens de vroeg invallende duisternis, nog net tijd om een rondje door het duingebied van het NPZK te maken.
Ik trof het niet, want juist toen, tussen 4 en 5 uur ’s middags, was de intensiteit van de sneeuwval het hoogst. Foto’s maken was lastig door de sneeuw die in mijn gezicht en op het mobieltje werd geblazen. Vandaar de matige kwaliteit van de foto’s. Lopen was ook niet gemakkelijk, want binnen een half uur tijd was elk spoor van waar de paden liepen verdwenen. De met sneeuw beslagen bril hielp daarbij ook niet echt, dus die heb ik maar afgezet. Het werd uiteindelijk anderhalf uur knarsen en ploeteren door 10 á 15 cm zachte sneeuw. Bovenop de Starreberg werd ik zowaar bevangen door het ‘Brocken-gevoel’. Wauw.

Sneeuwstorm op het Spinnekoppenvlak
Op de Starreberg moest ik aan de Brocken denken
Het werd snel donker onder de door de sneeuwlast neergebogen takken

11 december 2017
Rondje Spinnekoppenvlak
Nationaal Park Zuid Kennemerland
14,5 km
Intensieve sneeuwval
0C, chill-6, NO4-5

Stompetoren in de sneeuw

Tijdens de eerste serieuze sneeuwval van deze winter mocht een trainingsloopje natuurlijk niet ontbreken. Bovendien is het zondag, dus sneeuwkettingen aan en de deur uit. Koud was het wel, de krachtige wind bracht de gevoelstemperatuur omlaag tot -6. En als je er dan ook nog eens pal tegenin loopt, met de sneeuwjacht vol in je gezicht, dan is dat toch weer even wennen. Probleem was met name het zicht: de brilleglazen sloegen voortdurend dicht. Maar zonder bril was ook niet fijn met die stekende sneeuwvlokjes die de ogen troffen.

Maar lopen in de sneeuw is een feest en het leverde weer een paar mooie plaatjes op van Stompetoren (Spaarnwoude) in de sneeuw.

Trainingsloop Spaanwoude
10 december 2017
12 km
0C (chiil -6C) wind O5

Vakantie in Nederland

    In het kader van een korte vakantie in Nederland heb ik op twee heel verschillende plaatsen een leuk rondje gelopen.

Vuurvogelronde op 23 én 24 september
Dit is een gemarkeerde route van 10 kilometer rondom de Rietplas ten zuiden van Emmen, waar ik verbleef in Parc Center Sandur. Leuk en afwisselend parcours met flinke stukken trail en een aantal heel smalle, gladde en griezelige houten loopbruggetjes over het water.  Route

Rondje Driebergen-Rijsenburg op 26 september
Een zelf-uitgezette ronde van 23 kilometer. Heen langs de Kromme Rijn en terug over de Utrechtse Heuvelrug met een beklimming van de Maarnse Berg. Inclusief echte schaapskudde in het prachtige natuurgebied Bornia.  Route

Pontjesroute Noord-Holland

Vandaag had ik een vrije dag en met het ook op de ultra’s van dit najaar had ik me voorgenomen om weer eens een wat langere duurloop te doen. Dat werd opnieuw een route door Noord-Holland en wel (een aangepaste versie van) de zogenaamde ‘pontjesroute’. Die heet zo omdat er een aantal keer met kleine pontjes moet worden overgestoken. Ik ben gestart in Uitgeest en heb vervolgens een grote ronde linksom het Uitgeester- en Alkmaardermeer gelopen met een uitstapje naar de Rijp en Graft in de Schermer. Na anderhalve kilometer bedacht ik me dat ik vergeten was om uit te checken zodat het me beter leek om weer terug te keren naar het station. Zo kwam er dus 3 kilometer extra bij. Het eerste pontje was  het Molletjesveer bij West-Knollendam. Op de website staat: ‘Pontje Molletjesveer is een zelfbedieningspontje dat (langzaam) voortbeweegt met een groot wiel waarmee je het pontje mee langs een ketting trekt. Dat is doorgaans flink werken.’ Nou, dat heb ik geweten. Samen met een andere (fiets-)passagier hebben we ons letterlijk een slag in de rondte gedraaid en ik was bekaf toen we de overzijde bereikt hadden. Energie die ik later op de route goed had kunnen gebruiken. Het tweede pontje was een stuk gemakkelijker. Het was de gemotoriseerde ‘Jan Hop’ bij Spijkerboor. Een echt mini-pontje waarmee de vriendelijke schipper je voor 80 cent (met fooi 1 euro) over vaart. Voordat ik de pont nam heb ik in ’t Heerenhuis een cappucino gedronken. Ik had toen zo’n 16 kilometer afgelegd maar het leken er veel meer. Een slecht teken.

Vandaar ging het naar het historische de Rijp en Graft. Noord-Hollandse glorie, maar het genot daarvan werd een beetje verzuurd doordat ik me toen al, na 20 kilometer moe en futloos begon te voelen. Bij Graft dacht ik serieus over om de lus door via Grootschermer maar over te slaan. Toch ben ik daar rechtsaf gegaan en dat was maar goed ook, want de route langs Noordeinde en Driehuizen (wat mooi is dat dorp!) was honderd procent de moeite waard. Vanaf Noordeinde ben ik dus inderdaad afgeslagen naar Driehuizen zodat ik Grootschermer rechts heb laten liggen. Daarmee compenseerde ik de 3 kilometer die ik in Uitgeest extra had gelopen. Na West-Grafdijk volgde er een saai en taai stuk langs de N244. Het fietspad lag achter de dijk waardoor er van het Alkmaardermeer niet zo veel te zien was.

Het derde pontje (dat wat groter was zodat het ook auto’s kon vervoeren) was dat over het Noord-Hollands kanaal bij Akersloot. In Akersloot, op zo’n 35 kilometer, ging het kaarsje helemaal uit en ben ik afwisselend joggend en wandelend uiteindelijk naar het station van Castricum gestrompeld over een best nog wel mooi gedeelte. Een bijzondere route van 42 kilometer, dat wel. Jammer dat het met de conditie toch wel tegenviel. Misschien had dat ook wel te maken met het weer: na vele weken was het eindelijk weer eens een graad of 20 en het voelde vochtig en benauwd aan.  Ook had ik de laatste 20 kilometer een vrij krachtige westenwind tegen.

Hoe dan ook, er zal nog heel wat moeten gebeuren wil die 100 kilometer Indian Summer Trail een succes worden. Begin oktober nog een test van 40 á 50 kilometer en dan weet ik of ik daar wel of niet ga starten.

Route

Westerstorm

Het lopen tijdens een zware storm is een aparte ervaring maar ook een enigszins riskante onderneming. Vandaag stond weercode Oranje uit voor de kustprovincies in verband met storm en zware tot zeer zware windstoten. Tussen ’s ochtends 9 en 10 uur was het weergeweld op zijn hevigst, met in IJmuiden op de pier windkracht 10 en een uitschieter van 126 km/uur.
En juist daar lag het doel van mijn onderneming. Van huis vertrokken om circa 11 uur liep ik via de Heerenduinen naar de Zuidpier (ca. 15 kilometer). De windkracht was nog steeds 8 á 9. In de bossen langs de duinrand was het ronduit gevaarlijk. Af en toe was het alsof er een straaljager door de bomen gierde en kraakte het aan alle kanten. Soms regende het afgebroken takken. Ik zorgde er wel voor dat ik me tijdens de zwaarste windvlagen niet aan de lijzijde van oude bomen bevond.

Hoe dichter ik bij zee kwam, hoe heftiger het werd. Langs de Heerenduinweg was het moeilijk vooruitkomen en in de Marina van IJmuiden krijste de wind in de tuigage van de daar liggende jachten. Ook het stuifzand dat vanaf het strand recht in mijn gezicht werd geblazen was niet bepaald prettig. Maar dat alles werd beloond met het fenomenale schouwspel van het woeste water en de over de pier heenslaande zeeën. De pier zelf was natuurlijk afgesloten,  maar vanaf het kleine havenhoofd was mooi te zien hoe twee grote zeeschepen ondanks het weer toch nog naar binnen en naar buiten konden varen. Mijn zeemanshart begon er sneller van te kloppen. Na daar een half uur in storm en regen te hebben gestaan ben ik teruggelopen naar IJmuiden-dorp om van daar uit comfortabel met de bus naar huis te gaan.

 

Heideloop in de Schoorlse Duinen

De heide bloeit weer in de Schoorlse Duinen! Voldoende reden om op deze winderige en koele zomerdag net als vorig jaar weer eens een uitdagende loop in dit prachtige gebied uit te stippelen. Deze keer heb ik de route rechtsom gelopen: van Alkmaar via Bergen noordwaarts tot in het duingebied onder Harger en langs de westrand van de dennenbossen bij Schoorl weer zuidwaarts terug naar Bergen.

Het Oude Hof in Bergen, bakermat van de ‘Bergense School’

Dat zijn zo’n 30 bijzonder pittige kilometers, vooral in het noordelijke deel, waar kilometer na kilometer het ene na het andere duintje over mulle zandpaadjes beklommen en afgedaald moet worden. Daarna volgen er aan de Schoorlse kant nog een paar stevige klimmetjes over met dichte dennenbossen bedekte duinen van enkele tientallen meters hoog. Voeg daarbij de forse  en vlagerige westenwind van 6 á 7 Beaufort en je hebt de ingrediënten voor een parcours dat er zijn mag.

En dat niet alleen vanwege de zwaarte, maar ook vanwege de adembenemende schoonheid van dit duin- en bosgebied. Onderstaande foto’s proberen daar een indruk van te geven.

Deze loop sluit een zomerse reeks af van 5 zaterdagse 30-plussers in successie, allemaal (deels) boven het Noordzeekanaal. Volgende week staat de Monnikentocht (43 km) gepland en daarna volgt de vakantie in Italië.

Route