Vandaag de woensdagtraining door het NPZK en Middenduin geheel gewandeld. 16 km in 2uur en 45minuten. Ging prima. Zo’n 50 minuten langer dan wanneer ik hardgelopen zou hebben. Af en toe moest ik de verleiding om toch weer hard te gaan lopen onderdrukken. Omdat de blessure nog steeds niet weg is zou dat echter niet verstandig zijn. Tijdens het wandelen heb ik er geen last van, maar in rust, vooral bij langdurig zitten of autorijden, blijft het gevoelig. Maar al met al is dit toch de meest veilige manier om de conditie op peil te houden, hoewel ik moet oppassen om niet ineens weer te veel kilometers te willen maken. Wandelend evenveel km per week maken als hardlopend is nu zeker niet aan de orde. Het is toch een andere discipline, weliswaar minder belastend dan hardlopen maar met name de afwikkeling van de voeten is anders. Na twee uur wandelen begon de rechter achilles een beetje te zeuren dus uitjijken! Al met al het ik de afgelopen 3 weken ruim 100 kilometer op tempo gewandeld.
Tandje lager
Het ziet er naar uit dat dit jaar een trendbreuk, een omslagpunt gaat worden. Het begon met de matige Amstelveen marathon in maart, waarvoor ik ruim vijf uur nodig had en waarbij ik veel moest wandelen. Toen de ‘mislukte’ 50 km in het Amsterdamse Bos, waar ik mede door een blessure niet verder dan 30 km kwam. Daarna was de animo om nog meer marathons te lopen enigszins verdwenen. Eind juni zou ik het nog een keer proberen bij de 6 uur van de Haarlemmermeer. Maar die ging niet door vanwege de extreme hitte. Niet alleen die hitte, waardoor het vrijwel ondoenlijk was om veel kilometers te maken, maar ook de vele blessures waren een spelbreker. Na de 30 km in het Amsterdamse Bos, waar ik met veel paracetamol door de pijn van een bursitis aan de rechter heup heen was gelopen, kon ik een week helemaal niet meer lopen. Vervolgens dus die hittegolf eind juni en daarna, in juli, een week vakantie waarin er nauwelijks gelopen is (mede weer door de enorme hitte daar in Frankrijk). Op 18 juni liep ik een aardige halve marathon in Diever, maar daarna sloeg het blessureleed weer toe in de vorm van een pijnlijke rechter bilspier. Gevolg van dit alles is dat ik in juni en juli veel minder kilometers heb gemaakt dan gewoonlijk per maand.
Op zich allemaal niet erg, ik loop tenminste nog, maar het heeft me wel aan het denken gezet. Dankzij de inzet van Arjan heb ik mijn (officiële) marathon/ultra geschiedenis kunnen overzetten naar 100MC.run en toen ik het resultaat zag (83 marathons, 100 ultra’s) dacht ik: wauw, dat is toch nogal wat! Maar meteen kwam ook de gedachte op: om de 200 te bereiken moet ik er nog 17 lopen! Dat gaat hem niet meer worden vrees ik. Natuurlijk kan ik een reeks langzame ‘Mollenmarathons’ gaan lopen, maar zijn dat dan nog wel marathons? In mijn beleving moet je een marathon onder de vijf uur kunnen lopen, zo niet, dan moet je je prestatie eigenlijk een andere naam geven. Nee, dan kies ik voor de komende tijd toch liever voor kortere afstanden (20 á 30 km) die ik nog in een redelijk tempo kan lopen. Ook het enigszins ‘autistische’ streven om 300 (later 250) km per maand te moeten lopen ga ik nu loslaten. Genieten van wat er nog mogelijk is onder het motto ‘vrijheid, blijheid’!
Winter
Het lopen komt dit jaar wat trager op gang dan vorig jaar. Diverse verplichtingen, een slepende verkoudheid en nu ook nog winterweer met sneeuw en gladheid. Tot nu toe dit jaar drie keer gelopen. De afgelopen dagen is er behoorlijk wat sneeuw gevallen, vooral in het midden en oosten van het land, waardoor verkeer en OV totaal ontwricht zijn. In de regio Haarlem, met name in de duinen, ligt een laag(je) van 3 á 5 cm, maar in andere delen van het land 15 á 20 cm. Dat komt doordat de windrichting tussen zuid en west zit, waardoor we hier de invloed van het warmere zeewater hebben. Als er dan weer een sneeuwfront over komt dan begint het hier eerst met regen of natte sneeuw, die uiteindelijk ook vaste vormen aanneemt. Toch waren de Yaktrax vandaag nodig. Niet zozeer in de duinen zelf, daar ligt een mooi laagje dat niet erg glad is, maar in de straten van Haarlem, waar met name de rijbanen hier en daar spiegelglad gereden zijn. Vandaag stond er bovendien een krachtige tot harde wind, wat het, lopend in dichte vlagen natte sneeuw, erg koud deed aanvoelen. Al met al eindelijk weer eens winter in Nederland.
2025
Vandaag, op de laatste dag van 2025, heb ik nog een duintraining van ca. 20 kilometer gedaan. Daarmee kwam het totaal van dit jaar uit op 3170 kilometer. Dit was het 17e jaar in successie met meer dan 3000 km.
Het betrof 191 lopen, waaronder 12 wedstrijden:
9/2 Groet uit Schoorl Run 30 km 3:08:42
16/3 Lentemarathon Amstelveen 42,2 km 4:48:42
21/4 Lions Heuvelloop 15 km 1:27:40
27/4 Omloop Noordwijkerhout 21,1 km 2:05:40
24/5 Sri Chinmoy Amsterdam 50 km 6:03:22
28/6 6 uur v/d Haarlemmermeer 47,427 km
19/7 Midzomeravondmarathon 31,6 km 3:46:12
16/8 340e Mollenmarathon 42,6 km 5:49:00
6/9 Brockenlauf Ilsenburg 26,2 km 3:34:41
28/9 Halve van Haarlem 21,1 km 2:17:42
16/11 Ronde Venen Marathon 42,2 km 4:54:07
20/12 Linschotenloop 21,1 km 2:09:25
Al met al ben ik dit jaar 357 uur aan het hardlopen geweest. Het gemiddelde tempo lag daarbij net onder de 9 km/uur. Het aantal maanden met meer dan 250 km was 9 en 1 maand had een totaal van boven de 300km. Het mooiste moment was wel toen ik na afloop van de Sri Chinmoy 50 km een beker uitgereikt kreeg voor de 2e plaats M60. Ook de twee marathons die ik binnen de 5 uur heb gelopen hebben een goed gevoel achtergelaten. En laat ik de idyllische Brockenlauf niet vergeten!
Al met al een mooi loopjaar, waar ik heel tevreden mee mag zijn.
Voorjaar?
Vandaag heb ik het nieuwe jaar geopend met een loopje van 11 kilometer. De invloed van de oliebollen, appelflappen, banketstaven, mini-pizza’s en kerstbrood was goed te merken. Minstens een kilo zwaarder en bepaald niet in vorm. Hopelijk wordt dat weer snel beter.
Wat in elk geval wel weer snel lijkt te gaan is het voorjaar. Na een zachte herfst en een tot nu toe eveneens qua kou weinig presterende winter stonden er langs de route alweer diverse vroege bolgewassen in de knop of zelfs al uit de knop. Mooi, wat mij betreft mag die lente komen hoor!
2024
Wat mij als resultaat van 2024 het meest aanspreekt is niet zozeer een bepaalde wedstrijd maar het feit dat ik opnieuw een jaartotaal van boven de 3000 km heb weten te halen. Dat dat zou lukken, daar zag het in januari helemaal niet naar uit nadat ik op de 18e een herseninfarct kreeg. Gelukkig bleef de schade door snel medisch ingrijpen beperkt tot een tijdje niet lopen en een aantal maanden met vermoeidheidssymptomen. Het leidde er wel toe dat ik dit jaar helemaal geen hele marathons heb gelopen. Hoewel ik op 29 juni tijdens de 6 Uur van de Haarlemmermeer 48 km haalde, wat qua afstand als een marathon beschouwd kan worden. In plaats daarvan ben ik me vooral gaan richten op halve marathons. Dat ging steeds beter, vooral wat het uithoudingsvermogen betrof. Door een verbeterde ademhalingstechniek kon ik voorkomen dat ik tegen het einde van een loop last van hyperventilatie kreeg waardoor ik stukjes moest gaan wandelen.
De afstand van 21 km vormde dus steeds minder een probleem, maar de snelheid ging er steeds meer uit. Uiteindelijk had ik zo’n 2 uur 10 minuten nodig voor een halve. Al met al heb ik in 2025 12 wedstrijden gelopen, waarvan 1 ‘marathon’ en 6 halve marathons. Op 20 juli heb ik in Diever tijdens de Midzomeravond marathon 30 km gelopen in 3 uur 6 minuten.
Dit jaar was het 16e opeenvolgende jaar waarin ik een jaartotaal van 3000-plus heb gehaald. Het totaal over die jaren (sinds 2009) is 61349 kilometer. Het totaal aantal gelopen kilometers sinds 1996 staat nu op 85820, verdeeld over ruim 5000 lopen.
Op 22 augustus heb ik in Spaarndam een lelijke smak gemaakt met als gevolg dat ik de rest van het jaar pijnlijke schouders en nek had, hoewel dat vooral in rust merkbaar was en niet tijdens het lopen. Vermoedelijk ben ik met mijn linker voet achter mijn rechter been blijven haken, want in het wegdek waren geen oneffenheden te zien. Mogelijk was het een gevolg van het infarct eerder dit jaar of kwam het door de medicijnen (cholesterolverlagers) die ik toen gebruikte. Hoe dan ook heb ik daarna heel lang angst gehad om opnieuw te vallen. Fysiotherapie heeft de schouderklachten uiteindelijk sterk doen verminderen.
Ik trainde in 2024 ongeveer 4x per week. De afstanden lagen meestal tussen de 14 en 20 kilometer. Ik heb geen specifieke snelheidstrainingen gedaan, wat mede verklaart waarom ik langer over de wedstrijden ga doen. Vaste prik is wel minstens 1x per week een heuvelachtige duinloop van ca. 2 uur. En verder natuurlijk de loopjes naar IJmuiden, meestal op zaterdag.
Van het lopen, zo lang het blijft kunnen, kan ik geen genoeg krijgen. Het geeft altijd veel bevrediging en zelfvertrouwen en is daardoor voor mij een vaste bestaansbasis geworden. De hoop op het weer kunnen lopen van marathons is niet verdwenen, kijken of het in 2025 weer eens gaat lukken.
Opnieuw een tegenslag
Na de cardiologische problemen van oktober vorig jaar die medicinaal goed onder controle konden worden gehouden had ik het lopen dit jaar weer vol enthousiasme opgepakt. Ik had me zelfs als ingeschreven voor de marathons van Amstelveen en Leiden. Half januari kreeg ik echter flink de griep en moest ik een aantal dagen bed houden. Vier dagen liggen en tot overmaat van ramp vergat ik mijn cardio medicijnen te nemen… Totaal onverwacht kon ik ineens niet meer samenhangend praten en kon ik mijn armen en benen niet meer coördineren. Met spoed naar het ziekenhuis en daar werd een herseninfarct (CVA) geconstateerd. Gelukkig konden ze de verstopping in de bloedbaan succesvol oplossen zodat ik na een uur of twee alweer verstaanbaar kon praten. Het aansturen van armen en benen kwam pas na 24 uur weer in voldoende mate op gang om weer voorzichtig zonder ondersteuning te kunnen lopen.
Inmiddels is dat nu een maand geleden en zijn de meeste klachten voorbij. Ik kan zelfs weer redelijk hardlopen. Er zit wel een maximum aan van zo’n 10 á 15 kilometer per training omdat daarna het linkerbeen zijn kracht verliest. Dat is nog niet helemaal hersteld. Ook ben ik nog steeds snel moe. Maar met de medicijnen en de revalidatie die ik nu bij de fysio doe zou het volgens de artsen met een maand of drie weer OK moeten zijn.
Dus een streep door de marathon ambities, maar ik mag in mijn handen knijpen dat de gevolgen niet erger waren. Het is al heel wat dat ik nu om de dag een uur of anderhalf uur in een rustig tempo mijn rondjes kan lopen.
2023
Volgens het KNMI was 2023 klimatologisch gezien een zeer bijzonder jaar. Het was niet alleen landelijk gezien het warmste jaar ‘ooit gemeten’ maar ook het natste. Die natheid was het gevolg van het regenachtige voorjaar en vooral van de enorme hoeveelheden regen die in de herfst zijn gevallen. In de duinen is dat goed merkbaar aan de extreem hoge stand van het grondwater. Ik ren al een kwart eeuw wekelijks door de duinen maar dit heb ik nog nooit gezien. Het komt er eigenlijk op neer dat je niet richting het strand kan komen zonder tot je knieën door het water te moeten waden. De duinpannen zijn complete meren geworden en niet alleen de wandelroutes maar ook de fietspaden staan op veel plaatsen onder water. PWN heeft hier en daar alternatieve looproutes met linten aangegeven maar als je niet door het diepe water wilt waden dan moet je je toch nog op veel plaatsen over de hogere duinkammen een weg zien te banen door het doornige struikgewas. Ook geen pretje. Beelden van vroeger gelopen Ardennentrails en ultra’s in de UK waar natte en modderige voeten steevast op het menu stonden doemden weer op.
Hiermee is een niet tegenvallend ‘loopjaar 2023’ afgesloten, met daarin 6 marathons en 6 kortere wedstrijden. In totaal 3163 kilometer, daarmee het 15e jaar in successie van boven de 3000 kilometer. Het had ook heel anders kunnen aflopen want in oktober werd bij mij een ‘ernstige’ mate van coronaire aderverkalking geconstateerd. Het leek er op dat dit het einde betekende van het hardlopen, zeker in de mate waarin ik het gewend was te doen. Gelukkig bleek uit nader onderzoek (hartkateterisatie) dat het zich op minder riskante plaatsen bevond zodat ik, weliswaar met medicijnen, tot mijn grote verbazing en opluchting van de cardioloog weer groen licht kreeg om het oude niveau weer op te pakken. Het had wel tot gevolg dat ik, in afwachting van het definitieve onderzoek, in oktober alleen korte afstanden heb gelopen (hoewel dat eigenlijk ook niet mocht…). De Brocken Marathon en de Halve van Haarlem waarvoor ik al ingeschreven had moest ik laten schieten. Maar goed, ik mocht natuurlijk niet klagen. Want de twee marathons die ik daarna nog gelopen heb (Ronde Venen en Spijkenisse) gingen prima. In december heb ik het lopen nog een week moeten onderbreken vanwege corona, dus ook toen wat minder kilometers dan gemiddeld. Na hersteld te zijn van de corona heb ik nog de Linschotenloop gelopen, wat nagenoeg dezelfde tijd opleverde als vorig jaar.
Kortom, een resultaat waar ik alleen maar tevreden over kan zijn. En dan hopelijk volgend jaar op dezelfde manier verder in de M70 categorie.
2023
3163 km
183 lopen
6 marathons
6 kortere wedstrijden
344 uur totaal
9,20 km/uur gemiddeld
3000
Vandaag staat de tussenstand op 3000 km. Daarmee is 2023 het 15e opeenvolgende jaar waarin ik 3000 of meer kilometers heb hardgelopen. Ten opzichte van de piek tussen 2010 en 2016 (de ultra-periode) neemt het jaartotaal vanzelfsprekend wel langzaam af, maar ik ben toch heel tevreden met dit resultaat.
Doorlopen
In de vorige post was ik nogal somber gestemd over de toekomst van mijn hardlopen. De reden was een behoorlijk negatieve uitslag van een CT scan. Twee weken geleden heb ik een hartkateterisatie ondergaan en daaruit bleek dat de verkalking wel aanwezig is maar vooral aan de buitenkant van de aderen zit. Daardoor is het risico veel kleiner dan het aanvankelijk leek en kan het met behulp van medicijnen goed onder controle gehouden worden. Dat betekent dat ik weer verder kan gaan met hardlopen en dat er vooralsnog ook geen beperkingen zijn opgelegd. Goed nieuws dus en na een onderbreking van anderhalve week heb ik inmiddels de eerste trainingsloopjes weer gedaan. Was wel even schrikken. Blijft natuurlijk de vraag waar die ademhalingsklachten die ik had dan wel vandaan komen. Daarom zal er half november nog een inspanningstest op de fiets plaatsvinden.