Het ziet er naar uit dat dit jaar een trendbreuk, een omslagpunt gaat worden. Het begon met de matige Amstelveen marathon in maart, waarvoor ik ruim vijf uur nodig had en waarbij ik veel moest wandelen. Toen de ‘mislukte’ 50 km in het Amsterdamse Bos, waar ik mede door een blessure niet verder dan 30 km kwam. Daarna was de animo om nog meer marathons te lopen enigszins verdwenen. Eind juni zou ik het nog een keer proberen bij de 6 uur van de Haarlemmermeer. Maar die ging niet door vanwege de extreme hitte. Niet alleen die hitte, waardoor het vrijwel ondoenlijk was om veel kilometers te maken, maar ook de vele blessures waren een spelbreker. Na de 30 km in het Amsterdamse Bos, waar ik met veel paracetamol door de pijn van een bursitis aan de rechter heup heen was gelopen, kon ik een week helemaal niet meer lopen. Vervolgens dus die hittegolf eind juni en daarna, in juli, een week vakantie waarin er nauwelijks gelopen is (mede weer door de enorme hitte daar in Frankrijk). Op 18 juni liep ik een aardige halve marathon in Diever, maar daarna sloeg het blessureleed weer toe in de vorm van een pijnlijke rechter bilspier. Gevolg van dit alles is dat ik in juni en juli veel minder kilometers heb gemaakt dan gewoonlijk per maand.
Op zich allemaal niet erg, ik loop tenminste nog, maar het heeft me wel aan het denken gezet. Dankzij de inzet van Arjan heb ik mijn (officiële) marathon/ultra geschiedenis kunnen overzetten naar 100MC.run en toen ik het resultaat zag (83 marathons, 100 ultra’s) dacht ik: wauw, dat is toch nogal wat! Maar meteen kwam ook de gedachte op: om de 200 te bereiken moet ik er nog 17 lopen! Dat gaat hem niet meer worden vrees ik. Natuurlijk kan ik een reeks langzame ‘Mollenmarathons’ gaan lopen, maar zijn dat dan nog wel marathons? In mijn beleving moet je een marathon onder de vijf uur kunnen lopen, zo niet, dan moet je je prestatie eigenlijk een andere naam geven. Nee, dan kies ik voor de komende tijd toch liever voor kortere afstanden (20 á 30 km) die ik nog in een redelijk tempo kan lopen. Ook het enigszins ‘autistische’ streven om 300 (later 250) km per maand te moeten lopen ga ik nu loslaten. Genieten van wat er nog mogelijk is onder het motto ‘vrijheid, blijheid’!