Het wandelen gaat steeds beter. Vandaag van huis uit langs de Zeeweg via Bloemendaal aan Zee naar Zandvoort gelopen. En dat in een stevig tempo van gemiddeld 6,3 km per uur. Tijdens het wandelen voelde ik niets van de blessure, na afloop zeurde het nog wel enigszins. Het is dus nog niet over, dus voorzichtigheid blijft nodig. Er zit echter een verbetering in die ik nooit had kunnen realiseren als ik was blijven rennen. Of dat ook betekent dat ik de Brockenlauf op 6 september kan doen is nog even afwachten. Wel is het zo dat ik steeds meer de smaak van het wandelen te pakken krijg en dat het mogelijk een trendbreuk is wat het hardlopen betreft. Het hardlopen begon steeds meer tegen te staan. Het ging steeds langzamer en is het nou leuk om steeds als bijna laatste te finishen tussen de beginners? Met wandelen kan ik qua tempo nog behoorlijk mee denk ik. En het is rustiger, geleidelijker, zodat je meer van de omgeving opneemt dan hardlopend. Ja, ik begin zelfs al te fantaseren over een georganiseerd wandelevenement om daar mijn krachten eens met anderen te meten. Misschien is de 11 strandentocht op 31 oktober wel wat. En dan niet meteen de 50km, maar de 25, van Katwijk naar Zandvoort. Volgens ‘AI’ zou dat met mijn conditie zeker haalbaar moeten zijn. Maar als ik dat ga doen is het zeer twijfelachtig of ik de week daar voor dan wel aan de uitgestelde 6 uur van de Haarlemmermeer mee zou moeten doen. Ja, als wandeltraining misschien… Maar het zit er ook dan gewoon te kort op.