Categorie: Commentaar

Het was een week met korte loopjes, vijf stuks maar liefst. Gemiddelde lengte zo’n 6 kilometer, waarvan twee op de loopband en drie in de buitenlucht. Ik vermijd voorlopig het lopen op harde ondergrond en ga daarom met de auto of de fiets naar het startpunt. Twee keer een rondje door de duinen vanaf de parkeerplaats van Bleek en Berg en op zondag een rondje langs de Binnen Liede vanaf de parkeerplaats bij de Veermolen. Het doet me denken aan 2005 toen ik een nog veel heftigere achillespeesblessure had en ik bij de Veermolen weer moest beginnen met steeds een paar minuutjes dribbelen. Toen heeft de blessure trouwens anderhalve maand aangehouden.

Op deze manier houd ik de vorm enigszins vast en blijft de blessure onder controle. Er lijkt zich een langzame verbetering af te tekenen maar met name wandelen is nog steeds erg lastig. Uitgaande van een gemiddelde van 73 km per week zat ik vorige week (18 km in 3 trainingen) op 25%  procent van de omvang en deze week (32 km in 5 trainingen) op 44 procent. Het zal nog wel even duren voor ik weer op de 100% zit.  Maar is dat nog wel nodig? Eigenlijk bevallen deze korte loopjes wel. Ik houd meer tijd over voor andere zaken en heb toch een getraind gevoel.

Week 2 blessure-herstel
2 loopband trainingen, 3 buitentrainingen
Weektotaal 32 km

Deze week is er van het lopen weinig terecht gekomen. 18 km in totaal waarvan 11 op de loopband. Nadat het trainen op de loopband (3x10min) redelijk goed ging en er (bijna!) geen klachten meer waren met wandelen dacht ik dat ik zondag wel weer eens een testloopje kon doen. Een ‘rondje Schoteroog’ 6 á 7 km. Niet een heel gemakkelijk rondje want er zit het nodige klimwerk in en bovendien stond er flink wat wind. De eerste kilometer ging eigenlijk best wel goed, maar op het stijgende gedeelte van de Schoterbrug begonnen de klachten al. Op het golvende stuk over het Schoteroog (maximale hoogte 20 meter) werd het er niet beter op zodat ik regelmatig moest stoppen om te rekken. Uiteindelijk kon ik wel met een redelijke looppas het huis bereiken om er direct ijs op de gooien en een Ibuprofen te nemen. Maar toen ik in de middag een stukje moest wandelen was dat bijzonder moeilijk. Later zakten de klachten weer een beetje weg.

Wat nu? Het is heel lang gelden dat ik een dergelijke heftige blessure had. Ik ben duidelijk door een grens gegaan. Langere duurlopen zitten er voorlopig niet in en de maand juni zal geen 300-plus maand worden maar een herstelmaand. Komende week eerst maar weer op de loopband en wellicht komend weekend  weer een testloopje. Voordeel is wel dat ik nu meer tijd heb voor andere dingen, zoals klusjes doen aan het huis.

Week 1 blessure-herstel
2 loopband trainingen, 1 buitentraining
Weektotaal 18 km

Wat een standaard loopje naar IJmuiden had moeten worden werd al na enkele kilometers een pijnlijke onderneming. De rechter Achillespees begon op te spelen. Doorlopen lukte nog wel, maar de zeurende pijn hield aan. Een slecht teken. Bovendien moest ik de Brederodeberg nog over en daarna nog het hobbelige stuk door het Grote Bos aan de oostrand van Duin en Kruidberg voordat ik een minder belastend deel van het parcours zou bereiken. Met af en toe rekken, strekken en stukjes wandelen bereikte ik min of meer heelhuids de Heerenduinweg bij IJmuiden. Toen had ik al besloten om niet linksaf richting de pier te gaan maar rechtdoor te steken naar de sluizen en dan rechtsaf langs het Noordzeekanaal over de oude spoorbaan terug naar de pont bij Velsen-Zuid. Daar zou ik dan op de bus naar Haarlem kunnen stappen.  Het goede nieuws was dat de koffietent aldaar weer open was. Het slechte nieuws was dat er om de een of andere reden geen bussen reden. Dus zat er niets anders op om met die pijnlijke hiel voorzichtig langs de kortste route naar huis terug te lopen. Ook onderweg geen enkele bus, wel een mooi pad naar Santpoort-Noord en Santpoort-Zuid. Daar trof ik mijn zoons aan die weer aan het laminaat leggen waren zodat ik met hen terug naar huis kon rijden. Ruim 20 kilometer gelopen en een behoorlijke blessure.

Wat is er aan de hand? Op 16 april, na een ‘marathontraining’ van 42 km, speelde die rechter Achilles ook al op. Na een paar dagen rust was het weer OK maar nu is het probleem dus terug. Indertijd weet ik het aan een plotselinge verandering in de loopfrequentie doordat ik vanwege de Corona-crisis thuis ben gaan werken en daardoor veel vaker aan lopen toekwam (korte loopjes aan het eind van de middag in combinatie met de langere duurlopen, tot wel zes keer per week). Nu heeft het waarschijnlijk met een andere vorm van overbelasting te maken vanwege het klussen bij mijn zoon die verhuisd is naar Santpoort. Zwaar werk, behang afweken, muren schilderen, laminaat leggen. En dan ga ik er hardlopend naar toe en weer terug. Kennelijk heb ik daardoor te veel van mijn lichaam gevergd. Tja, 66 jaar is niet meer zo heel jong.

Een dag later heb ik nog een testloopje gedaan van 1 km. Nou, dat voelde nog niet lekker! Vervelend, maar desalniettemin is de maand Mei afgesloten met een totaal van 330 km, inclusief een (trainings)marathon op de 6e. Een goed resultaat.

In deze bizarre, door het Corona-virus geteisterde tijd waarin de hele samenleving min of meer tot stilstand is gekomen, is hardlopen een van de weinige mogelijkheden die de mensen hebben om nog iets aan sport te doen. Zolang er een afstand van minimaal anderhalve meter wordt aangehouden en je het individueel doet is het toegestaan. Ja, het had weinig gescheeld of we hadden ons alleen nog maar mogen verplaatsen naar de dichtstbijzijnde supermarkt en weer terug. In sommige Zuid-Europese landen is dat al zo.

Maar hardlopen mag in Nederland nog en veel mensen, meer of minder geoefend, doen dat dan ook, zeker nu we een periode van prachtig zonnig weer meemaken. Het is een aparte ervaring, want je moet voortdurend zigzaggen of in de berm springen om tegenliggers en wandelaars op afstand te houden. Er rijden nauwelijks auto’s en er vliegen geen vliegtuigen waardoor de omgeving een onnatuurlijke (of misschien juist wél natuurlijke) rust uitstraalt. ’s Avonds zijn de straten spookachtig en verlaten en dan zijn er ook geen hardlopers te zien. Iedereen moet thuisblijven of thuiswerken, dus door het wegvallen van de reistijd is er aan het begin of eind van de dag altijd wel een uurtje te vinden om te gaan rennen. ’s Avonds is het een beetje ‘spooky’, het nodigt niet uit om naar buiten te  gaan.

Alle horeca is dicht, dus bij een lange duurloop is er onderweg geen koffie te verkrijgen. Rugzakje en voldoende water meenemen dus. De duinen zijn (nog?) toegankelijk maar het is ‘not done’ om daar massaal heen te gaan. Dit alles heeft ertoe geleid dat mijn loopgewoonten veranderd zijn. Geen extreem lange duurlopen meer (er zijn geen trainingsdoelen, alles is afgelast) maar wel veel meer kortere loopjes van een uurtje of zo. Op woensdag en zaterdag soms wat langer, een uurtje of drie. En net als vroeger weer vaker de polder in, waar het ruimer en rustiger is dan in de natuurgebieden.

Geen marathons dus in de afgelopen maand, maar door het vaker lopen wel een kilometrage van boven de 350 kilometer. Dat is voor het eerst sinds december 2018. En een totaal van 21 loopjes, dat is het hoogste aantal in één maand sinds meer dan 10 jaar (januari 2010).

Maar goed, het is allemaal betrekkelijk in deze tijd waarin we elke dag weer nare berichten horen. Hoe lang de beperkende maatregelen zullen duren en of ze mogelijk nog verder aangescherpt zullen worden zal afhangen van hoe de situatie rond het virus zich de komende tijd ontwikkelt.

We moeten ons maar taai zien te houden en ons er doorheen slaan.

De beperkende maatregelen tijdens de huidige Corona-crisis hebben vanzelfsprekend ook de nodige invloed op de hardlooptrainingen. Eigenlijk zijn het helemaal geen trainingen want tot zo’n beetje tot de zomer zijn alle wedstrijden in binnen- en buitenland afgelast. Het lopen is echter een effectief middel tot ontspanning in deze stressvolle tijd en bovendien helpt het om het lichaam fit en daarmee de weerstand op peil te houden.

Het is echter wel de vraag hoe lang dit nog mogelijk is, want langzaam maar zeker worden de lock-down maatregelen steeds strenger. Vandaag was er een NL-alert om de mensen ervan te weerhouden om massaal naar de stranden en de natuurgebieden te trekken. Omdat alle evenementen stilliggen en in de steden niets te beleven is trekken de mensen met dit mooie weer (het is strakblauw en zonnig) en masse de natuur in. Dat is niet alleen slecht voor de kwetsbare natuur, zeker nu het broedseizoen begonnen is, maar het bevordert ook de overdracht van het virus. Als dit zo doorgaat ligt een afsluiting van de natuurparken en de stranden met name in de weekends in het verschiet.

Ook het OV is drastisch beperkt en men wordt ontmoedigd om ervan gebruik te maken. Voor mij heeft dat tot gevolg dat ik niet meer via de Waterleidingduinen naar de Zilk of Zandvoort kan lopen om van daar uit met de trein terug te gaan. Hetzelfde geldt voor de ‘pierloopjes’ naar IJmuiden en dan met de bus terug.

Dus heb ik maar weer de oude routes door Spaarnwoude, het Houtrak en het Westhoffbos uit de kast gehaald. In het Houtrak, waar ik eigenlijk al tijden niet meer geweest ben, blijkt een mooi natuurgebied met goed beloopbare paden aangelegd te zijn. Daar is ook het ‘Groene Schip’ verrezen, een hoge kunstmatige heuvel aan de Machineweg nabij het Noordzeekanaal. Er loopt ook een pad naar boven maar dat is helaas (nog) niet toegankelijk.

Omdat er nu van huis uit gewerkt wordt heb ik vaak aan het eind van de middag nog even gelegenheid om een rondje te lopen. Daardoor maak ik toch nog behoorlijk wat kilometers. En tsja, voor het geval we onverhoopt helemaal niet meer naar buiten mogen heb ik maar alvast een loopband aangeschaft…

Het afgelopen jaar is een goed ‘loopjaar’ geweest. De ervaringen en belevenissen zijn terug te lezen in de verslagen op deze site. Het is moeilijk om deze in een paar regels samen te vatten, daarom laat ik de ‘droge’ cijfers maar voor zich spreken.

Met in totaal 3819 kilometer is de limiet van ’10 km gemiddeld per dag’ ruim gehaald. Ten opzichte van vorig jaar (3901 km) slechts zo’n 80 km minder. Sinds 2016 (4256 km) is er wel een dalende trend, maar dat is logisch bij de oplopende leeftijd. Elke kalendermaand van 2019 is het totaal boven de 300 km uitgekomen, met als hoogste december (338 km).
In 2019 heb ik 8 marathons en 3 ultra’s (>50 km) gelopen. Opvallend was mijn eerste DNF bij de Brocken Challenge. Dat was mijn 10e deelname. Voor 2020 heb ik me niet meer ingeschreven en daarmee lijkt er een eind gekomen te zijn aan een illustere reeks van jaarlijkse BC-deelnames. Een mooi alternatief heb ik gevonden in de Brocken Marathon vanuit Wernigerode.

Met ingang van 2019 ben ik aan het verschuiven van de langere ultralopen naar de marathon. Dit jaar zaten er enkele nieuwe marathons tussen, zoals de Ronde Venen Marathon en de Spark Marathon. Een mooie prestatie (en leeftijd-PR) was de 3:51:30 tijdens de Leiden Marathon. Erg leuk was ook de Steamtrain Trail op de Veluwe: met de stoomtrein heen en lopend terug over een parcours van 44 km. Het was een memorabele loop vanwege de hitte (ruim boven de 30 graden op de Posbank). Over  hitte gesproken: op 25 juli werd het 40,7 graden in Nederland. In de avond van die dag heb ik een duinenloop gedaan. Het was toen nog boven de 35 graden! Wat de ultra’s betreft blijven ‘Sjravele door Limburg’ (50 km) en de 11-strandentocht (60 km) ook in 2020 op de kalender staan.

Behalve marathons en ultra’s heb ik nog 6 kortere wedstrijden gelopen (10 km tot halve marathon). Leuk om te doen en een goede manier om te testen welke snelheid er nog in de benen zit. Met al die lange duurlopen waarbij ik 8 á 9 km per uur loop is een gemiddelde snelheid van 11 km/uur al een hele uitdaging geworden!

Het fenomeen van de 42 km-plus trainingslopen lijkt passé. Is ook niet meer echt nodig omdat ik geen hele lange ultra’s meer loop. De lange duurlopen (veelal in de Amsterdamse Waterleidingduinen of in het Nationaal Park Zuid-Kennemerland) liggen tussen de 25 en 35 km. Ik train 3 á 4 keer per week met een weekgemiddelde over het hele jaar van 73 km. Het hoogste weektotaal was 115 km.

Blessures en andere gezondheidsproblemen zijn mij niet helemaal bespaard gebleven. In maart had ik flinke darm k hamstringklachten en in december sloeg het verkoudheidsvirus toe ondanks het feit dat het tot na de kerst uitzonderlijk zacht is gebleven.

Dit jaar vormt de afsluiting van een decennium dat zich kenmerkte door heel veel kilometers: in totaal 41494. Het topjaar was 2010 met 4401 km. Over het gehele decennium levert dat een gemiddelde op van 11,36 km per dag! In de afgelopen 10 jaar heb ik 123 wedstrijden van 42 km of langer gelopen.

Wat 2020 gaat brengen zullen we wel zien. In elk geval begint er een nieuw decennium waarin ik het hardlopen zal moeten gaan afbouwen. Maar ik ga nog niet bij de pakken neerzitten, want  voor komend jaar staan er nog diverse mooie loopjes op het programma.